Oskar

Een uitlaatklep voor de melancholie zoeken. Dat zou best heilzaam kunnen zijn. Ik kan best vaak een levensblije eikel zijn. Maar altijd er is ook een sombere onderstroom. En soms laait die op. Daar moet ik wat mee. Muziek maken is lang geleden, maar ik heb wel eens de terugkeer van de piano overwogen. Of wat vaker gedichten schrijven. Dat is nog eenvoudiger. De treurnis bewerken en vruchtbaar maken. Er een creatieve slinger aan geven. In plaats van het te laten overheersen door positiviteit. Dat lukt wel vaak, maar niet altijd. Dank.

Het bos was heerlijk. En het wemelt van de paddenstoelen. Jongste had eigenlijk geen zin om mee te gaan, maar werd razend enthousiast bij het vinden van al die paddenstoelen. Door zo’n zoekspel verandert een saai stuk bos in een soort luilekkerland. Voor mezelf werkt het ook zo merk ik. Bij alles. De schoonheid leren ontwaren. En wat een prachtige namen: dennenvlamhoed, nevelzwam, fluweelpootje. Puur Marten Toonder. Daarnaast hebben we lopen bedenken welke familieleden we het liefst zouden vergiftigen met de groene knolamaniet. Je moet je duistere kant ook niet verwaarlozen.

Quinn Yvonne Oskar

Mogge. Mooi dat je de triggers hebt doorstaan @Quinn . Dat hoop ik althans. Heb jij een hond trouwens? 🙂 Voor vandaag heb ik slechts twee wensen: croissants en een bos. De geur van paddenstoelen.

Het liefst zou ik midden in het leven gewoon in één keer dood neervallen. Boem. Klaar. Dan maar geen afscheid. Maar bijna elke kwaal kan tegenwoordig genezen worden. Overal is een pil, een puf, een behandeling voor. We durven niet meer dood. En dan krijg je dit. Het lijf wordt langzaam leeg gewrongen tot het echt niet meer verder kan. Goed. Tot zover mijn vrolijke beschouwing op deze mistige morgen. Fijne dag allen!

Wat ik moeilijk vind om te zien: het tergend langzaam uitdoven van levens. Steeds minder kunnen, steeds minder willen maar toch steeds maar door moeten, want nog niet dood. Op mijn werk is een man die al maanden het spoor volstrekt bijster is. Als hij wakker is is hij aan één stuk door aan het roepen. Wartaal. Deerniswekkend, maar op gegeven moment ga je je er ook aan storen. En dan krijgt hij een oxazepam en slaapt hij een paar uur. En dan wordt hij wakker en gaat hij weer roepen. D.C. al Fine. Hij herkent je niet, hij ziet je niet, hij begrijpt je niet. Maar je lepelt er maar weer wat soep in. Verschrikkelijk vind ik dat.

Een oprukkende lusteloosheid, zich manifesterend in toenemende passiviteit. De neiging om mij steeds verder terug te trekken. Te gaan zwelgen in somberheid. Het is allemaal wat pril en subtiel, en niemand merkt iets aan mij, maar het is onmiskenbaar. Het moet weg omdat deze buien bij mij in het verleden vaak eindigden in drank. Melancholie en triestheid en alles mág er uiteraard best zijn, en zijn een bepalend deel van mijn karakter en het leven. Maar het kan mij soms opvreten. En dat is niet nodig. Niet in die mate althans. Alles komt aan op doseren. En dat is best lastig voor een mateloze. Dus ik ga eens wat aan de knoppen draaien.

Een ervaringsdeskundige 😉 Dit zijn inderdaad de regionen waar ik het vaakst fiets en draaf. Of het pontje over en de Brabantse Biesbosch door. Heerlijk.

Bij dit liedje moest ik net ook nog aan je denken @Yana . Na twee weken Joy Division ben ik weer op zoek naar lichtvoetig en blij.

Voor @Yana : Jij krijgt er maar één. Anders wordt het te duur.

Niet versagen Mormel. Ik kreeg de indruk dat je een keerpunt had. De neiging zal bestaan door te tetteren omdat ‘alles toch weer is mislukt’. Niet doen. Plant de druivelaar! Ook voor de symbolische werking.

Voor @spirit . Jij kunt wel wat zoets gebruiken. Het zijn er drie. Dan kun je er ook twee weggeven aan mensen die je Heel Lief vindt.

Klopt. Ik heb ook nooit de intentie hier op nationaal niveau iets te bereiken. Maar in mijn eigen kleine kring vertel ik graag de verhalen en probeer ik er wel wat meer van te maken.

Oei Etty. Het klinkt herkenbaar. De bunker lonkt, schreef ik net op mijn eigen draad. Wat helpt jou om hieruit te komen? Of is het een kwestie van gewoon wachten tot de bui voorbij is?

Ruim een half jaar nuchter merk ik dat ik op het punt ben dat ik uit moet kijken. De duisternis buiten heeft invloed. Het loslaten van het strakke regime van eten en bewegen ook. Het voortdurend omringd zijn met dovend leven op mijn werk. De bunker begint weer te lonken. Het is wel fijn dat ik het nu eindelijk voel aankomen. Dan kan ik ermee aan de slag. Ander gedrag inzetten, zegt mijn psycholoog steeds. Heel ingewikkeld is dat niet eens. Met de fiets de velden in. Terug naar de matigheid in eten. Aan het werk. Weg van de schermen. En mij losrukken van de trieste muziek die ik draai.

Gefeliciteerd met de 3 James. Ik heb net je geschiedenis hier zitten lezen. Indrukwekkend. En mooi hoe je tot hier bent gekomen. Dat schema van even terug met die tegengesteld draaiende wielen vind ik inspirerend. Maar verdorie, ik vond het wel droevig aan het eind van deze draad te lezen dat je huwelijk het niet heeft gered. Oneerlijk wilde ik al bijna zeggen. Maar het leven is niet eerlijk. Het enige waar je soms nog wat invloed op hebt is je eigen gedrag. En daar ben je verdraaid goed mee bezig. Moedig voorwaarts blijven trekken. Nuchter dwars door alles heen. Op weg naar nieuwe horizonten. En geniet van alles wat je hebt bereikt en zult blijven bereiken.

Halloween vanavond. Ik zat net wat te lezen over de oorsprong ervan. All Hallows Eve. De link met het katholieke Allerheiligen en Allerzielen. Het Keltische Samhain. Verrassend interessant. Een mooi feest wel eigenlijk. De overgang van licht naar duisternis. De tijd om je te gaan voor te bereiden op een nieuw begin. Het dunne raakvlak tussen dood en leven, waarin je voorouders eerde, de tafel nog eens voor hen dekte, en ze soms zelfs nog gezellig even kwamen buurten. Maar alles is uitgehold en van betekenis ontdaan. We hangen een geraamte in de tuin en de kinderen gaan weer eens langs de deur om snoep binnen te harken.

Ik moet eigenlijk een Signaleringsplan maken, met fases groen, geel, oranje en rood. Maar ik kan niks met dat format en loop steeds vast. Ik heb mijn verslaafde gedrag nooit zo ervaren als een proces van langzaam oplopende spanning die uiteindelijk culmineerde in drinken. Eerder een soort grillig sprongsgewijs verloop waarin je van de ene groef oversloeg naar een andere. Ik probeer er nog een mooi alternatief van te bakken. Want ik wil wel laten zien dat ik de opdracht serieus neem.

Persoonlijk waardeer ik het meeste aan een kado dat iemand moeite heeft gedaan om iets voor mij uit te zoeken. Het materiële resultaat daarvan vind ik veel minder van belang. Ik vind die eeuwige lijstjes tegenwoordig juist stuitend. Dan wordt het gereduceerd tot het uitvoeren van een koopopdracht. Gewoon afspreken elkaar geen kado meer te geven vind ik dan een prettiger oplossing.

Ik lees altijd vol spanning de verhalen van Quinn over het avondeten. Ik hoop dat het deze keer goed afloopt. Hier staat moeder de vrouw zelf pizza te bakken.

Nostalgie. Oude Kijk in 't Jat. Hooge der A. Kromme Elleboog. Maar in Dordrecht hebben we de Lastig Eendstraat. Dat is ook niet gek.

Oeh, loempia's. Lekker. Lang geleden dat ik dat heb gedaan. Klooien met filodeeg. Een evenwichtig sjekkie rollen kon ik vroeger ook nooit. Maar wel leuk om weer eens te gaan doen. Eindeloos variëren.

Wat is Antwerpen toch een geweldige stad. En wat was het ont-zet-tend leuk om samen met de kleine man twee dagen op te trekken. Hij heeft een leeftijd (bijna 9) waarop hij in principe over alles enthousiast kan worden. Dus ik heb de dagen volgepropt met moois en leuks en lekkers. Maar wel zo dat het toch ontspannen was. De schilderijen van Rubens in de kathedraal. Godallemachtig, wat was dat overweldigend zeg. Ik kon bijna geen woord meer uitbrengen. Toen zijn we maar snel ergens chocola gaan eten.

Wauw. Het is bij ons ook Chocolate Line geworden. Maar jouw advies lees ik nu pas. Wat een geweldige smaakcombinaties maken ze daar zeg. Tovenaars.

Oeh we zijn er. Later!