Etty

Oh Viennetta, die krokante chocola door de kou, heerlijk! Het heeft ook iets leerzaams, twee werelden. Oké, het versterkt het buitenstaander gevoel misschien, maar vanuit antropologisch oogpunt krijg je wel waar voor je geld. Je kunt twee verschillende menssoorten in hun eigen habitat observeren, daar waar ze zich onder ons wanen. Iets afkeuren omdat het ongepast is in jouw kringen en niet eens weten of het leuk of lekker is. Dat is eigenlijk het trieste aan het hele verhaal. Zeker als je als mens als ongepast wordt gezien. Omdat je lager opgeleid bent, of juist te hoog, omdat je plat of bekakt praat, enz.

Wat goed dat je het meldt. Er komen wat vragen in me op: Hoe kun je nu voorkomen dat je binnen een week of twee van het jaarpact afmoet? Welke handeling zorgt nu voor verandering? Even niet aan denken, gewoon door, wat bedoel je daar mee? Wat zou je mij adviseren als ik in jouw situatie zou zijn? Wat gaat deze fles nog toevoegen aan jouw drankcarriere? Je schrijft: 'alles ging prima'. Was dat echt zo of was er wel een verlangen maar nog niet echt een verleiding? Is drummen zonder alcohol wel leuk genoeg?

Wat fijn @Reacher!

Als je die vriendelijkheid en mildheid hebt voor anderen, dan is ie er ook voor jezelf, dat kan niet anders. Als je iemand zou leren kennen die exact zo is als jij, en die net zo in de shit zit als jij vandaag, dan zou je lief en mild zijn naar die man.

Gooise vrouwen en Oogappels vind ik heel aangenaam, lijkt me een prima boek om uit te zoomen voor het slapen gaan, en hij is niet uitgeleend zie ik, mazzel.

https://www.facebook.com/reel/555152056951535

Helemaal eens natuurlijk. Het lijkt me ook lastig om bevriend te zijn met mensen die op die manier waarde hechten aan afkomst. Logisch dat je er niet mee bevriend raakt wellicht: dat is ook niet de bedoeling:-) Het gaat denk ik niet zozeer om geld, maar wel om opleidingsniveau. Je wordt zelden alleen op de inhoud van je woorden beoordeeld. Mensen die dat kunnen en die je vriend zijn zijn goud waard.

Ik heb hier even over nagedacht en kom tot een opmerkelijke ontdekking: als ik het me goed herinner is het me alleen gevraagd door familieleden van vrienden en kennissen die uit een (heel) goed milieu kwamen. Later natuurlijk niet meer, als je wat ouder wordt wordt daar niet meer naar gevraagd. Dan kan: 'waar heb je gestudeerd?' een mooie schifter zijn.

Ik vond het er ook fijn, het was een warm bad. Eindelijk gesprekken voeren met een beetje diepgang. En het was neerkijken op een naïeve manier, betuttelend, zo van : die mensen weten niet beter en moeten geholpen worden, geactiveerd, geëmancipeerd. Nou ja, in zekere zin was ik het er soms ook wel mee eens ook, best gespleten.

Goedemorgen, Ik vroeg me vanochtend af of het nou zaterdag of zondag was.

Ben niet gegaan, had slecht geslapen, en dan trek ik die twee en een half uur niet zonder in slaap te vallen, dat vind ik zonde, want dit lijkt me wel een pareltje.

Na twintig jaar observeren in omgeving Bloemendaal zie ik dat oud geld types heel fatsoenlijk en vriendelijk zijn en blijven, maar ben je in hun leven welkom tot op zekere hoogte. Nieuw geld heeft op het schoolplein in een halve seconde door dat ze hun tijd niet aan mij moeten besteden. Die dragen hun vooroordelen aan de buitenkant. En dan heb je de vele uitzonderingen op deze regel, waardoor ik eigenlijk niets aan deze informatie heb als ik iemand leer kennen. Ik praatte als kind plat en heb dat afgeleerd. Mijn familie vond dat stom, vond dat ik kapsones kreeg. Op de sociale academie was ik samen met nu nog steeds mijn beste vriend (niet gek denk ik) de enige uit een 'arbeidersmilieu', zoals dat vroeger nog heette. We deden vaak rollenspellen hulpverlener/cliënt, en dan kreeg je een inkijkje in hoe er door de andere studenten naar de mensen met wie ik ben opgegroeid werd gekeken. Die werden belachelijk gemaakt, waarschijnlijk volledig onbedoeld, maar toch. Ik beschouwde het toen als een compliment als iemand me naar mijn afkomst vroeg en dan zei: 'goh, dat zou je niet zeggen'.

Herkenbaar @Lika. Ik woon nu ook in een buurt met mensen die meer lijken op de mensen met wie ik ben opgegroeid, na jaren tussen de welgestelden. Soms voelt het alsof ik hier niet hoor, soms voelt het juist heel erg vertrouwd. Dat had ik ook in mijn vorige huis. Ik denk dat dit gevoel van ertussen in hangen, tussen twee milieus, altijd wel zal blijven. Als ik naar verhalen luister van kinderen van de vroegere gastarbeiders die HBO of universiteit zijn gaan doen, dan herken ik me daar sterk in. Het leven in twee werelden.

Ja, zo bedoel ik het Quinn, dat ik er met al mijn aandacht kan zijn, maar daarna weer met mijn eigen dingen bezig ben. Het is niet zozeer bezig zijn met een ander te helpen om me maar niet met mezelf bezig te hoeven houden, ik wil me juist graag met mezelf bezighouden. Maar dat mag niet of zo, zo lang de geliefde lijdt. Er zit een soort claim idee bij, een beschuldiging. Hoe durf je van het leven te genieten als ik lijd. Je moet je met mij bezighouden. Ik hoor de echo van de ingewikkelde relatie die ik als kind met mijn moeder had. Het gaat niet over nu.

Ik ook. Dubbeltjes worden nooit echt kwartjes, dat thema. Ik heb ook geen 'opvoeding' gehad. Heb mezelf doodgeschaamd toen ik in andere kringen terecht kwam, en mijn afkomst verraadde door bepaald gedrag of het niet op de hoogte zijn van de etiquette. Ik hoorde laatst een etiquette expert antwoord geven op de vraag wat het woord voor haar betekende. 'Iemand op zijn gemak stellen' zei ze. Dat vond ik mooi.

Onmogelijk. Ik ga vanavond naar The secret agent.

Goedemorgen, Maak me zorgen om iemand. Volkomen nutteloos. Er is geen controle over wat een ander doet, voelt en denkt. En uiteindelijk wijzen de zorgen toch naar iets voor mezelf, niet eens een altruïstische zorg voor de ander. Ik wil zorgeloos zijn, me niet schuldig voelen, niet belast worden. En in de piekermodus probeer ik me eruit te denken, door oplossingen te bedenken voor hoe iemand zijn problemen aan kan pakken. Stel je voor dat iemand dat met mij zou doen. Er is niets irritanters dan iemand die je je lijden niet gunt. Die vindt dat je een bepaalde kant op moet. Er is een manier om niet te lijden onder het lijden van een ander. Hoop ik. Denk ik. Ik kan helpen waar ik kan, als dat gewenst is, een luisterend oor zijn, maar ik mag zelf genieten van mijn leven. Voor mensen die lijden is dat ook het pijnlijke denk ik: dat de ander wil dat je ermee stopt omdat hij zo'n last heeft van jouw zwaarte. Bij mij zit het hardnekkig vast soms dat de ander juist wil dat ik me ook rot voel, als teken van liefde of betrokkenheid. Dat ik het voor mezelf ook zwaar maak. Mee lijd. Oude boodschap. Maar in de realiteit is die ander helemaal niet met mij bezig, die heeft genoeg aan zichzelf. En het is een verademing als iemand dan gewoon bij je kan zijn, en je niet het gevoel geeft dat je met je pijn niet goed bent zoals je bent. Ik ben in mijn leven vaak begonnen met drinken om te ontsnappen aan de zwaarte die maar niet ophield. Ik heb me afhankelijk gemaakt van hoe het met anderen gaat. Ik ga daar maar eens wat focus op leggen de komende tijd.

Ik denk dat ik meer en meer festivals zou gaan aflopen om me weer zo te voelen als met een pilletje. Ik zou ook de festivals gaan doen die ik eigenlijk niet leuk vind. Ik denk dat ik op de koop zou toenemen dat het effect daardoor minder wordt. Ik zou angst en depressieve klachten ontwikkelen, waardoor het verlangen nog groter wordt en mijn leven 'tussendoor' laffer en flauwer, steeds minder te harden. Zo gaat het met drank bij mij, ik durf het risico niet te nemen dat het met andere middelen anders zal gaan. Dat ik überhaupt af en toe nog overweeg om een borrel te nemen is eigenlijk al idioot.

72.6

Goeiemorgen,

Was het anders wel lastig geweest voor je?

Nee, echt goor. En het meest belachelijke aan vegan kaas is het percentage eiwitten. In gewone 48+ kaas zit ongeveer 23 gram eiwit per 100 gram, in vegan kaas 0,3 gram!

@Musashi je hebt nu dit gekozen, en kunt kijken of je het een volgende keer anders zou doen. Ik heb een grappige film gezien over een meisje van een jaar of twaalf dat na een klap in haar gezicht opeens ziet en hoort wat haar ouders doen en zeggen, ook als ze er niet bij is. Was Marielle weiss. Ik zou het op z'n @bumperjim's gedaan hebben, ik zou naar de disco gegaan zijn, no matter what. Zo heb ik het altijd gedaan. Desnoods mijn eigen plan droog te staan uitstellen. Maar ik zie achteraf ook dat ik mezelf veel te veel heb weggecijferd, en ik denk dat dit ook niet in het belang van mijn kinderen is geweest, integendeel.

Geen idee, maar via streamingdiensten kun je nu in ieder geval veel series kijken die niet zijn ingesproken. Ingesproken trek ik niet echt.

Überhaupt is met een kleine letter 😀. Die vraag heb ik mezelf vaak gesteld uiteraard. Pleasegedrag, lafheid, ze zijn ook heel erg lief en betrokken, onze kinderen zien ze als een oom en tante. En ik verbreek alleen contact met mensen als ik zeker weet dat ik het niet in mezelf kan oplossen. En iets in mezelf oplossen is een soort ongezonde tweede natuur geworden. We zullen zien. Ik hoef niet persé van ze af. En ook: mensen zijn geen wegwerpartikel (daarmee bedoel ik niet dat jij daar wel zo over zou denken hoor) , dat zit nou eenmaal zo in mijn hoofd en dat is misschien wel zo omdat ik zelf bang ben dat ik weg moet, ergens. Ik ben erg trouw. Te. Ik ben me wat meer aan het uitspreken bij mensen waarbij ik dat voorheen voor de lieve vrede niet durfde, en dat heeft in één geval al geleid tot een flinke verwijdering. Dat vind ik dan niet erg, want dat uitspreken is belangrijk voor mij en als de ander daar niet tegen kan, niet mijn probleem. Ik denk dat de relaties die de moeite waard zijn om te hebben, de relaties zijn waar je jezelf durft en kunt laten zien. Dat begint dan bij mij, in het Duits in dit geval.