Het is alweer een tijd geleden dat ik wat heb gepost. Het laatste halfjaar is het duidelijk geworden dat mijn vrouw en ik niet meer samen gelukkig zijn en kunnen worden. Oa een verschil in inzicht over mijn traumatherapie, herstel, en burn-out. Zij ervaart dit al drie jaar lang als 'egoisme' en dat ik mij verwijderd heb van het gezin en van haar. Ik zie dat juist heel anders, ik ben persoonlijk enorm gegroeid. Ik heb heel hard gewerkt om in mijn herstel ook in verbinding te komen met het gezin, ben emotioneel enorm gegroeid en de kids geven ook aan dat ze dat heel prettig vinden. Tijdens mijn therapieën heb ik ook echt veel tijd besteed aan mijn communicatie met mijn vrouw. Geen woede aanvallen meer, geen verwijten, geen slachtoffergedrag maar de zaken bij mijzelf houden, op een volwassen manier bespreken en grenzen zien en aangeven. Het doet pijn dat zij dit heel anders ervaart, en ook dat ik me hierin niet herkend en erkend voel (al jaren niet). Ondanks relatietherapie hebben we geconcludeerd dat scheiden de enige optie is.
Ik woon al enige tijd alleen. We hebben samen een verdeling voor de kids gemaakt de komende weken en de vakantie opgedeeld. Gisteren hebben we het de kids verteld. Hartverscheurend was dat. Ik kan niet omschrijven hoe moeilijk het is om je kids zo'n pijn te doen. Gelukkig kunnen mijn (nu nog) vrouw en ik hier rustig en liefdevol met de kids over praten. We kunnen goed uitleggen dat papa en mama elkaar niet meer gelukkig maken, en dat het niet aan de kids ligt, dat we altijd de beste papa en mama voor ze willen en zullen zijn.
De komende tijd gaat heel pittig worden. We hebben nu een verdeling gemaakt van onze financiën, deze al uit elkaar getrokken. De komende weken nadenken over een ouderschapsplan en hoe we verder omgaan met woning(en) en financieel gaan afronden. Zoveel mogelijk zelf in goed overleg proberen te doen voordat we naar een mediator gaan. We gaan zien hoe dat gaat lukken.
Zelf voel ik me er eigenlijk opvallend kalm onder. Ik weet dat ik er alles aan gedaan heb wat op dat moment binnen mijn mogelijkheden lag. Het is heel verdrietig. Maar ik heb er vertrouwen in dat het uiteindelijk allemaal weer op zijn pootjes terecht komt. Ik moet zeggen dat het 12 stappenprogramma me daarbij ook goed ondersteund. Ik heb eigenlijk geen echte momenten van zucht gehad. Natuurlijk wel zin om even aan de realiteit te ontsnappen, maar dat heeft iedereen in zo'n situatie denk ik dan. Daar moet ik doorheen. En nuchter voelt dat veel fijner dat als ik zou gebruiken. Daarnaast wil ik een goed voorbeeld voor mijn kids blijven, en sterk blijven voor hen en mijzelf.
Maar klote en verdrietig blijft het wel, iets opgeven waar je al bijna 15 jaar aan hebt gebouwd samen. Want uiteraard waren er ook heel veel mooie momenten, moeilijke momenten, humor, liefde en samen het leven ontdekken. Die momenten zijn niet weg en mag ik blijven koesteren. En daar blijf ik haar dankbaar voor. En nu met de kids en mijzelf een nieuw hoofdstuk in mijn en ons leven opbouwen. Waarin ook ongetwijfeld weer nieuwe mooie herinneringen worden opgebouwd.