kruidenthee67

Goeiemorgen

Uiteindelijk ben je het zelf die de eerste niet moet nemen. Maar wel goed dat je voorbereid bent. Dat is het halve werk. Fijn dat je zo'n gezellige avond had! Dat kan ook zo'n boost geven ADB worden...een heel proces...met ups en downs...en nu ga je weer in de up.

Goed zo Renate. Succes vanmiddag.

Ah, dat had ik ff niet helder. Levert het braaf werken je ook inzichten op? En krijg je handvatten om met dat gevoel en die gedachten om te gaan? Heb je ook een 'plan' voor als het mis dreigt te gaan? (Iemand bellen bijvoorbeeld?)

Fijn Lisette dat je nog steeds droog staat. Dag voor dag is de goeie instelling. Maar...het gevoel van de tikkende tijdbom en bang zijn voor een terugval maakt me een tikkeltje bezorgd. Wat maakt dat je je soms een tikkende tijdbom voelt? (hoef je niet te beantwoorden) Lijkt me dat je daar wat mee moet... Succes

Fijn voor je Pelle. Ik ken de 'euforie' van de eerste keer een half jaar droogstaan. Nu ervaar ik meer de rust van het niet meer hoeven... Ga zo door.

Goeiemorgen

Inspirerend Vrouw

Dag voor dag Spud...en inderdaad die achterdeur dicht. En euh....hulp?

Hoi Suusje, Weten is één, doen het volgende. 'Gewoon' stoppen met de eerste, dat is de eerste stap. Die kun je zelf nemen. Vandaag nog. Een andere stap, is hulp vragen. Ik vul nu voor je in, maar wellicht voel je een drempel door schaamte. Bij mij is het ADB proces pas echt goed gaan werken toen ik die drempel nam, de huisarts. Wat een opluchting. Toen ging het balletje pas echt rollen, via gesprekken met praktijkondersteuner zelf een verwijzing naar Novadic gevraagd. Ook heb ik een AA groep opgezocht en ervaar dat als heel helpend. Ga er trouw elke week naar toe. Het vragen en aanvaarden van hulp heeft er voor mij toe geleid dat ik nu wat steviger in mijn schoenen sta. Wat ik wil zeggen, zelluf doen, maar niet alleen. Ga ervoor Suusje, jij bent het ook waard.

Hoi Suusje, Weten is één, doen het volgende. 'Gewoon' stoppen met de eerste, dat is de eerste stap. Die kun je zelf nemen. Vandaag nog. Een andere stap, is hulp vragen. Ik vul nu voor je in, maar wellicht voel je een drempel door schaamte. Bij mij is het ADB proces pas echt goed gaan werken toen ik die drempel nam, de huisarts. Wat een opluchting. Toen ging het balletje pas echt rollen, via gesprekken met praktijkondersteuner zelf een verwijzing naar Novadic gevraagd. Ook heb ik een AA groep opgezocht en ervaar dat als heel helpend. Ga er trouw elke week naar toe. Het vragen en aanvaarden van hulp heeft er voor mij toe geleid dat ik nu wat steviger in mijn schoenen sta. Wat ik wil zeggen, zelluf doen, maar niet alleen. Ga ervoor Suusje, jij bent het ook waard.

Welkom en succes

Welkom en succes!

Goeiemorgen

Hoi Renate, Zoek hulp, voor jezelf om op een voor jou goede manier met deze situatie om te leren gaan. Bv huisarts. Zo doorgaan is volgens mij geen optie. Heel veel sterkte. De eerste stap is het moeilijkst, maar eenmaal gezet...

Succes Awakenings. Toch fijn dat je ff afscheid komt nemen Het ga je goed!

Lars

Een goed begin....dag voor dag he Sita

Mooie nuancering Bob. Ik begrijp wat je bedoelt met 'geef mij' alsof het van buiten moet komen. En soms staat er ook nog het woord God voor, waar velen over struikelen. Ik voel/ervaar het anders. Voor mij staat het voor 'overgave'. Iets in de trant van: het is er wel, ik mag het 'gewoon' zo doen...het aanvaarden, veranderen en onderscheid maken. Het is in mij. Geven is dan 'ontvangen', waardoor het euh...toegankelijk is geworden...doordat ik er voor open sta, zoiets. Maar het gebeurt bij mij, door wat ik doe... Ik kan er niet zo goed woorden aan geven merk ik. Mooi om over te denken....

Dank je Nicky, jaarpactmaatje

Zo maar even schrijven op mijn draadje. Het gaat wel goed. Zeker het ADB proces. Half november de drie maanden gepasseerd, wat een mijlpaal. En tegelijk weet ik héél goed dat het draadje nog steeds dun blijft. Een jaar of drie heb ik lopen aanmodderen. En na het eerste half jaar nooit langer dan twee maanden droog kunnen zijn. Vreselijk dat steeds weer opnieuw beginnen. Als ik lees dat iemand hier uitglijdt, of terugvalt voel ik mee. En denk aan hoe dat was voor mij. Ook ik moet alert blijven. Dat weet/voel ik zelf, dat hoor ik van anderen, mijn maatje, groepsleden. En toch gaat er iets anders. Ik strijd niet meer. In moeilijke situaties gaan gedachten niet meer automatisch naar drank. Wat ik weet, leerde en hoorde kan ik steeds meer toepassen. Soms is dat vreemd, mis ik 'iets', ergens was het een soort van spannend, hoe raar dit ook klinkt. Ik ontwikkel andere manieren om met spanning, chaos, onzekerheid, drukte, twijfel en verveling om te gaan. Ik realiseer me ineens dat het toch wel heel lang geleden is dat ik een onredelijke ruzie had met mijn partner. Vertrouwen groeit, aan alle kanten. Dat voelt heel erg fijn. En goed. Ik moest er vijftig voor worden, dat feestje nuchter vieren. Bijna een ritueel. Ik, die al zo vaak een stopdatum aan een verjaardag of andere belangrijke dag koppelde. Blijkbaar was dat hele proces nodig. Het vallen en opstaan. Ik lees strijdende, soms wanhopige mensen, ontmoet ze in mijn groep. Soms word ik dan 'ongeduldig', wil ik roepen, doe het niet meer! Maar ik weet ook dat dat niet helpt, het hielp mij ook niet. En ook ik heb de wijsheid niet in pacht, alleen mijn eigen ervaring. Pas toen ik de volledige verantwoording zelf kon nemen, kon ik verder, erkennen en echt hulp zoeken en aanvaarden. En ik wil tegen jullie zeggen, Kalmte, moed en wijsheid. Ergens komt een keerpunt, geef niet op.

Goed bezig!

Een maand in the pocket

'Da hedde ooit' Lars.... Lekker slapen en dan morgen weer een nieuwe dag. Maar wel droog, kei-goed. Da's dan weer wel gelukt, en da's nie niks nie! Welterusten allemaal.