Mormel

Eigenlijk denk ik dat het nog beperkt is wat ik neem. Ik neem anti-depressiva en daarnaast een anti-psychotica, en die zouden mij genoeg moeten laten kalmeren om deel te nemen aan de samenleving. Laten we het erop houden dat dit laatste geen succes is. Op dit moment verlaat ik enkel mijn huis als het nodig is, geen vrienden, geen sociaal leven.

Voor zij die de Sisters of Mercy niet kennen, een leuke introductie: En daarmee zou ineens duidelijk moeten zijn waarom deze muziek niet meer werkt als de zanger amper kan zingen.

Laat me de diagnoses afgaan in chronologische volgorde: schizofrenie, depressief, bi-polair, ASS, persoonlijkheidsstoornis niet anders omschreven, en daar zijn we nu (dit is in een termijn van 20 jaar). Ik begrijp niets van lichamelijke afhankelijkheid aan alcohol want ik voel die ontwenning niet, ik gebruik het spul gewoon om mij te verdoven. Om te zorgen dat die gedachten niet heen en weer springen, om mijn lijf rustig te houden en uiteindelijk om te slapen. Waarschijnlijk zul je niets aan mij hebben, maar weet dat je niet de enige bent met een dubbeldiagnose.

Enkele jaren geleden ben ik Sisters of Mercy gaan zien in de AB en we zijn tijdens het optreden vertrokken. Voorprogramma was Therapie? (en daar is mijn vrouw fan van), maar als ik toen die zielige stem van Andrew hoorde was het voor mij snel afgelopen. Paar jaar daarna Rammstein gezien in Oostende en al merk je dat hij op zijn einde loopt, toch blij dat ik dat concert heb meegepikt.

Bedankt, ik had het net gevonden en dat was inderdaad het optreden dat ik toen gezien heb. Eerste concert dat ik ooit zag. Toch wel een stevig stijlverschil als ik bekijk waar ouders hun kinderen tegenwoordig naartoe nemen (ja Studio 100, ik kijk naar jou).

Ik zou het echt niet kunnen zeggen omdat ik mijn geheugen niet vertrouw en zoals gezegd slechts een jaar of zeven was. Ga eens zoeken of ik er beelden van vind. Ik vind het moeilijk om iets over de jaren negentig te zeggen omdat ik toen tiener was en ik de indruk heb dat het mijn beeld verkleurd, maar toen leek er zoveel mogelijk.

En ondertussen was er ook deze muziek: Hebben we met de jaren negentig echt de jaren van krankzinnigheid betreden zoals sommige conservatieven claimen?

@bumperjim: de jaren negentig waren echt geweldig wat muziek betreft, en tegelijkertijd wil ik ze niet verheerlijken want er kwam ook zoveel geweldige muziek uit in de jaren daarvoor en de jaren die volgden. Bij deze heb ik even hulp nodig want in mijn hoofd is het een warboel van herinneringen en dromen. In mijn herinneringen werd ik voor het eerst geconfronteerd met Pink Floyd toen ik 7 was, in het jaar '89 en ik zie helder hoe we op televisie een optreden van hen volgden waarbij ze optraden terwijl ze hingen langs een muur van enorme blokken die afgebroken werd tijdens hun optreden. En ik kan oprecht niet uitmaken of dit een herinnering was of iets anders. Mijn kop is zo'n chaos.

En ik wil me echt niet vergelijken met veteranen, ik zie gewoon veel gelijkenissen.

Zoveelste keer dat ik deze plak en weer janken.

@Smaragdie: wat voor een emotionele vrouw is me dat. Breek me de mond niet open over de deelnemers. Stuk voor stuk strandjanetten.

@Smaragdie en dan plaats je een clip van een vrouw die duidelijk lijdt. Geef ze toch wat woede.

Klop jezelf niet op de borst hiermee. Vaak denk ik dat mensen als wij (ja, ik denk dat wij op elkaar lijken) gedwongen worden om deel uit te maken van een maatschappij die ons uit spuwt. Stuur me een pb, en terwijl ik dit typ weet ik dat het moeilijk zal zijn omdat ik momenteel echt in de procedure zit om opgenomen te worden.

@Sanity: weet je waar ik de schurft aan heb? Dat is dat je hier zit te zeiken in plaats van wat muziek te plaatsen. Ja je bent een agressieve eikel, maar dit is de muziekdraad man, dus:

@Smaragdie: het is niet lastig, ik ben gewoon moe. Mijn wil om te strijden is gereduceerd naar niets. Normaal was ik de kok in dit huishouden en ondertussen is het al minstens een week geleden dat ik nog een warme maaltijd had. Ik ben moe lieve homo. En ik twijfel heel hard om binnen te gaan, want uiteindelijk lappen ze je gewoon op om verder te draaien in deze wereld, en eigenlijk heb ik genoeg van deze wereld.

Lap, nu laat je mij nog zaken opzoeken?

@Sanity: ik heb geen idee wat je bedoelt met strafpunten.

@Sanity: we zitten in dezelfde put. Ik maak hier binnenkort een einde aan door binnen te gaan, en ergens denk ik dat onze wegen nog zullen kruisen.

@Sanity: geweldig nummer. En nu twijfel ik weer enorm over wat ik moet doen. Over muziek: ik weet dat je niet moet discussiëren over smaken, maar ik vind het echt wel spijtig dat een muziekdraad gedomineerd word door nummers die bijna een halve eeuw oud zijn.

@Smaragdie: ergens denk ik dat de jaren zeventig een gouden snaar raakte. Van de muziek die daarvoor gemaakt werd hoor je zelden nog iets, en nu voel ik mij verplicht om iets te plaatsen van Piaf of Brel. Laat ik het bij deze houden:

Twee nachten geleden zat ik inderdaad op spoedgevallen, tas gemaakt, klaar om opgenomen te worden. Maar vervolgens gaat het traag en ben ik weer vertrokken. Ik vind het heel moeilijk om nu in te schatten wat ik moet doen.

Heel het gevoel uit de jaren negentig samengevat in 1 lied, en ondanks al mijn woede ben ik slechts een rat in een kooi. Oh, fuck, hoelang scherm ik al mijn woede af.

Naar deze heb ik echt even moeten zoeken: En nog eens, en nog eens. Wat een geile meid. Echt een dikke middelvinger naar iedereen die hier liedjes zit te plaatsen uit de jaren '70. Wacht ik zal eens oud gaan.

Dank je, eigenlijk zou ik willen dat het stopt. Die constante confrontatie met lijden, ik zou willen dat je gewoon een kogel door mijn kop kon jagen, maar ik moet het aanschouwen, het is mijn hel.