renaldo61

Voor Augustus is geen pact gemaakt?

Ik ga er nog aan toevoegen, een dagbesteding hielp me vroeger ook. Helaas niet voldoende.

Ik werd de eerste maal samen met mijn moeder op spoed opgenomen door de politie omdat we beidden niet meer recht konden in ons appartement na een zuippartij en mijn moeder zoveel kabaal maakte dat de politie opgebeld werd door de buren. Ik denk wel dat er tussen spoed en mijn eerste opname in de Paaz nog wel enkele dagen tussen zaten, maar het ging telkens vrij snel na de opname in spoed. Ook mijn opnames in de psychiatrische kliniek. Mijn laatste opname wilde ik helemaal niet, maar ik mocht zelfs van mijn psychiater niet naar huis om te pakken. Ik moest in de kliniek blijven van haar. Ik sprak deze ochtend nog met een patiënt van haar die op verlof vertrok, die heeft meer dan 3 weken op haar afdeling gelegen zonder dat hij een kamer had. Ik hoor hier wel van wachttijden maar ook dat er steeds kort verblijf mogelijk is in het grootste ziekenhuis in de omgeving (Leuven)

@lady jane @Mormel En anderen die er mogelijk wat aan hebben. In hoeverre ASS bij mij invloed heeft weet ik niet. Vandaag ben ik al wel eventjes naar het OC geweest wat ik gewoonlijk iedere zaterdag doe. Maar omdat dit nu in het weekend ook opengehouden wordt door iemand van Hestia, vermeed ik het verleden zaterdag. Ik heb ook nog enkele afspraken met iemand van Het Raster die aan autismebegeleiding doen. Ik kreeg de diagnose pas tijdens mijn opname van 21 /22 en de begeleiding van Het Raster is pas enkele maanden geleden opgestart. Wat denk ik mij beloofd is van het Cgg, is werken via persoonlijke gesprekken aan mijn verlatingsangst, wat volgens mij mijn grootste probleem is. Die gesprekken starten op 24/8. Ik had gisteren ook aan de verantwoordelijke van Hestia aangegeven dat naar mijn gevoel de persoonlijke wekelijkse gesprekken met mijn begeleidster te weinig is. Ik denk dat die echt inspanningen doet en me dikwijls zeer goed begrijpt. Maar toch heb ik het gevoel dat ik dat wat extra's mis wat ik met mijn vorige begeleidster wel had. Met de psychiater en mijn laatste verpleegster van mijn laatste opname heb ik momenteel iets van ze zullen nooit een poging doen om mij te willen begrijpen. En toch vind ik het noodzakelijk om op de een of andere manier die band weer te herstellen. Sinds 2004 toen ik besefte dat ik een probleem had dat ik niet alleen kon oplossen en een oplossing voor zocht heb ik al veel dingen gedaan die ik nooit dacht te doen. Zoals een psychologe opzoeken was daarvoor voor mij absoluut ondenkbaar. Ook is toen zeker mijn dagelijks 's avonds alchohol drinken begonnen.

DAGPACT: Mormel kaatje 🌺 Yvonne Renaldo61🐕

Ik kan alleen maar met Mormel en andere instemmen. Ik zag me eigenlijk zelf niet als alcoholist tot op de dag dat ik besefte dat ik er wel degelijk een probleem mee had en er vervolgens mee stopte. Het is wel degelijk een probleem als je denkt dat het zelf een probleem is.

Dank U wel @Mormel . Ik voel mij hier niet zo begrepen, dat heb ik wel met meerdere mensen en zal vooral aan mezelf liggen. Ik voelde me in ieder geval niet geholpen. Ik had gisteren ook een uitgebreid gesprek met een verantwoordelijke van Hestia, die verantwoordelijk is voor hun huizen en de begeleiding. Daar gaf ik ook aan dat ik het moeilijk heb met het niet nakomen van beloftes en vooral dat ik het moeilijk heb als een gesprek niet doorgaat om welke reden dan ook.

Ik heb weer een rare week achter de rug, wat zich uit in cijfers, namelijk mijn gewicht. Vorige week vrijdag ging het emotioneel weer helemaal fout voor mij. Wat zich s' avonds uitte in een mail te sturen naar mijn psychiater die ik beter niet gestuurd had. Zaterdag daarop wilde ik met niemand praten, zondag met mijn verpleegster van mijn laatste opname gaan praten. Ik kon haar er niet van overtuigen dat voor mij mijn depressie veel belangrijker was als die dagelijkse controles na mijn laatste opname. Dan woensdag daarop niet naar mijn afspraak met mijn psychiater gegaan, ik schaamte mij ook wat over mijn mail. Eind van deze maand gaat mijn eerste persoonlijk gesprek met een psychologe van het Cgg doorgaan, rond mijn verlatingsangst waar ik veel van verwacht. Ik schreef in het verleden misschien ook wel dat geen enkele opname mij geholpen heeft, maar dit klopt natuurlijk niet. Want alchohol was tijdelijk buiten mijn bereik.

Ik zou willen dat ik je een goed advies kon geven, maar dat kan ik niet. Ik had persoonlijk het geluk dat ik nog recht had op veel ziektedagen en vervolgens in pensioen kon. Hoe het juist in Nederland geregeld is voor naasten weet ik niet, ik weet het zelfs niet hoe het hier allemaal geregeld is. Zelf ben ik denk ik als ik het mij goed herinner dikwijls direct in opname gegaan nadat iemand anders of ikzelf spoed had opgebeld. Soms was dit zelfs de politie. Maar de enigste die direct last had van mijn opnames was mijn Femke. Veel sterkte in ieder geval en ik hoop dat er toch ergens een oplossing is voor U en U vriend.

118,3

Ik toon enorm veel belangstelling in de persoon die enkele maanden geleden mij nog van Hestia begeleidde, maar om privé redenen krijg ik geen informatie van haar. Op wie mopper ik hier? De eerste persoon van Hestia waarmee ik in contact kwam was een psychologe. Omdat ik steeds nieuwsgierig ben naar sommige mensen zocht ik op haar naam. Zo kwam ik te weten dat ze in mijn geboortedorp woont en ook het dorp waar ik het grootste gedeelte van mijn leven gewoond heb. Zo zag ik ook op Facebook dat ze heel wat oud collega's van mij in haar vriendengroep op Facebook heeft. Ik dacht door dit mede te delen persoonlijk wat toenadering te krijgen. Over mijn psychiater, ik denk wel dat die echt om mij geeft maar ze heeft sommige van mijn gevoelens nooit begrepen. Dat heb ik hier ook dikwijs vruchteloos proberen uit te leggen. Iedere dag of keer dat ik moest gaan blazen van haar was voor mij een marteling. Het was alsof ik iedere dag op zoek moest naar een brug om van af te springen. Alhoewel het me zeer veel stress bezorgde heb ik me geen enkele dag ziek gemeld, en ben ik dit vele maanden blijven doen. Dit heeft mijn psychiater nooit begrepen. Mijn depressie was blijkbaar totaal van geen belang en ik heb het gevoel dat dit nog steeds zo is.

Ergens wordt er dikwijls de volgende spreuk gehanteerd "Herstellen moet je zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen " . Ik denk dat ik er uiteindelijk helemaal voor stond om te stoppen met alchohol. Ik heb nu nog steeds het gevoel dat mijn depressie / verlatingsangst nooit ernstig genoeg genomen werd. Dat zelfs mijn psychiater zich nu zich nog steeds concentreert op mijn nuchter blijven. Ik zal dus zelf ook moeten proberen te stoppen met piekeren want mijn directe hulp zal me steeds maar in de steek blijven laten.

zeer slecht geslapen, geen fut, laatste restje hoop in de mensheid is opgebruikt

114,7

van een goed gevulde dag moet ik helaas weer overgaan op de zoveelste teleurstelling. Zelfs mensen die zeer goed weten hoe het bij mij overkomt als afspraken niet nagekomen worden besluiten dit gewoon toch te doen.

Veel sterkte @Smaragdie

@Mormel Goed bezig en goede morgen. Ik heb wel verschillende afspraken

Ik heb geen idee hoeveel antabuse ik juist nam, maar wel dat het bij mij simpelweg niet werkte, ik dronk er lustig op door. Er is wel een topic van Antabuse gebruikers, misschien vind je daar meer hulp.

Welkom hier

Aan wie vraag je dat? Mijn waardes waren bij mijn laatste opname ook niet goed. Maar mijn leverwaardes herstellenden zich snel

Ik had er zeer veel gevolgd omdat ik het een zinnige tijdsbesteding vond. Hier in Tienen zijn er veel. Maar het punt in de Herstelacademie gaat volgens mij steeds over denk aan aangename dingen en vergeet de minder aangename. Door de cursussen te volgen besefte ik dat ik helemaal niet tevreden ben nu. Ik ga er nu niet meer naar toe wel naar hun wekelijkse praatgroep. Na mijn eerste opnames werd ik naar het Overhoophuis verwezen waar de meeste cursussen in Tienen doorgaan. Daar deden ze doen aan individuele gesprekken, je kon daar toen gewoon binnen wandelen voor een gesprek. Ze zijn daar spijtig genoeg voor mij mee gestopt.

Is dat zo van die lagere leeftijdsverwachting?

Zijn depressies erfbaar? Ik heb wel veel gelijkenissen met mijn vader. Mijn vader kwam nog uit een groot gezin. Voor mijn geboorte werd zijn jongste toen volwassen broer omver gereden door een dronken autobestuurder, waardoor hij overleed. Is mijn vader zijn drankverslaving daar gestart? Veel later toen ik een puber was kreeg zijn vader op bijna dezelfde plaats in vergelijkbare omstandigheden een dodelijk ongeluk. Mijn vader was ook een verstokte kettingroker waar hij plots mee stopte zonder hulp. Echter zijn hersenen waren denk ik door de alchohol zo aangetast op latere leeftijd dat heel zijn gezin er onder leed. Het enigste gezinslid dat door mijn drinken echt last had was mijn Femke door mijn opnames, het was ook dankzij mijn Femke dat ik uiteindelijk stopte. Maar van mijn eetbuien ben ik nog steeds niet af. Van mijn depressie ook niet.

Bravo voor je twee weken. Dat met je partner begrijp ik niet goed?

Ik herinner me nog goed mijn eerste opname op de Paaz, het was vrijwel direct na een opname in spoed wegens alchohol. Normaal is een verblijf daar 6 weken. Ik zou er gebleven zijn, maar ik had daar een persoonlijk probleem met een mede patiente waardoor ik nog depressiever werd en ze lieten me na enkele dagen weer gaan.