kruidenthee67

Hoi Hanne, Goed dat je nadenkt over je alcoholgebruik. Verslaafd of niet...tja...wat wil je er mee? In het begin had ik ook moeite met de term 'alcoholist' of 'verslaafd zijn'. Nu weet ik dat het een signaal was van ontkenning. Wanneer je alcohol gebruikt als 'zelfmedicatie', stiekem drinkt...dan heb je geen goede verhouding met alcohol. En of je dat dan dagelijks doet of niet, feit is dat je onderliggende issues verdoofd, verstopt, met alcohol. Het lijkt dat je het nu nog redelijk onder controle hebt. Als ik je een advies mag geven, alcohol laten staan, en hulp zoeken voor je onzekerheid, in combinatie met stoppen met alcohol drinken. Succes!

Ik tel de maanden niet meer...maar wel elke dag dankbaar voor mijn nuchter zijn. Keep up the good work everybody!

Oh @Lika ik zie t nu...van ❤ te!

Welkom, en dapper dat je hier bent, dat is al even wat minder alleen. Contact met anderen kan heel fijn zijn. En wat Cleo al zegt, naar de huisarts. Ik vond het een opluchting toen ik daar geweest was.... Sterkte en ook succes!

Welkom! Knap joh. Zelf heb ik een tijd een AA groep bezocht. Ik heb daar veel aan gehad. Kan het je aanraden om een groep te zoeken met ervaringsdeskundigen. Is dit forum natuurlijk ook, maar in real live toch net ff anders. Succes!

Ups en downs...welkom to my life En dat niet willen... Kalmte, Moed en Wijsheid, Waar heb je invloed op? En waar niet? Sommige dingen accepteren, en andere dingen juist doen. En als ik me 'down' voel, heb ik dingen te doen, waar ik dan juist niet zon zin in heb, maar die wel helpend zijn. Ff me terugtrekken in rust, schrijven, of juist contact zoeken. En sporten...bewegen. Keep up the good work Sandro.

@Renaldo61 sorry waarvoor? Als het voor jou nog een strijd is, dan is dat zo he, jouw ervaring. Waarom ik erop reageerde? Ik lees vaak het vechten tegen de vijand alcohol, strijden, de duivel etc. En ja, dat strijden, verzetten heb ik ook ervaren toen ik 'het besluit' nog niet kon nemen. Zoals Lika ook beschrijft. Zolang je het ziet als strijden tegen iets, hou je ook de achterdeur open. Immers je kunt winnen of verliezen. Als je wint heb je weer een droge dag, maar als je verliest een terugval. En kun je tegen jezelf zeggen, ik heb mijn best gedaan, maar deze keer verloren. En vol goede moed een volgende poging. Of ik heb weeeer verloren en een nog groter slachtoffergevoel krijgen. En nog hopelozer erin komen staan. Of het opgeven. Ofwel, het ligt buiten jezelf, 'ik kan er niets aandoen'. ' Het is nou eenmaal een hele gemene tegenstander' ... uiteindelijk zijn het allemaal gedachten die ervoor zorgen dat je het als een strijd blijft ervaren. En die gedachten, die creëer je zelf. Het goede nieuws? Daar kun je dus ook zelf wat mee. Makkelijk? Neuh...maar wel te doen. Die strijd is het tegenovergestelde van overgave. Die strijd opgeven, de machteloosheid die in stap 1 genoemd wordt toestaan is het begin van herstel. Het drama eraf. En aankijken wat er gebeurt, niet meer hulpeloos zijn, maar ook weer regie nemen in dit proces. Dan is er geen strijd meer. Wel de behoefte om zaken te verdoven zoals Cleo zegt. En ja, daar moet je dan wat mee. Want verdoven met alcohol is geen optie meer. Ik grap dan wel eens, de zak paprikachips die ik dan in een keer leegsnaai. En ook dat wordt minder. En ik word milder, mag af en toe een zak leegsnaaien of een overbodig jurkje kopen Wat je aandacht geeft groeit. Het telkens uitspreken van hoe moeilijk het is, bevestigt dat ook in jezelf. Ja, het is lastig, maar ik werk eraan. Wat kan ik doen, wat is helpend voor mij? Is een manier die mij veel meer oplevert. En dat gaat niet over negatieve gedachten vervangen door positieve, maar mijn gedachten zien, accepteren, op waarde schatten. Nou heel verhaal...nu de sportkleren aan, dat is ook heel helpend!

Voor mij is het geen strijd gebleven.

Voor wat het waard is: Zachte heelmeesters...mijn man was onbedoeld en onbewust een zachte heelmeester. Toen hij een duidelijk grens aangaf, na een zoveelste uitglijder, kon ik, voor mijzelf, het besluit nemen. De verslaving, het stoppen, wat daar allemaal bij hoort, is mijn 'probleem'. Daarin kan hij mij niet helpen, wel ondersteunen. Forum, contact met maatje, Novadic en het bezoeken van AA was helpend. Als ik verdedigende en bagatelliserende reacties lees kan ik alleen maar denken: stap 1 van het 12 stappen plan. Erkennen, toegeven dat je een probleem hebt met alcohol (of welke drug dan ook). Eens die stap gezet...kun je echt in de spiegel kijken.

Hoi Manon, Welkom en fijn dat je het forum hebt gevonden. Goh..tien jaar droog en dan toch voor de bijl..dat lijkt me schrikken ja...Ik hoop dat je de draad weer goed op kunt pakken. Succes!

Wat fijn voor je! Goed bezig! Keep up the good work

Terugvallen is klote. Maar er komt een keer dat je opstaat en niet meer terugvalt. Trots, is misschien niet het goede woord, maar bagatelliseer het niet, het opstaan, weer oppakken, doorgaan. Doorgaan, en vertrouwen hebben...dan komt 'trots'. Ben ik trots, op drie jaar nuchter? Als mensen zeggen, wow, wat knap, wuifde ik het weg. Nu denk ik, trots dat ik mezelf hierin heel serieus heb genomen en niet heb opgegeven. Ja, dat voelt wel als trots...met gevoel van dankbaarheid...dat ik dat dus kan. En andersom werkt ie ook...als jij die drank kunt laten...dat was voor mij de ultieme stap naar goede zelfzorg. Zorg voor jezelf, niemand anders kan het voor je doen. Jouw besluit...maar je hoeft het niet alleen te doen.

He, @Fruitvlieg2019 , jammer. Zo belangrijk in het ADB proces, de bak ervaring en inzicht van lang gestopten. Maar ook de ballen om 'kritisch' te zijn, een ander geluid te laten horen. Af en toe de spiegel voorhouden. Ik ben van mening dat dat juist heel erg nodig is in het hele proces. Ook al wordt je dat dan niet in dank afgenomen. Het is veel gemakkelijker om mee te l*llen. Voor mij hebben die bijdragen, interacties veel impact gehad en nog. Op het nuchter zijn en blijven, maar ook voor de processen die vervolgens op gang komen, in communicatie, wel of niet reageren....en hoe dan? Bedankt hiervoor. Keep up the good work.

Oooooh....veel geluk samen @niks

Ja en au! Ik ontdekte het door het lezen van 'ongezien opgegroeid'....over emotionele vol- en onvolwassenheid. Confronterend, maar ook hoopvol en helpend.

Hoi Jannigje, KMW is wat bij mij opkomt. Je hebt invloed op wat jij doet en wat 'helpend' is voor jezelf. Dat is misschien iets heel anders dan je gewend bent, en wat de ander verwacht. Maar goed is voor jou. Kopje thee, kaarsje...op afstand kijken wat er gebeurt en wat dan?

Kei spannend! Maar een belangrijke stap. Goed bezig, ga ervoor.

@knakker 'De navelstreng doorknippen' snap ik....af en toe een bakkie... Ga goed!

@knakker insgelijks! en dan is het ook nog de verjaardag van mijn oudste...wat een mooie dag! Als je het niet er vindt laat ik de taart even staan...maar neem er een goeie mok thee op! Respect voor jouw pad...en ik zou zeggen, kuier lekker verder....je doet het goed.

Geweldig Knakker!

Hup Ties!

@knakker, @Lika, @Etty Dank jullie wel, voor jullie reacties. Helpend voor mij. Gedeelde smart, halve smart. Toen ik op de sportschool aankwam en de coach vroeg: hoe gaat ie...kon ik ook zeggen..mwah. ' Het leven is geen ponykamp', was haar antwoord...waar ik dan weer vreselijk om kon lachen. En het rondje sporten deed me goed. Er met de fiets naar toe gaan ook. Ik ben een lezer...en dat is niet altijd handig. Want de oplossing zit niet altijd in nog meer weten.. Inmiddels lees ik minder en vertrouw meer op wat er al is. Toch ben ik nu bezig in een boek wat voor mij heel veel helderheid geeft. ' De depressie op zijn kop' van Cathelijne Wildervanck. In hele simpele taal legt ze eea uit over hoe het werkt bij de mens in hoofd en lijf (depressie, angst, somberheid) en wat je heel praktisch kunt doen. Niet schokkend nieuw...maar wel zo beschreven dat het aankomt. Zoiets. Te doen is ook. Niet groots of radicaal. Want dat is natuurlijk wat ik gewend ben, alles of niets. De gedachte aan drank komt nauwelijks op. Dat is fijn. Als ie voorbij komt is het in de trant van, ' dat deed ik ooit' . Het is echt geen optie. Ik kan twijfelen over elke stap die ik zet, alles wat ik doe, in angst en paniek schieten...maar de automatische gedachte aan verdoven met alcohol is er niet meer. Dat geeft me ook wel moed. En de zak paprikachips ook al even geleden. Wat ik me nu al schrijvend realiseer, is dat ik ' het er wel veel over heb' ... met partner...die al heel lang gewend is om dit aan te horen...ons systeem...en wat houdt dat in stand? Niet groter maken en accepteren wat er is. Doen wat werkt. En daar is dat liedje weer: ' het zijn de kleine dingen....'

En ik pik het zonnetje nu mee...ligstoel, vest en boek. Gewoon omdat het kan.

Vallende bladeren? Corona? Hormonen? Wie zal het zeggen...maar fijn waren afgelopen weken niet. Een dekentje over mijn ogen...zo voelt het. Voelde het. Somber, onzekerheid, verdriet...ach het hele scala aan emotie's...why? Heb ik het druk? Als ik mijn agenda bekijk valt het wel mee. Ja, soms een paar dagen wel vol. Maar de drukte zit vooral in mijn hoofd. Ik mediteer, wandel, sport, eet gezond. Gelukkig slaap ik op het moment redelijk goed. Ondertussen vraag ik me wel af...zou het een depressie zijn? Of is het toch mijn persoonlijkheid? Zou medicatie (ooit genoemd door praktijkondersteuner) dan een optie zijn? Structuur, regelmaat...helpend maar niet zo aanwezig in mij. Ook saai...het nieuwe is nodig en tegelijk maakt het bang. Wat wil je nou? En de nieuwe dingen die ik aanga, waar ik dan zo bang voor ben (bang om te falen, af te gaan) die gaan me goed af. En, zegt mijn maatje, als het niet goed gaat, nou en? Ja, dat precies verkondig ik naar anderen...en sta mezelf niet toe. Door het te doen leer ik wel. Te relativeren. Mijn mechanisme, vermijden, de ervaringen niet aangaan helpt me niet. De nuance is onderscheid durven, kunnen maken tussen wat ik wel en niet wil doen. Nee mogen zeggen en dan niet denken dat ik buiten de boot val. En dat wat ik aanneem in proportie zien...mogen onderzoeken en spelen! Ik wil niet meer zoveel met mezelf bezig zijn...het is wel goed. ' Gewoon doen'...het denkknopje een tandje lager. Eigenlijk nog steeds wel bijzonder dat het met drinken lukt, gelukt is. Het besluit dat anders te doen, niet meer te doen. Ik ben er nog niet uit of niet meer zoveel met mezelf bezig zijn ook een besluit kan zijn. Een soort van 'stop'. Steeds terugkerende 'zwaarte' maakt me ook wel bang...heeft te maken ook met wat ik zie bij mijn vader...die letterlijk stil is komen staan, wel leeft maar niet meer in het leven staat. Acceptatie en ' zijn ' Drinken is geen optie en ik ben dankbaar. Juist die emoties, zwaarte, onzekerheid en ga zo maar door waren voor mij aanleiding om te verdoven, niet te willen voelen. Weg, weg van alles, de terugvallen die ik op het laatst had waarin ik me letterlijk lam zoop...nee, dat nooit meer. Het praten over mijn somberheid vind ik lastig. Ja, thuis bij partner kan ik dat. Ik benoem het wel eerder nu naar anderen. Het masker ophouden mag soms..maar hoeft niet altijd. Het hier schrijven lucht eigenlijk ook wel op. Al twijfel ik of ik op de verzendknop ga drukken. Ik lees nog wel mee hier. Reageren doe ik minder. Dat voelt voor mij ook als een logische stap. Bewust ook wel. De wie is wie draadjes kan en wil ik niet meer 'bijhouden'. Ik zie het als een gezonde beweging, voor mezelf..en ook voor het forum...waarin deelnemers elkaar afwisselen en opvolgen...in hun proces en bijdrages... Nou, dat was mijn bezinningsmoment voor vandaag...nu mijn fietske op, naar de sportschool. Niet zo heel veel zin in, maar ik weet dat het me helpt. En die verantwoording neem ik steeds meer. Doen wat helpend is, wat werkt om wat lichter te kunnen leven Fijne dag allemaal en keep up the good work!