Heftig Quinn. 
Wat een energie moet dit allemaal vreten, energie die je waarschijnlijk niet eens hebt... 
Kan me zo goed de neiging om weg te lopen voelt, weg van alle moeite, moeizaamheid, pijn en angst..
Je leven terug vechten, terug eisen... wat een klus. 
Moe, moedeloos soms... 
Maar diep respect voor je hoor, je geeft niet op. 
Zoon en dochter die contact houden nu, wat mooi. 
En C, die naast jou blijft staan, rijkdom Quinn. 
En wat ben je al een eind gekomen, misschien voelt het niet altijd zo, maar het is wél zo. 
Heel heel veel respect voor je hoor. 

Op 20-6-2026 om 06:08 zei bumperjim:

Ja dat. Maar gemakkelijk heeft geen waarde. 

Nee. Maar weerloos voelen is ook knap klote.

ik kwam dit verhaal tegen Quin, toen ik zocht op weerloosheid en ook de kracht er van.

https://woordenbrug.wixsite.com/magic-of-ravia/post/dubbelzinnig-symbool-van-een-haas

❤️hoop dat het oké gaat @Quinn

Hé Quinn, ik denk aan je, iedere dag. Dat de zon ook maar voor jou mag schijnen ☀️

Je leest vast mee hoop ik Quinn
dus houden we je draadje levend 

Ik koos voor leven.

 

💌

❤️🤗

 

 

Schitterend nummer ❤️

Op 25-6-2026 om 05:58 zei Quinn:

Ik koos voor leven.

Dapper van je!!!! ❤️‍🩹

Het niet drinken wil nog wel lukken, niet in de laatste plaats omdat ik binnen natuurlijk niets kan krijgen en bij c gaat niet, die kan ik niet zo verraden.
Maar voor de rest is het moeilijk. Het is wachten tot ik door kan met de juiste, ambulante therapie en definitief naar huis mag. Tussendoor gaat het van nul tot honderd in twee seconden. Mijn hoofd ligt open en de hele puinhoop ligt door elkaar, wordt door alles en niets getriggerd. 
Ik probeer oude ankers terug te krijgen om slechte gewoontes binnen te houden en om bepaalde gedachten stiller te krijgen.

Het wil niet goed lukken.

Again, wat is zuipen toch gemakkelijk.

Ja die triggers hè 🤯. We zijn hier nu, dat is al heel veel. 

Well, we zijn hier inderdaad. Vanavond en vannacht thuis. c heeft alles weggehaald en zelfs de Quooker afgesloten. Balkon hebben we tot veilig terrein verklaard. Dus. Hoera voor doen alsof ik stappen zet.

Fake it till you make it. 🙏

8 minuten geleden zei Quinn:

Vanavond en vannacht thuis.

Fijn 😊 moeilijk al die triggers 

en zuipen is zeker makkelijk maar je doet het niet al is het met hulp ik vindt dat je keihard werkt als ik je zo lees. Weet niet alles maar genoeg om dat te zeggen.en denk dat c echt een toppertje  is 😉

 

4 minuten geleden zei Musashi:

Fake it till you make it. 🙏

Nee, daar wil ik juist van af. Ik hoef niet te faken dat het goed gaat, het is okay dat het niet zo is. Ik hoef geen lange mouwen aan bij dertig graden. Het gaat kut en dat is okay.

@Kaatjemama ja, dat is hij, ik durf hier niet eens te vertellen hoe waar dat is.

Als zuipen zo gemakkelijk was
was je hier nooit beland Q
soms ben ik bang dat je het verheerlijkt
al weet ik heus wel dat je alles al weet over verskavingen.
Dit deel zonder dat je gebruikt is minder bekend en
natuurlijk is het ook vreselijk om zo ontwricht te voelen
ik zou willen dat ik echt iets kon aandragen wat hielp dit te dragen.

19 minuten geleden zei Quinn:

Nee, daar wil ik juist van af. Ik hoef niet te faken dat het goed gaat, het is okay dat het niet zo is. Ik hoef geen lange mouwen aan bij dertig graden. Het gaat kut en dat is okay.

Ja natuurlijk wel dat. Dat begrijp ik ook. En dat is ook zo. Ik heb het eerder over goede/ slechte gewoontes. Dat je jezelf eerst de goede gewoontes aanleert (of de foute afleert) ‘omdat het goed is’ en niet ‘omdat het goed voelt’. Dat het dan later pas echt goed zal beginnen voelen. Nu voelt dat kut.

Wat een strijd toch Quinn. Wat moet dat ongelooflijk vermoeiend en uitputtend zijn. 
Maar je geeft niet op, je knokt jezelf omhoog, ook al voelt dat vast vaak niet zo.
Je bent het waard, dubbel en dwars. 
                  

Vandaag voor de deur gestaan en de sleutel in het slot gestoken. Dat was genoeg voor nu. Genoeg ook voor een mental breakdown, dus reden te over om niet door te zetten, maar om te keren. Volgens de therapeut (en volgens c, wat veel belangrijker is) wel degelijk een stap vooruit.

Ik weet hoe het er binnen uit ziet. De hulp houdt alles netjes en c heeft een paar foto's voor me gemaakt. Zo weet ik dat de hulp nog elke keer een briefje voor me neerlegt.

Dat soort dingen. 

Vandaag was ik weer naar mijn huis.
Ik heb de voordeur opengemaakt en ben naar binnen gestapt. De hulp heeft de gewoonte alles open te laten staan, dus ik keek recht de woonruimte in en vond dat ik dan ook wel door kon lopen. Ik heb er misschien een minuut gestaan, misschien niet eens. Toen heb ik de badkamer uitgebreid bewonderd en zijn we weer vertrokken. 
Ik heb op de weg terug gepraat over het enorme gewicht van de machteloosheid en de doodsangst van die nacht. 
Terug in de kliniek heb ik twee mensen kort ingelicht, ben gaan douchen en vertrokken om wat tot mezelf te komen. 
En nee, dat vonden ze niet echt goed, maar het moest wel.
Ik voel me nog steeds kut en beroerd, maar meer op de grond. Ik kan ruimer ademen.