Even voorstellen: ik ben nieuw en heet Jannigje

[Jannigje]

2 uur geleden zei Lika:

Ja en afstotend vaak. Mensen willen er ook geen deel van uitmaken. Dat maakt het vaak dubbel eenzaam voor mijn gevoel. Terwijl je zo graag erbij wil horen op zo’n moment. Gewoon opgaan in het geheel. En dat dat juist niet lukt. Alsof het ook nog een soort straf is. 
 

Maar… dat is het niet! We willen je er helemaal bij @Jannigje!

Dank je @Lika. Het klopt wel dat mensen er geen deel van uit willen maken, vaak uit angst. Ik had een mooi gesprek met een meneer, daarin vroeg ik hem precies dit. Daarin lijken de ziektes wel op elkaar. Hij had ook gemerkt dat mensen afhaken, zeker nu hij in een stadium was waarin er geen behandeling meer mogelijk blijkt. Juist dan heb je mensen zo nodig, maar niet iedereen kan dat aan. Maar als een vriend van 40 jaar dat niet kan is het toch wel erg verdrietig. 

2 uur geleden zei Quinn:

Misschien is dat ook wel een deel van het psychisch lijden, dat het eenzaam is.

Ja waarschijnlijk wel. Het is zo niet te begrijpen, voor mijzelf al niet, laat staan voor anderen. Maar dat is blijkbaar lastig om te zeggen: ik begrijp het niet. terwijl dat voor mij zo'n opluchting zou zijn.
Nee, natuurlijk begrijp je het niet, ik ook niet. Maar geloof me ajb.

2 uur geleden zei Reacher:

Ik begrijp je @Jannigje. Mensen vergeten soms dat het psychische ook fysiek is, en net zo tastbaar is als andere ziektes. 

Dak je @Reacher. Ja mensen zien psychisch lijden toch nog vaak als zwakte, als iets wat ik zelf kan verhelpen als ik maar beter mijn best doe, of meer naar het positieve kijk.

[Jannigje]

2 uur geleden zei Lika:

Gewoon opgaan in het geheel. En dat dat juist niet lukt. Alsof het ook nog een soort straf is. 

Ja inderdaad, dat lukt juist niet!

[Mormel]

3 uur geleden zei Jannigje:

...

Dak je @Reacher. Ja mensen zien psychisch lijden toch nog vaak als zwakte, als iets wat ik zelf kan verhelpen als ik maar beter mijn best doe, of meer naar het positieve kijk.

Absoluut dit. Dan komen ze meestal met goedbedoelde adviezen over levensstijl en ik weet heel goed dat een vast ritme, goed eten, wat beweging en vooral mijn medicatie slikken beter voor mij zijn, maar dat haalt de worsteling niet weg, het verlicht hoogstens de klachten wat. Volgens mij beseffen nog te weinig leken dat je van sommige psychische problemen gewoon niet geneest en vooral doet aan symptoom bestrijding en stabilisatie. 

[Moeps]

6 uur geleden zei Jannigje:

 Maar dat is blijkbaar lastig om te zeggen: ik begrijp het niet. terwijl dat voor mij zo'n opluchting zou zijn.
Nee, natuurlijk begrijp je het niet, ik ook niet. Maar geloof me ajb.

Dit is echt een eye-opener! Ik heb een goede vriendin die erg worstelt en hoewel ik er voor haar probeer te zijn, heb ik het nooit zo specifiek uitgesproken (niet echt begrijpen, wel geloven). Dank je wel @Jannigje!

 

[lady jane]

Ik loop bijna altijd vast op het woord begrijpen. 
We hebben er behoefte aan, aan begrip, maar krijgen het zelden echt.
Met de mensen met wie ik een klik voel, heb ik het idee dat zij me begrijpen, maar als ik het dan omdraai, weet ik dat ik hen niet begrijp. 
Mijn zoon met autisme, ik begrijp geen snars van hem en zijn brein.
Maar ik zie hem wel, ik houd van hem,ik zie zijn worsteling en zijn eenzaamheid en ik blijf er moeite mee hebben. We weten dit wel van elkaar, want andersom begrijpt hij ook weinig echt van mij. Met geloven heeft het misschien minder te maken? Natuurlijk geloof ik mensen. Machteloosheid. En het is bij mij dus ook iets van ongemakkelijk voelen, doen alsof terwijl mijn tijdssspanne op is, de rek is er uit na verloop van tijd. Dan ga ik draaien, soms een smoes zoeken om weer uit contact te gaan, naar huis, waar ik niet sociaal hoef te zijn en bijna altijd tevreden ben.
Voor mijn zoon is het pijnlijk, die heeft heel veel door. En we komen daar dus niet echt uit. Ik voel me schuldig als ik niet vaker contact zoek. Hij zoekt nooit contact. Maar gaat altijd gretig in om mijn voorstel om een nieuwe afspraak te maken. Hij wil zo graag "normaal" zijn maar we weten beiden dat dit nooit gaat gebeuren. En een echte soulmate is voor hem bijna onmogelijk te vinden. Herman van Veen zingt ergens; "begrijpen kost niets; ik heb zo'n behoefte aan een positief geluid."
 

9 uur geleden bewerkt door lady jane

[lady jane]

Wat ik me besef is dat bovenstaande maar zijdelings aangeraakt wordt. Een enkele keer spreek ik mijn machteloosheid uit, heel voorzichtig, want hij is zo kwetsbaar en het is geen kwestie van schuld of expres zo zijn.
Maar ik voel ook dat ik er niet helemaal eerlijk in durf zijn, bang ben om iets onomkeerbaars teweeg te brengen. 
Kennen jullie dat ook? Bang zijn om de ander af te wijzen (zelf afgewezen te worden dus ook), en dan maar quasi beleefd blijven? Zijn we als e eerlijk zijn misschien juist te bot/onbeleefd/egocentrisch?

[Lika]

Ik herken dat @lady jane. Ik zou bijna willen zeggen , natuurlijk herken ik dat. Ik ben zelf nogal bang om afgewezen te worden denk ik. En ik wijs me daar zelf heel erg over af. Bang zijn iemand anders af te wijzen is altijd aanwezig. Ik probeer wel heel erg te letten op wat ik precies niet aan kan/ afwijs. Dat is maar 1 ding en iets anders dan de persoon (en verschilt dus ook van moment tot moment). En daar dan eerlijk in proberen te zijn. Toch.

[Lonster1]

Een lotgenotenclub kan heel fijn zijn. Die heb je ook voor mensen met psychische aandoeningen. In de grotere steden in elk geval.