Mormel

Het weekend zit erop en ik denk niet dat je op het forum geweest bent. Alles in orde met jou? Heb je zin om over je moeder te ventileren?

Quid pro quo. I tell you things, you tell me things. Not about this case, though. About yourself.

117

Vrij zeker dat dit uit Crocodile Dundee komt.

Je komt ook minder verward over. Hoop dat je een goed weekend hebt.

Een verwende gedachte.

@renaldo61: neen, woon in een dorp naast Leuven. Wel jaren in Leuven gewoond dus ken die uitgangsbuurt goed en zeker de stationsbuurt. Verplaatsingen schrikken mij niet af als dusdanig, maar er komen gewoon veel prikkels binnen waardoor al snel vermoeidheid optreed.

Ben tot in Leuven geraakt, tickets voor de trein gekocht en vervolgens was ik zo overprikkeld dat ik de bus terug naar huis heb genomen. Heel die gedachte om nog een trein te nemen, in een stad waar ik slechts eenmaal ben geweest de weg te zoeken en vervolgens een uur of vier later thuis te komen, zag ik niet zitten. Ondertussen wel een afspraak met de dienst verslavingszorg in Gasthuisberg en daar ben ik al vaker geweest. Wel geen idee wat ik ervan moet verwachten daar zij zelf niet werken met opnames.

Het is soms moeilijk om op je te reageren omdat je aan het zuipen bent en weet dat je daardoor een deel van het werk verpest, maar geen voornemens lijkt te hebben om de drank terug te schroeven. Gewoon over deze opdracht: zou je hem ook aangenomen hebben als je compleet nuchter was, of had je de klant dan een realistische offerte gemaakt zodat jij je werk fatsoenlijk kon uitvoeren? Het nakende afscheid van je moeder lijkt op je te wegen en ik weet dat dat een situatie is waarbij veel omstaanders niet goed weten wat te zeggen. Zie je haar nog regelmatig?

Had ik al geschreven dat ik fan ben van zulke gedachtenexperimenten? Het wordt helemaal leuk als je daarbij in overweging neemt de discussie over het bestaan van vrije wil en daaraan nog eens de recente onderzoeken koppelt van de invloed van darmbacteriën en hun chemische processen op ons gedrag. Pff, het laat me vooral weten hoe dom ik ben en hoeveel ik nog moet leren. Maar fijn.

118

@stroumfke: intake is maandag.

Je komt nog steeds verward over dus ik kan de berichten van anderen wel begrijpen.

Kuch, kuch. Bij deze zijn we allen tesaam, om de heilige verbintenis te zien tussen de heer @Sanity en juffrouw @Spud. Neemt deze hongerige kater deze loopse zwerfpoes tot kattin? @Sanity: haal die vinger uit de kont, zo laat je een kat niet miauwen. Neemt deze loopse zwerfpoes deze hongerige kater tot kat? Dan gaan we nu over naar het wisselen van halsbandjes. @Sanity, @Spud: kunnen jullie even zorgen dat die katten al niet beginnen neuken op mijn altaar? Dan verbind ik hierbij jullie tot kattenpaar in de heilige geest van bedwelmende dranken. @Sanity: kun je hem nu wel even vasthouden zodat we kunnen overgaan tot het knippen der balletjes? Wees gezegend en voorspoed op jullie weg. @Spud: je kattin ligt bewusteloos in de kelk, raap jij haar even bij elkaar?

Hoe reageerde de kat?

Correct is overgewaardeerd. Laat nooit de waarheid een goed verhaal in de weg staan.

Hoop dat je snel een plekje kunt vinden en je lichamelijke klachten afnemen. (En dat ik zoiets kan schrijven en te lezen, daar word ik weer vrolijk van.)

Hiervoor nodig ik je graag uit op het draadje "Daar word ik vrolijk van", een beetje opbeurend nieuws brengen wanneer het uitkomt.

Die dankbaarheidsoefening kan ik wel begrijpen. Toen ik ruim twintig jaar geleden na enkele slechte jaren (opnames, blut, op straat slapen...) eindelijk terug in de bakkerij stond te werken en ik 's nachts aan het foeteren was op mezelf omdat het werk niet vlotte schoot volgende gedachte mij binnen "Zie mij hier nu eens staan, buiten vriest het en hier heb ik gratis koffie, gratis eten, zit ik warm en droog en wordt er nog voor betaald ook." De herinnering aan die gedachte heeft me in al die jaren veel door moeilijkere periodes geholpen.

Daarstraks enkele filmpjes gezien van mensen die zich ontfermden over verwaarloosde dieren en lieten zien hoe ze eraan toe waren een jaar later. Kleine momentjes van hoop.

Omdat ik hier een spreuk zag staan, deze kwam ik onlangs tegen: Addiction is the only prison where the locks are on the inside.

Dezelfde, maar dat werk is dus weer niets geworden.

Dit herken ik dus heel sterk. Geef me enkele dagen om nuchter te worden zonder contact met mensen en dan ben ik eigenlijk best tevreden als ik thuis wat kan aanrommelen of 's morgens zwerfvuil kan gaan rapen, maar vervolgens zijn er weer afspraken en die kosten dusdanig energie dat ik er weer onderdoor ga. Op dit moment ben ik bezig om te proberen de papieren in orde te krijgen om in een beschutte werkplaats te werken (dat ga je wel kennen daar je in België woont), maar dat is alleen omdat het verwacht wordt. Mochten ze mij morgen zeggen dat ik genoeg geprobeerd heb en ze mij permanent invalide verklaren, dan is het eerste wat ik doe al mijn afspraken met psychologen en dokters annuleren en vervolgens een klein feestje op mijn eentje houden omdat ik nooit meer moet proberen mij in te passen in de samenleving.

Ik heb op 4 mei een intake gesprek in Tienen, eigenlijk verwacht ik dat jij daar nog bent op dat moment en dan kom ik langs om jou te bezoeken. Zullen we afspreken dat je nog zeker tot die datum blijft?