Oskar

Terwijl de rest van het gezin nog slaapt bereid ik het ontbijt met de krosanten en val ik jullie lastig. Ondertussen luister ik naar de ‘Vespro della beate Vergine’ van Monteverdi. Dat is wel zo overweldigend mooi dat ik. Dat ik. Nou ja, dat ik niet meer weet wat ik moet zeggen. Op de hoes staat dat het over de ‘menselijke zoektocht naar hoop en verlossing’ gaat. Kijk. Daar heb je het al.

Mooi. Mensen zijn vaak zo ongelooflijk druk met alles te plannen, te regelen, voor te bereiden en daarna weer alles vast te leggen dat ze er niet meer aan toekomen om te genieten. Ik ben er altijd van overtuigd dat de kern van het leven uiteindelijk kinderlijk eenvoudig is. Tent opzetten en leven. Maar hey, 2 cm om op te slapen is mij weer iets te kernachtig.

Dag zeven! Dat is een mooie start @Mormel. Hopelijk gaat het sociale gebeuren niet wederom de boel in duigen gooien. Bewapen je. En succes. Ook met de mosselen.

In het verleden heb ik ook een tijd refuseert geslikt. Het werkte in het begin voor mij om de boel chemisch op slot te zetten. Omdat ik op eigen kracht niet meer uit die dwangmatige gewoonte kwam om drank naar binnen te blijven gieten. Voor mij is het op gegeven moment wel noodzakelijk om de kracht uit mijzelf te halen. Want zo’n pil is natuurlijk externe druk en dat gaat mij op gegeven moment irriteren. Toen ging ik ook soebatten en wrikken. Ga en blijf ook vooral op zoek naar de overtuiging in jezelf waarom je van de verslaving af wilt. En laat je daardoor leiden. Daarbij kan een pil een hulpmiddel zijn, maar de focus moet er niet teveel op liggen. Anders wordt het net als een boze partner die wil dat je stopt. En dan ga je in het donker drinken en flessen verstoppen.

Mogge. Bossen en kasteel vandaag voor de familie Ezel. Picknicken met uitzicht op de rivier. Op een kleedje. En kersen mee. Mooie dingen. Ik ben een gezegend mens. Gisteren in de Biesbosch moest ik een uur wachten op een fietspont. In het water dobberden zwanen. Echt honderden. Zoveel had ik er nog nooit tegelijk gezien. Een majestueus gezicht. Het leven is dan net een sprookje.

Als men verliefd is mag dat gewoon plompverloren vind ik. Maar leuk joh. Gefeliciteerd met elkaar. Ik vind jullie wel een mooi stel 🙂

@Jannigje: met veel mensen te dicht op elkaar komt er meestal gedonder. Kom anders maar gewoon in onze commune op Schier wonen. Daar is iedereen lief. Ik vind die hommel op jouw foto met zijn piratenjas met bontkraag trouwens erg cool.

Nou, als Reacher het ook bevestigt dan kan ik eindelijk blij gaan rondspringen 🙂 Ik vond het zo apart. Al die opzichtige opmerkingen al een week. Niemand die er iets van zei. Ik dacht: het zal wel een soort code zijn. Of liggen aan mijn eigen slecht ontwikkelde sociale opmerkzaamheid. Maar nee. Gewoon verliefd allebei. Vijfenvijftig jaar; trillend op mijn benen.

Ik zit na te denken of @bumperjim op Tom Hanks zou kunnen lijken. Het kost mij daarbij moeite om de werkman met die saaie marketingklussen en de vrijbuiter met zijn hond en mountainbike samen te brengen in één beeltenis. Een beetje richting Springsteen misschien?

Ja, leuk. Laten we een commune beginnen. Op Schiermonnikoog. Dan laten we elkaar vrij om onze gang te gaan, maar er is ook drie keer per week een gemeenschappelijke maaltijd. En bij volle maan een groot vuur op het strand. Met wild dansen enzo. Onee, daar hou ik niet van. Gewoon met worst dan.

@spirit: ik begrijp wel heel goed dat je die relatie niet zomaar in de prullenbak gooit nu. Maar zet vooral je eigen koers uit. En laat het aan hem of hij weer met je wil meevaren. @Yana: een bloem voor jou. Springbalsemien, het staat er hier vol mee. Later deze zomer zijn de zaden rijp en die springen er dan uit als je het plantje licht aanraakt. Je schrikt je een beroerte. Maar de kinderen kunnen zich er een hele wandeling mee vermaken. Ikzelf ook trouwens.

Oh, en zelf ook een mooie dag gehad. Met de gravelbike dwars door de Biesbosch. Het is hier zo gruwelijk mooi. Sinds enkele weken steek ik altijd een handboekje bij me. Daar schrijf ik dan gedachten en observaties in. Gewoon voor de leuk. Dingen om niet te vergeten. Knippen met de vingers. En soms werk ik het later uit tot een schets, verhaaltje of gedicht. Expressie. Ik overweeg ook weer een instrument te gaan leren. Piano, viool, doedelzak, mondharmonica. Het lijkt me wel aangenaam als je moe thuis komt dat je dan even achter de vleugel kunt gaan zitten om de Mondscheinsonate te spelen. Ook door therapie gestimuleerd dit. Iets doen met die gevoelens die maar in mij rondrazen. Anders vliegen ze nog de verkeerde kant op en voor je er erg in hebt zit je weer troosteloos aan de fles te lurken.

Wederom een prachtige dag. Ik vind het zo fijn dat het goed gaat met de kinderen. Leuk om te zien hoe de jongste zich altijd vermaakt met vriendjes hier rondom. Die rent de hele dag rond van hut naar zwembad. Oudste begint ook los te komen. Zijn eerste drumles gehad vandaag. Kwam enthousiast terug. Een uitlaatklep. Ik ben vaak bang dat hij net zo een in zichzelf vergrendelde adolescent wordt als ik. Met alle ellende vandien. Maar zijn luiken gaan vaker open. Gelukkig.

Ik zoek nog steeds een kluts, maar ben voor de zekerheid erg opgetogen. Ja, het gaat mij goed. Dat ging het vroeger ook regelmatig. Maar ik ben nu niet bang meer dat het ineens ophoudt. Maar wat leuk om jou de afgelopen dagen zo te lezen @Quinn. Onwerkelijk bijna. Ik hoop dat ik niet straks wakker word en alles een droom. Zullen we dansen?

Hier alles goed. Erg goed. Therapie bijna klaar. Mijn krankzinnigheid vrijwel genezen. Vier maand zonder drank, twee maand zonder tabak. En maar fietsen, en maar fietsen.

@Smaragdie: verdorie kerel. Hoop dat het vandaag ging. Niet klagen, maar dragen. En bidden om kracht. Houd moed!

@Musashi: 🌼

Na een week hier afwezig nu ineens tureluurs. Hebben zowel bumperjim & ladyjane als quinn & reacher nu verkering? Hoe dan ook wens ik iedereen veel geluk. Met of zonder forumale partner.

Voor @Smaragdie: sterkte kerel

De gravelbike beschouw ik intussen als een goede vriend. Het begon ooit op het ritme van ‘het zou eigenlijk wel verstandig zijn’, maar ik heb er nu heel vaak echt zin in. Ik bedacht me laatst, enigszins verwonderd: goh, ik geloof dat het een hobby is 🙂

Tegenwoordig heb ik soms zin om buiten mijn armen zijwaarts uit te strekken, de borst vol te zuigen met lucht en dan hard te schreeuwen. Van opluchting. Dat schreeuwen is mij net iets te extravert, maar ik voel de levenslust weer stromen.

Van harte @Kaatjemama. Je bent op dezelfde dag jarig als mijn zoon. Dus ik ook van harte. Hij is nu vijftien. De leeftijd waarop de kwetsbaren druk bezig zijn hun muren te bouwen. Hij lijkt soms zoveel op mij dat ik er bang van word. Vanavond met elkaar uit eten. Veel om te genieten dus ook.

Ehm. Wisselend succes. Groepstherapie ligt mij niet zo heel erg. Daarom wordt dat omgezet in individuele gesprekken vanaf nu. Meer de diepte in. Maar ik ben flink aangemoedigd mijn gevoelens te omarmen. Zodoende luister ik nu naar Tino Martin en schiet ik vol.

Ik bedoel dat de eindigheid van het leven tevens een uitnodiging is om ervan te genieten. Carpe diem. Maar dat relativeren doe ik ook nogal veel. Zoveel dat ik mij er soms aan moet herinneren ook de bloemen te plukken.

Dat is verrot pittig @garfield076 (en ook @JamesM). Waakt u voor de stank-voor-dank-valkuil. Dwars er doorheen. Janken. Schreeuwen. Kop tegen de muur bonken. Maar nuchter. Sterkte voor jullie beiden.