kruidenthee67

Helemaal waar, zelluf maar niet alleen. Dus Sita, ik denk aan je. Succes

Goeiemorgen. Heerlijk, zon, wat wind...buiten kunnen leven...ik geniet ervan

Da's een verstandige keuze. Vooral doen wat helpt voor jou om niet voor de verleidingen te vallen. Succes!

Dat klinkt vastberaden en optimistisch..hou vast!

Ow..leuk en lekker artisjok... Je kunt m heel decoratief in een mooi glas/schaal leggen/zetten.... Of koken...en dan één voor één de blaadjes oppeuzelen, gedipt in een sausje en als laatste de bodem. Ff googlen hoe precies :-)

Goeiemorgen

Ik was er even niet, geloof dat ik wat gemist heb....Lars, jammer, maar ik wens je alle goeds!

Lieve Skyer, ben zo blij voor jou...stil en bescheiden, maar ondertussen je eigen pad volgend. Kei goed man...trots op jou!

Goeienavond allen, Thee is er ook weer.

Hier ook een afmelding, droog en een weekje weg. Heb een goeie week allemaal!

Och lieve Lika, wat doen we onszelf toch aan he? Adem in, adem uit ja....dat gevoel is natuurlijk niet reëel...dat weet je bolletje heus wel, maar o, wat kan dat ontzettend naar voelen. Gaat weer voorbij en realiseer je dan dat ook jij fouten mag maken, sterker nog, dat heb je nodig om te leren, te groeien....lief zijn he, voor jezelf

Hoi Mikki, Welkom terug hier. Goed dat je het weer oppakt. Succes alvast

Herkenning, erkenning...goeie stap, al voelt het misschien niet fijn. Succes vandaag...en ook in de juiste handelingen de lat niet te hoog leggen

Jammer, begrijpelijk, en klinkt ook sterk. Het ga je goed!!!! En dan liever niet tot ziens...

Goeiemorgen

Goeiemiddag

Goeiemorgen

Da's vandaag, proficiat!

Een updeetje van mijn kant. Hoe t gaat? Ik ga mijn vierde droge week in, hoera. Dat het adb proces met vallen en opstaan gaat wist ik en weet ik. Niet fijn. Heftig. Confronterend. Pijnlijk. Verdrietig. Zwaar. Vermoeiend. En een heen en weer gaan van emoties, gevoelens, gedachtes en stemmingen. Toch begint er ook iets van, hoe moet ik het omschrijven...hoop? te ontstaan. Na al dat geworstel voelt het steviger. Waarom nu wel? Geen idee...het contact met maatje en de wekelijkse bezoeken aan de groep zijn héél belangrijk voor me. De onvoorwaardelijke steun van ervaringsdeskundigen. Het begrip, de herkenning. Dezelfde stomme trucs uithalen om aan je drank te komen, of het te verbergen. O....ik dacht soms echt: ik ben gek, zoals ik bezig ben....maar dan zijn er veel gek....Dat het niet ok was, ja dat vind ik wel...een mens doet gekke dingen onder invloed, letterlijk en figuurlijk. Dat wil ik niet meer. Echt niet meer. Ik heb gevoeld dat ik mezelf en daarmee mijn geliefden aan het kapot maken was. Ik heb me erg geschaamd en schuldig gevoeld. En nog komt af en toe dat gevoel naar boven. Maar er is nu maar één manier om daar mee te dealen..het niet meer zo ver laten komen. Aan mezelf werken, zodat de kans op terugval verkleint...en alert blijven. Met mijn partner deel ik minder over mijn adb proces dan ik deed. Dat klinkt misschien wat raar, maar ik moet het echt zelf doen. En de hulp die ik nodig heb van buiten halen. Ook dat heb ik geleerd, door ervaren. Hij kan mij niet helpen en dat is ook niet ok. Tuurlijk wel ondersteunen, maar dat vind ik wat anders. Het valt niet mee. Er komt natuurlijk toch wel eea aan de oppervlakte en dat brengt soms spanningen en miscommunicatie. Waar dat naartoe gaat weet ik niet. Maar ook hierin geldt, de focus is allereerst nuchter blijven. Lastig, heel lastig soms...balanceren...accepteren... Toch kan ik nu maar één focus hebben, en dat is nuchter zijn en blijven. Punt. Die staat echt bovenaan. Aan de andere dingen wordt gewerkt, maar in een rustig tempo..ook dag bij dag. Te gemakkelijk gedacht...de beweging is er, nu niet meer denken dat ik dan op mijn eindbestemming ben...blijven bewegen, werken, investeren. Ik ervaar op best veel momenten triggers. Maar word er niet door overvallen waardoor ik voor de bijl ging. De trigger is er wel, de gedachte komt op, maar ik kan er mee dealen. Ik wil het namelijk echt niet meer. Wat me precies drijft kan ik niet verwoorden...ben er wel naar op zoek, maar dat meer in algemene zin. Omdat ik denk dat het belangrijk is. Maar ook dat mag tijd kosten. Hoeft niet vandaag en nu. Zoals ik gewend was te denken... Ook al lijkt het niet lang, de vierde week in, het voelt al wel zo. Ik zie, ervaar en voel de winst..Mijn god..wat heb ik mezelf aangedaan. Nee, niet dramatisch bedoeld...maar echt denken dat je er mee weg gaat komen, onderhandelen en sjoemelen...brrrr...Soms komen momenten naar boven waar ik niet trots om ben. Voelde ik voorheen enorme schaamte kan ik ze nu omzetten naar motivatie..nee, dat niet meer. Kop op. Ik lees hier mee, maar ook dat vooral voor mezelf. Ik kan niet anderen helpen als ik zelf nog zo worstel..dat is het verleggen van de focus.

Haha, dank je Quinn, dat je me stoer en geweldig vindt. Ik vind jou ook stoer en geweldig. Iedereen die bezig om alcohol de baas te worden, onderliggende problematieken aan te pakken, hierover te schrijven, te delen en zich hoe dan ook kwetsbaar op te stellen is kei stoer. En geweldig. Zo! En dat al die gedachten niet zo reëel zijn die je nu hebt dat weet je vast met je 'verstand' ook wel...dat het anders voelt...herkenbaar. Blijf ploegen Quinn, geef niet op zoals Hut zegt.

Hoi Cheyenne, Het belangrijkste is dat jij jezelf serieus neemt. We weten allemaal hoe lastig het kan zijn, vallen en optstaan, opnieuw beginnen. Ik denk dat we elkaar daarin altijd serieus nemen, juist omdat we weten hoe het werkt. Geen veroordeling, maar steun. Verder heeft Bob het denk ik duidelijk verwoord...hoe ga je het aanpakken? Heel veel succes!

Goeiemorgen

'Je bent er wel en ook weer niet' kreeg ik van mijn jongste (net 12) Mijn middelste, werd heel boos toen ze zag dat ik (stiekem) aan de wijn zat en het ook nog probeer weg te moffelen. 'Je liegt' Dit nog niet zo heel lang geleden. Heel erg confronterend vond ik dat. En wat deed het zeer.. En ik heb ook steeds gedachten gehad dat 'anderen' veel sterker zijn, meer discipline hebben etc. Dat werkt als een rem. Heeft ook geen zin...je weet nooit echt hoe het met de ander is ...zeker niet op een forum. Maar Quinn dat is ook niet belangrijk. Het gaat om jou, jezelf. Ik heb steeds gedacht dat de kinderen het niet merkten...ja duh....mijn motivatie komt uit mijzelf. Ik moet, mag, doe het voor mezelf. Maar bovenstaande heeft me wel geholpen. Me afvragend, wat wil ik, waar wil ik op terugkijken, waar wil ik naartoe. Ja, het heeft me gesterkt...de stap doen zetten naar een groep. Dat was, samen met het contact met maatje wat ik nodig had. Niks vergelijken en mezelf daardoor klein maken, in de faal cirkel te zijn, vol schuld en schaamte....maar kiezen voor mezelf. Delen met anderen, ik was niet 'gek', steun. Nu, bijna drie weken nuchter, nog pril..maar man, waar was ik mee bezig? Gisteren nog, 'mam, wat heb je?', Thee, meid....en dan denk ik terug aan dat moment. Niet met angst, wel met bewustzijn en de keuze die ik zelf heb om het anders te doen. En langzaam weer vertrouwen, op mezelf, en het vertrouwen van de ander. Ik weet niet wat je nodig hebt, de eerste paar dagen zonder middelen zijn er weer, ik wens je sterkte en vertrouwen. Vallen, opstaan, nog harder vallen, toch opstaan...en gaan.

Goeiemorgen