Donderdag 30 april 2026

[renaldo61]

21 uur geleden zei Yvonne:

Goedemorgen @renaldo61, goedemorgen frummers. 
Jeetje Renaldo, wat klink je somber, je was de laatste tijd juist zo positief bezig... 
Waarom krijg je geen luisterend oor bij psych of huisarts? 
En hoe komt het dat je de laatste tijd weer zo slecht slaapt? Het ging toch juist een stuk beter??? 

 

Mensen kunnen er blijkbaar zelf niets aan doen, maar vroeg of laat, laten ze me toch steeds in de steek. 
Reeds van bij mijn eerste opnames, onder andere in de Paaz had ik de stempel van een verslaafde te zijn. Zeer slecht slapen deed ik tijdens al mijn opnames, slaapmedicatie werd mij echter steeds geweigerd. In 2021 kwam ik voor het eerst onder de hoede van mijn huidige psychiater. Bij de huisarts enkele maanden geleden smeekte ik nog om slaapmedicatie, daar vertellen ze me steeds dat dit een zaak is voor mijn psychiater. Ik volg wat betreft mijn slaap al de raadgevingen die mijn psychiater mij geeft. Het is gewoon weer folteren wat ze met mij doen. Ik heb het recht niet om ziek te zijn, want medicatie wordt mij toch geweigerd. 

[MaryArt]

@renaldo61 Niet slapen of slecht slapen is volgens mij geen ziekte maar gewoon heel vervelend. Ik slaap ook maar 4 uurtjes per nacht waarin ik ook vaak nog 5 x moet plassen. Het heeft volgens mij te maken met het ouder worden dus ik   accepteer het gewoon maar. Er zijn veel ergere dingen om te krijgen zoals  bv kanker of zoiets. Dat is pas echt ziek zijn lijkt mij. Dus mag ik niet klagen maar dankbaar zijn, dat ik naast allerlei kleine kwaaltjes verder gezond ben. Het slecht slapen neem ik op de koop toe. 

Bovendien krijg je waarschijnlijk geen slaapmedicatie omdat het zwaar verslavend is. Aangezien jij zeer  gevoelig bent voor verslaving zijn ze daar heel voorzichtig mee. 

 

[Yvonne]

Oef, de steen op je maag... 
Ik vind dat de moeilijkste dingen in het leven: weten dat je kind het zwaar heeft en het niet meer kunnen oplossen met een 'kusje erop' ... 

[lady jane]

Die pizza is voor na het strand vanmiddag
en de tiramisu hebben we thuis gegeten,
eigenlijk precies goed achteraf, anders had
ik tegen heug en meug daar t gegeten,
er was voor betaald immers

[Yvonne]

@renaldo61, je hebt het er heel vaak over dat mensen jou in de steek laten. 
Maar is dat wel zo? 
Laten ze je in de steek of vinden ze het tijd voor een stapje meer 'zelfstandig', tijd om meer dingen zelf aan te pakken... 
En die slaapmedicatie, jazeker, dat spul is hartstikke verslavend. 
Voor mensen die niet verslavingsgevoelig zijn een mooie oplossing als het nodig is, maar anders kan het een tweede groot probleem worden: je hebt er dan steeds meer van nodig. 
Het spul helpt even, tot je er aan gewend bent en dan..... 
Probeer het gedrag van de ander niet te zien als 'in de steek laten' Renaldo. 
Heb je het overigens wel met jouw psych gehad over het gevoel dat ze je in de steek laat???

 

[hub02]

9 uur geleden zei lady jane:

Fijn moment; met dochter naar de pizzeria
maar omdat we een zwaar gesprek hadden
waarbij zij moest huilen, verging ons de eetlust een beetje.
Dus met een 1/2 pizza en een portie tiramisu ingepakt
naar huis, waar we rustiger en fijner dat gesprek af konden maken
en we samen het toetje hebben gedeeld.
Wat houd ik van die vrouw, die al zo wijs is, maar het ook zo zwaar heeft nu.

Ik heb mijn vriend wel eens voor de grap gevraagd of ik zijn moeder niet eens een weekje kon leasen. Gewoon, om eens te ervaren hoe het is om een normale moeder te hebben. Toen ik mijn eerste hartinfarct kreeg zei ze, zonder dat het haar ook maar een biet interesseerde, ”ja, we hebben allemaal zo onze dingen. Ik heb ook …..”. Zo is ze dus haar hele leven geweest. Ik ben echt wel een beetje jaloers als ik zulke dingen lees hier op het forum. Mooi! 
 

[Quinn]

@hub02 ja hè? Een beetje jaloers, maar ook met verwondering eigenlijk. Ik was het ook het allerverliefdst op D als ze druk met de tweeling was.

[hub02]

7 minuten geleden zei Quinn:

@hub02 ja hè? Een beetje jaloers, maar ook met verwondering eigenlijk. Ik was het ook het allerverliefdst op D als ze druk met de tweeling was.

Voor mij is dit wat ik lees bij anderen. Ik ben nu zelf oud, en toch blijft het op een of andere manier van binnen knagen. Dingen die bij het leven horen, maar waar ik nooit echt leer mee om te gaan.