Hier gaat het goed. Kreeg gisteren een brief handgeschreven in mijn handen gedrukt van een familielid dat anoniem wil blijven maar mij wel heeft gevraagd het te delen, dat doe ik dan ook. En ben dankbaar dat ik kon werken na mijn terugval. Deed mij zo goed dat ik sowieso deze gehele maand en augustus niets ga drinken, super motiverend. Anders kan ik er niet voor anderen zijn. Heb de brief op onze koelkast gehangen, gaat mij scherp houden en geeft aan waarom ik mijn werk zo graag doe en dat gaat niet samen met katers. Volledige aandacht. De brief over getikt hieronder. Had er tranen van in mijn ogen.
Jullie, ja jullie, de lieve zorg. De zorgenden voor onze moeder. De broeders en zusters.
Onze zorgen vaak wegnemende.
Wij zouden het natuurlijk zelf beter doen, ja dat denken wij dan. Lastig om de zorg uit handen te geven. Wij willen zorgen voor, maar is niet haalbaar. Het er zijn, is al lastig als ze ons niet eens meer herkent. Zo pijnlijk frustrerend. Dan doe ik soms boos, maar dat ben ik niet op jullie verzorgenden. Ik uit en ventileer mij dan wel naar jullie. Jullie kunnen er niets aandoen dat mijn moeder zo diep weg zakt. Dat is haar ziekte, heb ik geleerd ook mede door jullie begeleiding hierin. Zonder jullie was het waanzin geweest.
Ons mam zorgde ook voor ons ooit, maar wij kunnen haar die zorg niet meer zelf bieden.
We zien jullie rennen en vliegen om te zorgen.
Steeds maar weer, van hot naar her.
Dan maak ik mij zorgen om jullie!
Niet nodig zegt de lieve avonddienst broeder mij altijd.
Dit is onze taak.
Dat doen wij graag.
Dan kan ik er berusting in vinden.
Dat de lieve broeders en zusters mijn moeder begeleiden.
Zorgen ervoor dat ze veilig is.
Zodat wij ook kunnen doorgaan, met zorgen voor onze kleinkinderen, ook nog beetje genieten. Wij kunnen dankzij jullie doorgaan met leven.
Maar wat doet het pijn, om dit uit handen te geven. De zorg voor ons mam.
Uit de diepste grond van mijn hart, diep respect voor jullie allen.
Bedankt dat ons mam bij jullie mag wonen en jullie zo goed op haar letten.