Mijn naam is Kootje. Ik ben 52 jaar en woon in de regio Utrecht. In mijn leven heb ik veel verdriet gekend, zoveel dat het me uiteindelijk richting alcohol heeft geduwd.
Wat begon als een gezellige donderdagavond met een vriendin, met eten en diepe gesprekken, werd langzaam een gewoonte. Eerst in het weekend, later steeds vaker. Tot vorige week dronk ik bijna elke dag een fles wijn leeg.
Het gaf me eerst het gevoel dat ik het leven wat gezelliger kon maken voor mezelf. En bij dat drinken kwamen ook de hapjes, alles wat het plaatje compleet maakte. Het goede, gezellige alcoholleven was zichtbaar.
Vorige week ben ik geopereerd. Door de sterke pijnstillers die ik kreeg, stopte ik bewust met drinken. Dat voelt als een kans. Eentje waar ik al langer over nadenk. Een moment waarvan ik denk, misschien kan ik dit volhouden.
Maar ik ken mezelf ook. De avonden waarop ik thuiskwam van werk en geen wijn in de koelkast had, tóch nog even naar de supermarkt omdat dat onrustige gevoel me duwde. Dat automatische patroon.
Deze week gaat het redelijk. Soms drink ik tonic, aangelengd met spa rood, in een wijnglas, meer voor het ritueel. Maar na een week merk ik dat mijn lichaam reageert: rillingen in de ochtend, een droge mond alsof ik nadorst heb. Misschien komt het door de operatie, misschien door het stoppen met de alcohol.
Ik zou graag teruggaan naar af en toe een drankje in het weekend, en loskomen van het dagelijkse drinken dat niet meer past bij wie ik nu ben.
Want ik heb al zoveel opgeruimd. Jaren van therapie, inzichten, rommel die ik heb losgelaten. Dit laatste stukje, het dagelijkse drinken, voelt als iets dat aan het oude leven vastzit. En dat oude leven was zwaar.
Ik begon met drinken nadat ik zelf kanker had overwonnen. Tijdens mijn ziekte overleed mijn man plotseling. Mijn zoon van toen 14 had het moeilijk, ontwikkelde problematisch gedrag en was een tijd uit huis. Gelukkig gaat het nu goed met hem.
En toen, midden in die periode, sprong mijn hartsvriendin voor de trein omdat ze het leven niet meer dragen.
Ik heb traumatische dingen meegemaakt. En toch sta ik hier nu, in een fase waarin ik voel dat ik verder wil. Dat ik het licht wil kiezen. Dat ik wil leven zonder dat dagelijkse glas dat ooit een pleister was, maar nu niet meer bij me past.
