Ik ben

[Quinn]

Ik ben niet zo goed in delen. Wel in tastbare zaken, je kunt alles van me krijgen, geen probleem. Maar emoties? De dingen in mijn hoofd? Not so good. 
 

Dus toen een heel goede vriend zaterdagavond zei als we bij jou waren konden we gewoon warm binnen zitten roken en waarom zijn we eigenlijk steeds hier? schoot het er zomaar uit, zonder dat ik het wilde en ik had er ook meteen spijt van. Ik kom nog niet in m'n eigen huis, omdat. (reden hier wel bekend.)

Tyfus, ik ken de man al zeker dertig jaar, maar hij heeft nog nooit zo zwaar en zo lang om m'n nek gehangen en geknuffeld en gedaan. Compleet overstuur en hoe erger het bij hem werd, hoe afstandelijker ik in het geheel kwam te staan. Steeds meer afstand van mijn eigen emotionele paniek, die maar niet weggaat. 

Ik was blij dat ze eindelijk de deur uit waren, al heb ik de liefde heus gewaardeerd, maar hell, de tsunami aan medeleven en opkomende woede en later vanochtend de oproep tot recht, ik kan het er niet bij hebben, die emoties van een ander. Het zinspelen op het belang van en voor de community, dat soort dingen.

Al had ik vanmiddag wel een compleet voorstel in de mail voor volledige herinrichting van mijn appartement. Dat is wel verrot schattig. Misschien toch voordelen aan dat delen en mensen dichterbij laten komen.

Maar niet te vaak en niet te.

[Etty]

Je omschrijft heel treffend hoe het is als iemand aan de haal gaat met jouw ervaring. 
Dan gaat het niet meer over jou.  Soort van. 

Is herinrichting een optie?