Ik ben iemand met zeer uiteenlopende problemen

[Yvonne]

Kom op @renaldo61, pik dat op wat jou kan helpen uit de reacties en laat de rest voor wat het is... 
Je haalt over het algemeen een bepaalde steun uit het forum, geef het dan niet op... 

[renaldo61]

De belangrijkste dag of gebeurtenis in mijn leven acht ik niet de dag dat mijn moeder mijn been brak en in de vrieskou in een beek achterliet als vijfjarige. Nee de belangrijkste dag was in september 2004 toen, laat me haar maar Lun noemen me het gevoel gaf dat ik iemand was die er best mocht zijn. Ik kan dit gevoel dat ik toen had moeilijk omschrijven. Het gaf me ook zeer veel problemen want ik wist niet goed wat te doen met mijn gevoelens. Voor die dag was mijn leven eigenlijk erg simpel. 

[Bob]

Het is goed dat je hier schrijft, dat kan je helpen om de dingen die je bezig houden zowel voor anderen maar ook voor je zelf duidelijker te krijgen. Het kan je bovendien helpen verbanden te zien maar juist ook sommige zaken van elkaar los te maken als dat nuttig is.

Ik begrijp je teleurstelling over wat er vorige week gebeurde in het licht van wat je als vijfjarige hebt meegemaakt. Die verlatingsangst zit er diep ingekrast en dat krijg je misschien ook niet meer echt uit je systeem. Maar het is natuurlijk  wel goed om je te realiseren dat je inmiddels volwassen bent en niet meer fysiek afhankelijk van anderen zoals toen je vijf jaar oud was. De kunst is om je enerzijds te realiseren welke gevoelens er in je omgaan en anderzijds bij te kunnen sturen hoe je daar nu als volwassene mee omgaat. 

Mij helpt het in dat soort situaties een soort helicopterview toe te passen, dus te doen alsof je vanaf een iets hoger gelegen punt in het landschap jezelf en je gedrag bekijkt.

[renaldo61]

@Bob Ik ben echter lang afhankelijk geweest. Mijn oudere broer heeft me wel nooit in de steek gelaten. Ik werd ook vaak gepest. Op de lagere school had iedereen angst van mijn broer. En daar beschermde hij mij ook. Tot en met mijn legerdienst werd ik vaak gepest. Later minderde het wel. 

Ik denk dat ik buiten mijn broer niemand heb. Er waren er wel enkele die me het gevoel gaven dat ik meetelde. 

Zelfs tijdens een opname in de Paaz werd ik gepest. 

[renaldo61]

Op 16-1-2026 om 20:06 zei Mormel:

Maar Renaldo zit graag in die positie: alles overkomt hem; zijn moeder, zijn vrouw, Hestia, Femke,  het overkomt hem en hij heeft daarin geen spreekrecht. Totaal geen eigen verantwoordelijkheid zelfs niet nadat hij ruim een jaar nuchter is. 
Ik hoop dat je goede zorgen krijgt want dit is niet louter autisme. 

Toch voor een groot deel

[Mormel]

3 uur geleden zei renaldo61:

Toch voor een groot deel

Zie dat je slaap weer om zeep is. 
Zelf ook ASS en de grote overeenkomst die ik tussen ons beide zie is dat we woorden van anderen zeer snel als persoonlijke kritiek ervaren en vervolgens in de verdediging of de aanval gaan. 
Mij helpen daarbij twee dingen:
- niet dadelijk reageren (natuurlijk als ik gezopen heb is dat stuk om zeep)
- proberen in gedachten te houden dat mensen reageren op een boodschap die je brengt en niet op jou als persoon (dit is al een stuk moeilijker)

Dit stukje van ASS heeft voor mij al heel wat dingen verkloot in het leven. Zeer recent voorbeeld. Ben ondertussen terug aan het werk. Aantal weken geleden door mijn wekker geslapen en dadelijk naar de klant gebeld om mij te excuseren en dat ik zo snel mogelijk ter plaatste zou zijn mocht dit nog kunnen voor haar.
Kreeg te horen dat dit geen manier van werken was, dat ze dit toch zou moeten melden aan het kantoor, maar dat het goed was als ik alsnog zou afkomen. Wel gewoon door de toon en die eerste twee boodschappen, ging de derde boodschap aan mij totaal verloren, voelde ik mij aangevallen, kocht ik drank en begon te zuipen om vervolgens nog een mail te sturen naar het kantoor met de boodschap dat ik niet bij de klant was geraakt en of dit betekende dat ik ontslagen was. Natuurlijk geen enkele telefoon vervolgens opgenomen. 

Gewoon een klein voorbeeld van hoe een eenvoudig incident totaal opgeblazen kan worden omdat ik niet in staat ben om daar adequaat op te reageren. Gelukkig de baan kunnen behouden, maar in het verleden al verschillende keren jobs verloren omdat ik het gewoon afbolde door de manier waarop een werkgever iets zei.  

Enfin, ik hoop dat je ondertussen al wat meer rust hebt gevonden en terug beseft dat we hier allen zitten omdat we met hetzelfde probleem kampen.