Ik ben

[Quinn]

Weet ik niet. Drempels hebben de neiging hoger te worden.

[Yvonne]

Drempels kunnen ook weer verlaagd worden. 
Maar ik begrijp je wel Quinn, alleen.... niet te gehaast.. 

[Yvonne]

Ik heb trouwens momenteel behoorlijke problemen met internet, het knalt er telkens uit, dus als  ik niets meer van me laat horen.... dan weet je waarom...
 

[Quinn]

Maar geen zorgen, ik heb geen sleutels en ik heb echt niet de behoefte om opgepakt te worden omdat ik door het raam probeer te klimmen op vier hoog. Dus het zal, als ik het ga doen, toch in overleg met c gaan.

[Reacher]

Als je -ooit- weer naar je eigen huis gaat, ben je dan van plan om dat samen met c te doen? 

[Quinn]

Nope.

[Yvonne]

Ai, dat leek me nou eigenlijk wel heel verstandig Quinn. 

 

[Quinn]

En hem in die puinhoop laten zeker? Mooi niet.

[Yvonne]

Verbinding viel weer weg.. dus kan nu pas reageren Quinn. 
Maar echt, in je eentje naar jouw eigen huis gaan.... lijkt me heel heel onverstandig. 
Zet dat voorlopig alsjeblieft uit jouw hoofd, echt... 

[Mariposa]

Een relatie hebben betekend toch ook de 'vervelende' dingen samen doen? Zou C dat niet willen, samen met jou dit doen? Hij zal je willen steunen, of niet?

11 uur geleden bewerkt door Mariposa

[Quinn]

Eerlijk blijven naar elkaar, altijd. Dus vannacht alles maar weer in de safe.

Tot morgen. Beloofd.

[Yvonne]

Koffie staat klaar Quinn...
Ik hoop dat je een beetje hebt kunnen slapen vannacht. 
 

[Quinn]

Triggers. Je weet bij wie je zit te lezen.

 

Bijna dertig jaar geleden. Mijn soon to be ex  had pas een prachtige dochter gebaard, die dag en nacht het huis wakker krijste. Het huis dat Ik deelde met haar, die net had bedacht binnen afzienbare tijd in het buitenland te willen gaan wonen. Dat ik ook deelde met die goede vriend die een kamer nodig had. Dat ik nu ook deelde met een klein hoopje mens van een halve meter met longen als een walvis. Dat ik vandaag ineens deelde met een moeder vol vast goedbedoelende adviezen waar ik geen zak van begreep en die vrouw niet horen wilde. Dat ik ook deelde met een vader vol giftig afval die onvermijdelijk met ma mee kwam. En allemaal keken ze naar mij. Wat gaan we doen? Wanneer? Waarom? Al vanaf die onverwachte zwangerschap en overhaaste trouw toestand stapelde en stapelde en stapelde de druk op tot ik niet eens meer kon kiezen tussen thee en koffie. Ik weet het niet, was het enige dat ik nog wist. Mijn porties slaappillen schroefde ik steeds wat verder op, want ik had er steeds meer van nodig om nog een beetje effect te krijgen. Het moment dat alles samen kwam. Mijn pa die mijn dochter vasthield en toen het weten dat ik die handen nooit en nooit weer aan mijn kind wilde hebben. De enorme ruzie waarmee ik hem, en ma als collateral damage, de deur uit heb getrapt. Mijn kleine Jeetje, die me met haar grote blauwe baby ogen aanstaarde en geen benul had van wat er gaande was, maar wel het volume verder op schroefde. c, die zo van slag was geraakt door het onverwachte verbale en fysieke geweld, dat hij alleen nog maar kon huilen. Mijn angstaanjagende vrouw die door alle hormonen nog labieler was dan normaal, die met hem mee deed en mij verweet dat Jeetje opnieuw begon te krijsen. En de enige oplossing die ik uiteindelijk nof kon zien. Al die pillen, en dan uit. Rust.