Het lastige van zaterdagavond was niet dat zo ongeveer iedereen bier dronk, ik houd niet van bier. Het lastige was ook niet dat ik vrijwel niemand kende, ik vermaak me meestal prima met vreemden. Het lastige was niet eens dat c zich uitstekend vermaakte met andere mensen, ik weet heel goed dat hij alleen van mij is. Nee, het lastige was dat de geur van het overvloedige en geknoeide bier me terug gooide in de tijd, mijn hoofd op slot zette. Waar ik me in de avond nog prima kon vermaken met wat oppervlakkig geklets (met onbekenden) en later met diepe gesprekken (met mijn hond), werd de rit naar huis pas echt lastig. Want hij rook naar hem. Naar bier, al had hij er zelf maar twee op. Naar oud bier, want natuurlijk was er over zn kleren geknoeid. Naar rook, ook al rookt hij niet, hij had er wel in gestaan. Dus was de rit naar huis zwijgend. Douchten we om de beurt en ik toen nog twee keer, waarna ik hem ook dwong nog een keer te gaan. Tanden poetsen, obsessief, ja, hij moest ook, weer en dan nog een keer. Wasmachine overvol, alles moest schoon. En alsnog heb ik in het extra bed geslapen, zover mogelijk weg. En hoewel we het hebben uitgepraat en hij het voor zover mogelijk begrijpt, zal het nog wel even zeer blijven doen. Dat is het lastige, dat mijn trauma's zoveel invloed hebben op het leven van anderen.