Ik moet het hier toch ook kwijt,
ik stoor me enorm aan het grove taalgebruik hier,
het afkatten van de hulpverlening, en het kleiner maken van de drankproblemen.
Dat er dingen niet goed gegaan zijn, zijn een understetement, en wat de kinderen
te lijden hebben (gehad) onder onveilige situaties mbt hun ouders, valt niet te onderschatten.
Juist de mensen nu die hier nog niet heel lang of helemaal niet gestopt zijn met drinken
hitsen elkaar hier op. SM, Lieke, Bor, jullie lijken partners in crime, Smaragd idem. Beseffen
jullie wel, hoe dat afgeven op anderen, jullie zelf afhoudt van het serieus aanpakken van jullie eigen problemen?
Het is zo gemakkelijk om hulpverleners af te kraken. Afgeven op systemen. Andere mensen schuld geven.
Ik lees dit natuurlijk hier al bijna 11 jaar. Meer oningelogd dan ingelogd, om mezelf van reageren af te houden.
Want hier lezen ook mensen die het forum nog zo nodig hebben. Ik zoek nu dus ook niet de diskussie of
verbaal elkaar afkraken. Maar realiseer je alsjeblieft ook, dat ook al lijkt het zo, jij bent niet het centrale punt
waar het hier om draait. We zijn allemaal deel van het geheel. We gedijen het best als we contsructief blijven.
Het klinkt cliché, zeker in coronatijd, maar samen, betekent ook groter dan ikke ikke ikke. En ja, ik ben ook ego-centrisch
geweest toen ik nog dronk, en ja ook in herstel. Het kan waarschijnlijk niet anders, want anders had ik misschien ook
niet genoeg motivatie gehad echt uit de put te klimmen. Maar als ik nu terugkijk, en zie hoe juist ook kinderen weer
groeien aan, en ondanks hun jeugd, dan doet het extra pijn. Ik had zo graag mede de rode draad van verslaving doorgeknipt.
Helaas is dat niet zo. Het enige wat ik kan doen is daar ook weer juist de hulpverlening bijhalen, om sterkernaast te
kunnen zijn en blijven. Er zit een stuk van boetedoening in soms, van erkennen dat ik meer heb doorgeven dan ik wilde.
En deels machteloos sta, tegen de wereld van overdaad, materialisme en egoisme. En dat kan ik niet alleen, ook hier niet.
Samen dus. Met jullie.