Etty

Niets dus, ik zou het een flauwekulredenering vinden waarmee ik niets aantoon. Als ik jouw redenering volg, dan moet er een oorzaak zijn waarom in mijn omgeving geen kanker voorkwam na vaccinatie, want jij ziet die relatie duidelijk.

Hoe kan het dan dat in mijn omgeving niemand kanker heeft gekregen na de prik? Hee, en toevallig is mijn omgeving bovengemiddeld vega. Wat bewijst dat dan? Mijn schoonzus wilde niets meer met mensen te maken hebben die zich hadden laten vaccineren, vanwege een verhaal dat ik niet echt kon volgen, gelukkig is ze bijgedraaid, vooral voor haar moeder, die zich wel had laten vaccineren. Rot dat je mensen bent kwijtgeraakt omdat je je niet wilde laten vaccineren. Toevallig hadden we het in een cursus filosofie over autonomie en zelfbepaling. Dat daar grenzen aan zitten zodra je het belang van de gemeenschap schaadt. Dit is eigenlijk wel een goed voorbeeld van het tegenkomen van die grens. Autonomie van het individu kan bestaan zolang de gemeenschap deze tolereert.

Dat lijkt me wel een nachtmerrie dan, omgeven zijn door mensen die niet zien wat jij wel ziet. Of heeft het ook wel iets triomfantelijks, een gevoel van superioriteit? Dat proef ik er soms wel uit. 'We hebben ze gewaarschuwd hè, maar ze wilden niet luisteren. Wij wisten het'. Als ik wakker zou zijn, dan zou ik dat wel hebben denk ik, ik ben er soms wel eens jaloers op, het geeft zo lekker richting aan je leven, en een cluppie, precies weten waar de vijand is, de slechteriken. Ik ben een braaf schaap over wie het straks allemaal heen gaat komen, met zo'n gezicht van 'nou moe?'

Hoop voor je dat het gaat meevallen @Quinn

Goedemorgen, Wat kan AI niet vervangen? Dat wordt ons unique selling point. Wie weet levert dat juist ongelofelijk veel werk en betekenis op. Gaan we onze meerwaarde als mens eens even stevig onder de loep nemen. Ik ga daar eens over nadenken, leuker onderwerp voor mijn hersenen dan hoe graag AI nu nog conflicten wil oplossen door iedereen te nuken.

72.5

Nee wel zelf maken, iedereen is kunstenaar.

We gaan elkaar de hele dag vermaken met kunst en cultuur is het idee😀

Eens hoor, ik zie het zelf ook niet hoe dan

Goedemorgen, Ik ben vooral erg nieuwsgierig naar hoe het gaat uitpakken. Ik snap dat er veel weerstand is tegen AI, die voel ik zelf ook. Ik las ergens dat als je ergens bang voor bent, dat je dan naast de negatieve uitkomst ook een positieve kan bedenken, naast, dus niet in plaats van. En dan berusten in dat je het niet weten kunt. Onzekerheid accepteren eigenlijk. In mijn werk ben ik aan het kijken welke mogelijkheden AI mij biedt om tijd te besparen, omdat mijn concurrenten dat ook doen en minder zullen gaan vragen voor de dienstverlening. Misschien is het straks niet meer mogelijk om op deze manier geld te verdienen. Ik denk al aan alternatieven, een plan B. Ook wel weer leuk. Ik ben vooral bang dat een mensenleven steeds minder gaat voorstellen, dat er geen werk meer zal zijn voor veel mensen, en dat we het normaal gaan vinden dat ze het dan maar moeten uitzoeken. Survival of the fittest/smartest. Zware uitbuiting en slavernij. Iemand die ik ken en die al haar hele leven bezig is met technologische vooruitgang en SF, beweert dat het mogelijk is dat we allemaal straks achterover kunnen leunen dankzij die technologie, we allemaal een basisinkomen krijgen en de hele dag kunnen doen waar ons hart sneller van gaat kloppen. Het geld komt van het belasten van robots die het werk doen dacht ik, maar dat weet ik niet meer zeker.

@bumperjim misschien sla ik de plank mis, maar ik herken het patroon van iemand willen redden en als deze dat niet wil op het moment dat het mij goed lijkt, dat ik dan zoiets krijg van: dan moet je het zelf maar weten. Dan voel ik me wat vijandig. Per saldo had ik beter niets kunnen doen, want de ander voelt zich eigenlijk nog lulliger. Het ging eigenlijk geheel over mijn eigen feestje, en ik zie de ander die ik wil redden en wat hij nodig heeft van mij niet.

Heb je nu nog steeds die aangezichtspijn? Het lijkt alsof je zegt dat je het had. Dat hoop ik voor je. En ook voor mezelf, mijn zoon heeft het, ik denk niet zo ernstig als jij het beschrijft, en het is gewoon kut. Er 5 jaar last van hebben zoals ik het van je begrijp, dat zal enorm ingrijpen in je leven.

Dat het nu dieper gaat klinkt als iets van een doorbraak? Dat hoop ik voor je, en verder veel liefs❤️

Mindfulness kan ook worden ingezet om anders met je gedachten te leren omgaan, dat je kunt leren opmerken wanneer je in een negatief verhaal verdwijnt bijvoorbeeld, en het dan kunt stoppen en je er niet naar gedragen. Dat wist ik niet tijdens mijn eerste ontmoeting met mindfulness, ik voelde me overgeleverd aan mijn negatieve kop, zonder afleiding, alleen die bos bloemen en de zalvende glimlach van de juf. Zijn met wat er is. Horror. Nadat ik ben gaan inzien dat je niet bent wat je denkt, kon ik er wat meer mee. Ik kan iets niet ondergaan zonder het eerst te snappen. Mindfulness zomaar neerplempen daar heeft niet iedereen wat aan. Het is geen welness, of leuk. Het kan juist enorme weerstanden oproepen. En dan zit je daar met een krent in je mond. Jaren later nav een boek van Jan Geurtz sprak het me wel aan. Kun je iets bewust loslaten? Een monster, een angst? Ik denk eerder dat er iets aan vooraf moet gaan, waardoor het loslaten vanzelf gaat. De opdracht: 'laat het los' werkt al net zo op mijn allergie als : 'wees in het nu' .

Goedemorgen, Ben je lief voor jezelf? Zorg je voor jezelf zoals je voor een kind zou doen? Praat je tegen jezelf zoals tegen een lieve en goede vriend? Dat soort vragen komen regelmatig voorbij en ze herinneren me dan aan hoe ik met mezelf omga op dat moment. Dat is op de automtische piloot niet best. Logisch dat ik dat wil verdoven denk ik dan, en logisch dat een tegenslag me al snel uit mijn evenwicht kiepert. Herken je daar iets in? Ik besef dat ik het gewoon doodnormaal vind om lelijk tegen mezelf te doen, het valt me niet op, voelt zelfs vertrouwd. Het lijkt er soms op alsof anderen het doen, maar ik ben het zelf. Ik kan bang zijn voor kritiek van 'ze' die ik mezelf allang heb gegeven en die voorkomt dat ik uit mijn schulp kom.

Ja, en dat rotgevoel moet weer worden verdoofd. Misschien beter er wel in te blijven hangen en te onderzoeken, denk ik. Er doorheen. Niet weer oplossen op de oude manier. Dan ga ik er eindelijk eens echt wat mee doen.

Herken ik wel iets in denk ik. Ik had zondag een aanval van saaiheid, wat ik ook altijd had op zondag toen ik kind was. Heel lang niet meer gehad. Ik werd er boos van, wilde iemand er de schuld van geven. Ik zag mijn man en twijfelde even, maar zag het gelukkig:) Geen alcohol maakt dat ik meer leegte voel. En ik voel weerstand bij nadenken over hoe ik die zou willen opvullen. Allerlei jamaren. Kan ik niet, mag ik niet, durf ik niet, te laat. 'Iets leuks' doen maakt het alleen maar erger, want de leegte laat zich niet wegspelen. Het zijn de onvervulde verlangens waar ik mee aan de bak moet. Dat vergt moed en ik voel me nog niet erg moedig.

Wie wel dan?

Wat is er voor jou erg aan vervelen, zo erg dat je het moet verdoven? Ik heb zo ook mijn sociale situaties die van te voren zo ondraaglijk lijken, dat ik het niet aan lijk te kunnen zonder de belofte het te mogen verdoven. Mijn eigen ongemak en sociale onhandigheid niet kunnen verdragen. Als het me lukt een wat meer nieuwsgierige en onderzoekende houding aan te nemen, dan kan dat wel helpen.

Dat beetje levensvreugde weegt misschien niet op tegen de zwaarte van je klachten? Bedoel je dat je een periode zonder contact met mensen nodig hebt om te stoppen en dat je daarna dan wel nuchter contact aankunt?

Heerlijk Helder Maart 2026 MaryArt Bumperjim Fonny🌞 renaldo61 Mariposa Marij Rosee Pytje Karin IJsvogel Bob Bol Maja Spirit Prana Gekko Etty

Gamen? Dat vreet tijd als je er eenmaal in zit. Series?

@Kaatjemama je hebt een goed excuus om niet te drinken, je moet rijden. Ik ken het heel goed, opzien tegen verjaardagen. Eigenlijk stelt het niks voor, maar ja. Je hoeft geen antwoord te geven op vervelende vragen, wat bij mij goed werkt is iets vaags zeggen en dan direct: en met jou? Succes, en wie weet valt het mee:)

Chocomel is verrukkelijk. Ik heb er ook geen zin aan kunnen ontdekken, maar ben daar wel blij mee, want het leek me altijd al raar, dat wat we in dit leven komen doen zin zou moeten hebben alleen omdat we mens zijn. Wie zou de eerste zijn geweest die de vraag naar de zin zou hebben gesteld? Iemand die zich verveelde? Hoe kom je erop om je af te vragen of het leven zin heeft?

Goedemorgen,