Zeker.

23 uur geleden zei Etty:

Makkelijker dan wat?

Nou, makkelijker dan wanneer ik dat beschermende laagje - de melancholie - niet zou hebben.

Voor veel kunstenaars zal gelden dat de drang om te gaan kunstenaren vooral groot is als ze vol treurnis zitten. Als verwerking of innerlijke noodzaak. Als twintiger schreef ik dagboeken vol. Dat was ook allemaal sores en ellende. Ik schrok er van als ik het later teruglas. Maar het beeld is wel flink vertekend: als ik vrolijk en vol goede moed zat had ik geen enkele behoefte om te schrijven.

Deze week zag ik de 3-delige documentaire over Matthew Perry op Netflix. Nogal Amerikaans van opzet, maar wederom het tragische verhaal van iemand die zijn brood verdiende met de lach, maar intussen aan drank en drugs ten onder ging. Een heel leven worstelen met je verslaving, maar uiteindelijk toch voortijdig bezwijken. Confronterend. Ik worstel ook al 25 jaar. Ik zal toch zelf niet zo eindigen?

%s om %s2 d. bewerkt door Oskar

Het is niet ineens zozeer dat ik daar bang voor ben. Maar meer de realisatie dat mijn leven al veel meer in die richting is opgeschoven dan ik ooit voor mogelijk hield. Dat grijpt me bij de strot. Soms.

Maar dat houdt je ook alert toch? Herken het wel hoor. Best een beangstigend gevoel soms. Moedig voorwaarts.❤️

Schuldgevoelens steeds. Over wat een troep ik jarenlang van mijn leven heb gemaakt. Nou weet ik best dat het zo fijn is dat dat in het verleden ligt. En dat het zo knap is dat het nu anders is. En dat ik trots mag zijn. En dat het om de toekomst gaat en niet om het verleden. Maar toch schuldgevoelens steeds. Dat nummer blijft maar in mijn hoofd hameren. Mother I tried please believe me / I'm doing the best that I can / I'm ashamed of the things I've been put through / I'm ashamed of the person I am. Nogal pathetisch en niet eens fraai verwoord. En ik weet best dat ik me niet hoef te schamen. En dat ik ook een lieve jongen ben en alles. Maar er is geen houden aan. De neiging om mij af te sluiten. Weg, weg, weg! Nou ja. Wederom een verwaarloosd deel uit mijn gevoelsleven wellicht. Eens kijken wat ik daarmee kan. Maar nu eerst mijn beker maar weer naar de keuken brengen. En Bach draaien.

21 uur geleden21 u. bewerkt door Oskar

Waarom zoveel aandacht schenken aan schuldgevoelens? Misschien is het goed om te realiseren dat het bewandelen van dit pad je ook gemaakt heeft tot de persoon die je bent.
Kleine anekdote: als kind was ik altijd al mollig. Rond mijn twaalfde ben ik intensief beginnen sporten en toen ik een jaar of vijftien, zestien was stond ik echt strak. Ik zag er goed uit, leefde gezond, kreeg bijval bij de meisjes maar ik werd ook agressiever en begon meisjes die niet het mooist waren te behandelen zoals ik daarvoor behandeld werd, één keer dat besef indaalde ben ik eigenlijk in een depressie belandt waarbij ik mijn lichaam compleet verwaarloosde want ik wou helemaal niet die persoon zijn die neerkeek op anderen en hen slecht behandelde.
Slaat dit ergens op?
Edit: misschien kun je die schuldgevoelens en je ervaring met drank net gebruiken om iets positiefs te doen?

20 uur geleden20 u. bewerkt door Mormel

Ik heb geen wijze woorden voor je maar ik vind het mooi hoe je jezelf laat zien en je bent een man naar mijn hart ❤️

Hmm, ik denk dat het goed is je schuldgevoelens te erkennen. Ja, je hebt er een troep van gemaakt. En ja, die heb je opgeruimd. Beide zijn er, beide zijn waar. Niet te ver in doorslaan. Beker wegbrengen.

Lieve moedige ezel❤️

Nu maar weer netjes het heden poetsen dan 🫶🏼

Schuldgevoelens, of liever gedachten over schuld, zijn er om de illusie van controle te houden. Maar het houdt je vast in het verleden. Een uitweg hieruit is rouwen om wat je hebt verloren, niet hebt gekregen, enz. Door rouwen kun je verlies aanvaarden, en verder.

Ooit schreef ik een afstudeer stuk over schuld en schaamte.
Dat hielp mij beide te erkennen/aarvaarden. Het had een funktie om me te helpen behoeden voor herhaling, of erger. Ze houden me alert, zoals hier lezen en schrijven dat ook doet.
Waarom zouden ze er niet mogen zijn? Zolang die andere dingen die je schrijft er ook zijn en blijven. Laat die maar wat groter groeien als dat kan. Naast elkaar mag eigenlijk alles er zijn. Samen deel van jou. Een volwassen man, met veel inzichten, humor, talent en een goed karakter.

Een knagend gevoel omdat je iets dient recht te zetten en dat nog niet hebt gedaan, ja natuurlijk. Dat is verantwoordelijkheid nemen. Maar na het tonen van oprechte spijt en de nodige reparaties of vergoedingen vind ik het hebben van gedachten aan schuld contraproductief. Ik heb er nogal onder geleden. Het zijn geen gevoelens die ik moet toelaten, maar gedachten die ik moet onderzoeken.

Als het mijn schuld is, dan kan ik het fixen. Als het mijn schuld wàs, dan hàd ik het kunnen fixen. Zelfde illusie. Het is denk ik een goede eigenschap als je je eigen fouten onder ogen kunt zien, maar je schuldig blijven voelen is daarin doorslaan. En dat mag natuurlijk best, je kunt er op het moment zelf niet zoveel aan doen, maar ik heb dan meer aan mededogen aanleren voor mezelf dan aan denken aan schuld. Dan kan ik leren begrijpen waarom ik iets deed, en dat maakt de kans kleiner dat ik in herhaling verval dan als ik mezelf op mijn kop geef.

Ik heb een hartgrondige hekel aan schuldgevoel. Maar als het leermomenten worden en ik ze daarna los kan laten dan zijn ze nog ergens goed voor.

Maar dat loslaten, dat moet echt. De mildheid waar @Etty het over heeft. Anders ga je er weer door drinken.

Hier is weer even een stukje roze wolk. Nouja. Blauw.