Gemis Eindelijk, na weken, was het zover: mijn jongste zoon komt eten. Hij woont sinds zijn zestiende bij zijn vader omdat hij dat prettig vindt qua ligging, werk, vrienden enzo. Ik was een beetje zenuwachtig; we hadden ruzie gehad en sindsdien kwam hij bijna nooit meer, belde of appte hij niet. Hij is inmiddels achttien en ik heb het er vreselijk moeilijk mee. Maar goed, alles is weer uitgesproken. We lijken te veel op elkaar en zitten elkaar wel vaker in de haren. Echt genieten was er nog niet van gekomen, maar hij is onderweg. Ik ben zo goed als klaar en zit een beetje op mijn tv-meubel te hangen, te dromen terwijl ik naar buiten staar. Wachten op mijn zoon. Ik besef ineens: ik word nu ook oud. O, bloedirritant vond ik dat vroeger als mijn oma dat deed, en nu doet mijn moeder het ook. Betrap ik mezelf erop. Ik lach in mezelf: kaatje je wordt oud! Nee, dat gaan we niet doen, denk ik, en ik loop weer naar boven om zijn bed vast in orde te maken. Stel dat hij zich bedenkt en wil blijven slapen, dan is het in ieder geval klaar. Altijd blijven die vragen door mijn hoofd spoken: wat heb ik verkeerd gedaan? Bij elk gesprek legt hij weer uit dat het puur praktisch is, meer niet. Maar het laat me nooit los; ik heb me twee maanden geleden zelfs weer aangemeld bij een psycholoog om hulp te zoeken bij dit stuk in mijn leven. Terwijl ik boven bezig ben, hoor ik de deur. Daar is hij, op zijn scooter, zo stoer. Hij roept "Mama!" en ik voel meteen van die vlinders. Andere vlinders: vlinders van geluk. Ik ren naar beneden en spring in zijn armen. Hij loopt een beetje in de rondte tijdens het bijpraten en kijkt in de koelkast alsof hij nooit is weggeweest. Heerlijk, mijn dag kan niet meer stuk. Samen boodschappen gedaan, en hij heeft gekookt en stopt een zelfgemaakte loempia in zijn wafel. En we hebben geoefend met het parkeren van onze auto, voor het eerst helemaal alleen! Gelukkig zijn we weer lekker met zijn allen aan de eettafel. ❤️ heel even mij stukje geluk in stilte denk ik dan hoe lang duurt het voor de volgende keer