Oskar

Mijn grootste probleem met negatieve gevoelens is het tijdig opmerken ervan. Ik ben nu vooral bezig met zelfobservatie. Lusteloosheid en onrust vallen als eerste op. Dan: kan ik dat ergens toe herleiden? Ook als ik het opmerk ben ik geneigd om dit te relativeren of negeren. Maar als ik er geen lucht aan geef kan het zich opblazen tot immense proporties. Vandaar dat ik het ook hier nu hardop zeg, ook al voelt dat belachelijk voor mij. ‘Die arme mensen hebben zelf thuis al problemen genoeg’. Maar met dit soort gedachten moet ik ophouden van mijn psycholoog 🙃 Dus tsja. Overigens weet ik ook weer niet of ik alles hier moet gaan opschrijven. Doseren blijft lastig. Zwijgen of overstromen.

Mogge. Horden mensen zijn eng. Daarom ga ik straks de Biesbosch in. Daar mogen alleen vogels komen. Verder: niets zo burgerlijk als de angst om burgerlijk te zijn 🙃

Mooie quote. Doen wat je het liefste wilt. Zo ervaar ik mijn leven nu ook ten diepste. Bijkomende complicatie voor mij is wel het het vinden van de juiste balans om het ook duurzaam vol te houden. Doordraven in de tegenovergestelde richting en dan doodmoe na drie weken het bijltje er weer bij neergooien is mijn valkuil jarenlang geweest. Ik kwam op vakantie in een souvenirwinkel een bordje tegen met “Die einzigen wirklichen Feinde eines Menschen sind seine eigenen negativen Gedanken.” (Albert Einstein stond erbij, maar dat is wellicht om het wat meer autoriteit te geven.) Die hangt nu op mijn slaapkamer om mij dagelijks aan te herinneren.

Succes Q. Soldier on. Moedig voorwaarts. Lieve mensen aan beide zijden. Dat loopt wel lekker.

Fijn om @Reacher en @Quinn hier weer te horen kwezelen. Ik vreesde alweer dat de liefde ontploft was. Maar gelukkig. Ook mooi: @Yana in de supermarkt. Deo volente. @spirit: rustig aan. Hou het klein.

Heb ik dat geschreven? 🙃

Mogge Een weekend vrij: prettig. Straks kijken bij sportwedstrijd jongste. Rustig aan verder. Beetje overdreven de laatste tijd met sporten. De krant lezen, die ploft exact nu hier op de mat, dat is een mooi begin van de dag.

Mijn rondvaart op de Roze Wolk lijkt na bijna een half jaar langzaam te eindigen. Kleine dingen, geen paniek. Het gaat niet meer ‘vanzelf’. Geen zin meer in dingen, soms. Een belangrijke fase breekt aan. Denk ik. Volharden. En meer nog: opmerkzaam zijn om op een goede manier verder te kunnen blijven gaan. Ik heb de neiging om luidkeels verslag te doen van het positieve, en om het negatieve weg te moffelen, te relativeren; ook voor mijzelf. Daar valt winst te boeken.

Mijzelf kost het niets. Omdat het onder verslavingszorg valt wordt alles hier vanuit de basisverzekering vergoed. Zo’n traject kost echter iets van € 12.000. Daar schaam je de ogen voor uit je kop. Dat ik ook nog zo’n schadepost voor de samenleving ben geworden. Alleen daarom zou ik nooit meer een druppel willen drinken.

Uiteraard hoeft niemand een goede baan te verantwoorden. Ik probeer alleen soms voorzichtig aan de boom van oude zekerheden te schudden omdat ik daar zelf veel baat bij heb gehad, vijf jaar geleden. Ik verdien nu minder dan de helft van voorheen, maar heb eindeloos meer voldoening.

Ik heb acht repen gekocht. Maar nog nergens aangezeten. De witte met fudge ligt in de koelkast. Daar ga ik straks 1 (één) stukje van nemen bij de thee. Me, mr. Moderation.

Zeker. Al hoop ik daarbij niet dat ik momenteel de indruk wek dat ik passief zit af te wachten.

Gisteren heb ik een zak drop gekocht en er daar sindsdien twee van opgegeten. Ik ben een flinke jongen.

Het slijk der aarde. Niet aan hechten.

Alweer een dag vrij. Mooi. Al actief geweest in het huishouden. Bijvangst van het stoppen: ik word ineens actief. Kan tevens ook een trigger vormen als ik niet de juiste fijne balans weet te houden. Zo dadelijk zwemmen. Laatste week dat het bad open is. Ook al zo'n vreemde nieuwe gewoonte in mijn leven. Maar ik fiets ik naar de stad om grote hoeveelheden chocola te kopen, want die is in de aanbieding. Sommige dingen blijven gelukkig bij het oude.

Tja, dat werk blijft wel een terugkerende treurwilg @bumperjim. Of was dat niet de aanleiding tot die smakelijke Tourtel Twist? Ik weet dat het goed schuift en alles, maar is er niet ergens een mogelijkheid om je hart te gaan volgen qua baan? Dan maar een kleiner huis, zelf je groente verbouwen, eten uit een houten nap. Alles heeft zijn prijs. Maar zou het het niet waard zijn?

Kijk, ik vind ineens Connie Palmen aan mijn zijde 🙂 Als ik niet uitkijk word het nog hip om te stoppen. Dat zou vroeger voor mij zomaar een aanleiding zijn om het weer op een zuipen te zetten. Ik denk wel eens dat de literatuur mij meer heeft gevormd dan opvoeding en vrienden. En ik las: Reve, Brouwers, Hemingway, Bukowski. Dus tsja. Nu lees ik De Pest van Albert Camus. Ook niet het zonnetje in huis. Of hij dronk weet ik echter niet. Maar ik heb het boek erbij gepakt om mijn zoon bij te benen, die ineens over het existentialisme begint te praten op zijn vijftiende.

@Yana: dat het in ieder geval weer een optie is om te overwegen naar Normandië te gaan vind ik al heel erg mooi nieuws. Ik hoop dat het doorgaat. En jij gewoon weer eens twee dagen kunt genieten.

Vandaag weer een gesprek met mijn psychologe. Vroeger wilde ik daar altijd zo snel mogelijk vanaf, die gesprekken, maar nu vind ik het erg prettig. Het is niet eens dat ik nou veel nieuws van haar hoor. Maar het is wel heel erg fijn om je gewoon te kunnen uiten. Frequentie is nu eens per maand. Eind van het jaar de zijwieltjes er weer af.

Dat is nog steeds, die kale bomen daar @IJsvogel. Maar ik vond het er eigenlijk wel mooi en geheimzinnig uitzien. En een tor die letterzetter heet: daar heb ik ook meteen prachtige beelden bij. Respect voor de tor!

Mooi om te lezen dat de berichten nu weer wat gunstiger waren @Smaragdie. Blij dat je nog kunt genieten. Hou je goed.

Gefeliciteerd oma @Etty! Wat leuk. Ik leer altijd veel van het kijken naar kinderen. Wat je schreef over dat dansen op straat. Mijn jongste is acht en leeft zorgeloos impulsief. Ik merk dat ik dat bewonder, maar tegelijkertijd als opvoeder de neiging heb om hem daarin (onbewust) af te remmen. En dat probeer ik mijzelf weer af te leren.

Ik heb nogal de neiging steeds achterom te kijken. Altijd gehad. En dan droevig te worden over alles wat is mislukt, kansen die ik heb laten liggen. Of: weemoedig over al het moois dat voorbij is gegaan. Tot dusver ging ik er meestal vanuit dat dit direct samenhing met mijn wat nostalgische persoonlijkheid. Dat denk ik nog steeds wel, maar zonder drank heb ik er wel veel minder last van. Ik blijf er niet meer in hangen. Vroeger kon ik uren blijven piekeren. Nu ga ik op gegeven moment gewoon een ei bakken ofzo. Verder in het hier en nu. Mijn spiraal was ongeveer: ontevreden zijn -> nadenken, piekeren -> drinken -> nog ontevredener zijn -> meer nadenken en piekeren. D.C. al Fine. Drank heeft altijd alle negativiteit bevroren en geconserveerd. De spiraal zie ik nog steeds heel vaak. Ook zonder drank.Maar ik kom er nu veel makkelijker van los.

Bom niet gezet. Dag te laat geopend. Alles gaat mis. Van der Bump was mij voor. Daar gaan we verder.

Oh. Ik was net nog een bom aan het plaatsen op een ander draadje, maar joe had de dag al drie minuten eerder geopend. Je bent warempel vroeg met je melancholie. Het verleden lult niet voor niks. Je kunt er iets mee in het heden. Ik heb zelf het gevoel dat de alcohol mijn leven 30 jaar lang op pauze heeft gezet. Zonde van de verloren tijd, maar vooral ben ik blij dat ik eindelijk weer verder kan. Dat is alvast een mooie les. De ander. Zou jij misschien even koffie voor mij willen halen?