Pytje

Nee, ik geloof niet dat ik ben gaan drinken om iets te verdoven. Het was een gewoonte geworden omdat iedereen het deed. Net als roken. En dat het ongezond was, daar maakte ik me niet druk om, want ik kon toch de hele wereld aan. Dat beeld van mezelf kantelde langzaam. Een jonge rokende en drinkende vrouw kan nog als "stoer" worden gezien, maar een ouder exemplaar is eerder zielig. Zo keek ik ook steeds meer naar mezelf. En dus werd het tijd om de gewoontes te veranderen. Eerst het roken, nu het drinken. Bij elkaar een kwestie van een jaar of tien. Volgend jaar word ik zestig en hoop dan toch wel eens een balans hierin te hebben gevonden. Ook in het tevreden zijn met hoe het nu is. Want echt tevreden ben ik nooit over mezelf. Ik ben nu tevreden over de status quo: ik zorg beter voor mijn lijf dan ik ooit heb gedaan en geniet 's avonds toch van een glas wijn.

@Rosee, het gaat nog steeds goed. Ik wijk niet af van het door mijzelf ingestelde regiem. Hoewel het niet voelt als een regiem. Ik heb gewoon voor een andere manier van leven gekozen en dat slijt er steeds meer in. Net zo als vroeger het drinken van een hele fles wijn er in was gesleten. Zoals ik eerder heb geschreven, is de zwakke plek in dit verhaal natuurlijk wel dat de alcohol dichterbij is als de omstandigheden zich eens tegen mij keren. Dat zou kunnen, maar het hoeft niet per se natuurlijk. Voorlopig ga ik nog even verder op deze weg. Hoe is dit laatste voor jou? Denk je daarover na?

Dank @SanMiquel voor je bericht. Ik sta zelf ook nog wel een beetje verbaasd over de ommezwaai die ik heb gemaakt. Maar feit is dat ik helemaal af ben van het verlangen om door te drinken. Ik laat het glas moeiteloos leeg als het eenmaal leeg is. Ik kan me in jouw geval goed voorstellen dat je dat experiment niet aangaat. Ik weet ook niet hoe ik er in een K-periode mee om zou gaan. En inderdaad, dan staat doordrinken gelijk aan niet meer sporten. En dat moet je niet willen. Ik had overigens het idee dat het je emotioneel weer wat beter ging, maar dat is dus even niet zo? Maar je bent wel een enorme doorzetter en dat gaat je ook nu helpen

Descartes, ik lees heel vaak dat je jezelf afwijst omdat het kleine kind in jou maar niet volwassen wil worden. Misschien moet je leren te accepteren dat dat kind onderdeel is van jouw hele wezen nu. Dan hoef je er niet tegen te strijden, maar kun je het misschien een beetje koesteren en er voor zorgen. Klinkt misschien wat zweverig, maar het komt heel sterk bij mij boven als ik jou lees.

Fijn Rosee! Je hebt het prachtig omschreven

Bernd, probeer een terugval niet als falen te zien. Zoals bumperjim zegt: het is een proces, dat goede en slechtere fases kent. Succes!

@Yana en @Cleo66, het gaat nog steeds goed. Ik ben er helemaal aan gewend om niet voor het eten te beginnen met drinken. Als ik iets drink kies ik dan voor alcoholvrij. Ook als we bijvoorbeeld eters hebben. Dus ik drink alleen in het uurtje voordat ik naar bed ga een (goed gevuld) glas wijn. Nog geen echte aanvechting gehad om daarna door te drinken. Wat hier nog steeds aan bijdraagt is dat ik veel bewuster met mijn lijf omga tegenwoordig. Ik blijf op mijn hoede en houd jullie op de hoogte!

Waar ik in de afgelopen jaren in dit hele proces ben achter gekomen, is dat ik veel behoefte heb aan structuur. Niet drinken is voor mij een duidelijke structuur. Een fles per dag ook. Om dat laatste te illustreren: ook als ik ziek was of een avond weg was geweest, dan moest eerst nog die fles erin. In diezelfde structuur ben ik de afgelopen maanden s ochtends gaan sporten. Ik zeg niet van mezelf dat de verslaving aan drank nu minder is. Ik kies alleen voor een andere structuur. En die is nu 1 glas per avond. Niet de ene avond wel en de andere niet, want dan moet ik er weer over nadenken wanneer wel en wanneer niet. Dit is duidelijk voor mij, net als niet drinken of een fles drinken dat is. Ga ik dat volhouden? Geen idee. Ik heb tot nu toe nog niet de neiging gehad om door te drinken. Ook dit begint een gewoonte te worden. Het zou ook niet kunnen, want dan breng ik mijn sportmoment van de volgende ochtend in gevaar en dat wil ik niet. Waarom zoek ik deze grens zo op? Ik wil zo graag wel kunnen genieten en niet tegelijkertijd doorslaan. Ik zie dat mijn man het kan, hoewel hij ook een stevige drinker was ooit. Dus we doen het samen. Dat motiveert mij wel. Het is dan toch dat moment samen in de avond waar ik het voor doe. Wordt vervolgd...

Tijd voor een update. Sinds een week of 4 drink ik weer en wel een glas wijn (laat ik eerlijk zijn: het is wel een groot glas, misschien kan ik net zo goed zeggen "twee kleine glaasjes") per avond. Ik ben nog niet over dat ene glas heen gegaan en heb daar ook nog geen behoefte toe gevoeld tot nu toe. Gaandeweg kom ik tot de ontdekking dat ik bij mezelf een beroep doe op dezelfde discipline als die ik nodig had bij het niet drinken. Wat nu wel bijdraagt aan het slagen hiervan is dat ik fanatiek ben gaan sporten in het afgelopen halfjaar. Ik vind dat prettig om te doen en het geeft mij een ander soort bewustzijn van mijn lichaam en gezondheid. Tot zover het positieve verhaal. Ik weet natuurlijk heel goed dat ik me op een grens begeef. En dat 1 glas meer kan worden als ik niet uitkijk. Toch geef ik mezelf nu het voordeel van de twijfel en put vertrouwen uit behaalde resultaten tot nu toe.

Slecht slapen in het begin hoort er wel bij hoor. Ik denk dat iedereen dat wel herkent.

Heb je hier - los van je alcoholgebruik - al eens hulp voor gezocht? Angst zou je ook kunnen bestrijden met iets anders dan alcohol. Voor jou bestaat er nu een heel direct verband, maar is dat wel nodig?

Helemaal eens @lady jane. Zolang we elkaar niet de maat nemen hier - en dat gebeurt volgens mij nauwelijks - blijft het zinvol om te komen. Ik heb die spiegel wel nodig, ik heb het nodig om verantwoording naar mezelf af te leggen, om eerlijk naar mezelf te zijn. En dat gaat toch beter als ik het niet in mijn kop rond laat zingen.

Het is volgens mij totaal niet relevant om te bespiegelen wat veel en wat niet veel is. Iedereen op dit forum zoekt een weg om Alcohol de Baas te worden, toch? Voor de meesten betekent dat dat ze niet drinken, voor sommigen dat ze af en toe drinken en voor weer anderen dat ze de hoeveelheden die ze nemen, beperken.

Marianne, welkom! Je klinkt heel eerlijk en verdient het om alle mooie dingen die nu op je pad zijn gekomen te behouden. Die andere vriend - de drank - blijft misschien nog even op je schouder tikken, maar je hebt teveel om op het spel te zetten, toch?

@SanMiquel en @Rosee, het gaat wel goed hoor. Ik dronk me inderdaad in het verleden niet laveloos, ook al omdat ik voor die tijd al in slaap was gevallen. Het ging ook heel lang goed met 2 tot 3 glazen per dag, totdat Corona kwam en ik mijn structuur kwijt was. Waar ik steeds meer achter begin te komen, ik schreef het ook al in het begin, is dat structuur voor mij allesbepalend is. Dingen moeten duidelijk zijn. Ik drink niet of ik drink 2 glazen per dag; het geeft me hetzelfde soort van gevoel. Als het voor mezelf maar duidelijk is. Ik ben nu erg bezig met de woorden van @knakker: je moet iets kiezen dat bij je past en daar dan ook voor gaan. Ik ben me ervan bewust dat alle andere varianten veel energie kosten en blijven kosten. De afgelopen vier maanden hebben me tot nu toe in ieder geval opgeleverd dat ik veel meer ben gaan sporten en dat ik dat - nooit gedacht - als heel prettig ervaar. Dat is voor mij een enorme winst.

Dankjewel @knakker. Hier heb ik wel iets aan. Vooral over dat bedenken wat echt bij mij past. Dat lijkt mij een heel goed begin. Ik begin altijd met stoppen als ik mezelf heel erg de keel uit hang. Op het moment dat vertrouwen in mezelf nul is en ik mezelf nog eens een periode extra vol heb gepropt met drank om dichterbij het punt van absolute walging te komen. Die beelden blijf ik mezelf dan een aantal maanden voorhouden. Ik moffel, zoals jij zegt, de meer aangename kanten weg want die kan en mag ik dan niet voelen. Na een paar maanden voel ik me weer beter, het vertrouwen is hersteld en er is meer ruimte voor die positieve kanten (in mijn geval twee dingen: ik slaap beter en ik vind een goed glas wijn ook gewoon lekker). En dan slaat de twijfel toe. En zo blijf ik zwalken van het ene uiterste naar het andere. Een rationele beslissing op basis , gemaakt ergens tussen die uitersten in, zoals jij die voorstelt, heb ik nooit genomen. Heel veel dank voor dit inzicht!

Nee, ik geloof dat het zich langzaam opbouwt. Een aanleiding is wel dat ik steeds minder goed inslaap. Lig vaak nog een paar uur naar het plafond te staren. Daar had ik nooit last van toen ik wel alcohol dronk. Toen ik jonger was had ik dat ook en ergens ben ik bang dat dit weer zo blijft. In die uurtjes begint het denken aan alcohol weer. Overdag is dat weg, maar met steeds meer moeite. Dat bedoel ik met "het bouwt zich op". En dan gaat de knop in een keer om. Weet ik niet meer wat tegen wat opweegt. Nu even niet, maar eigenlijk weet ik het wel natuurlijk en eigenlijk zou ik ook een andere manier moeten vinden om met mijn slapeloosheid om te gaan. Ik voel me niet hopeloos momenteel. Ik heb veel gewonnen tot nu toe en heb veel meer vertrouwen in mezelf dan een paar maanden geleden. Zit nu even in een kleine alcoholidentiteitscrisis, maar ik ga het gewoon weer oppakken hoor!

Ja, dat zou ik wel moeten doen misschien. Ik dacht deze keer ook echt dat ik dat bereikt had. Hoewel ik dus wel voelde dat ik niet op het jaarpact zou willen, daar zat nog een escape. Maar hoe doe je dat, zo'n achterdeur dichttimmeren. Er is toch altijd wel een manier om hem weer open te krikken?

met die woorden bedoel ik dat ik al vaker op dit spoor heb gezeten. Ik ken mezelf als iemand die het op de lange duur niet volhoudt. En dan weer opnieuw begint aan het hele proces. Ik kan gewoon heel moeilijk afscheid nemen, ben een beetje de Heintje Davids in de alcohol denk ik. Ik zou niet weten hoe ik iets had kunnen doen toen ik het aan voelde komen. Het wordt dan een enorm gevecht in mijn hoofd, het moment waarop ik wel ga onderhandelen, terwijl ik weet dat ik dat juist niet moet gaan doen...

Zo ken ik mezelf weer.... eergisteren en gisteren een glas wijn gedronken. Ik moet daar ook bij zeggen dat het er de hele week al aan zat te komen. Het is zoals de vorige keren eigenlijk. Een tijd niks en dan toch weer - welliswaar matig - beginnen. Dat matige kan ik vrij lang volhouden, dat weet ik ook al van mezelf. Het is niet zo dat alle neuronen in mijn hoofd feest gaan vieren en dat ik dan aan grote hoeveelheden begin. Dat maakt het ook zo moeilijk denk ik. Ik kan echt wel genieten van dat glas. Maar tegelijkertijd heb ik mezelf al vaak genoeg bewezen dat het op den duur dan toch weer meer wordt. Ik weet het even niet eigenlijk...

Wat bedoel je hiermee Bor?

Dank je Kruidenthee. Ik ben dus nu ook een augurk in jouw beeldtaal. Daar ga ik eens even op kauwen.. figuurlijk dan.

Helemaal prima Rosee. Ik denk dat we juist leren door de verhalen van anderen. Dat van mezelf ken ik inmiddels wel!

Zeker een dingetje. Soms helpt het om jezelf wat minder bloedserieus te nemen. Niet alleen wat ADB betreft trouwens