Oskar

Nu de kieskauwers ziek zijn heb ik vandaag een strudel gemaakt van filodeeg, pompoen en zuurkool. Ik was er erg trots op. Iets creëren, hoe bescheiden ook, is bij mij toch wel de natuurlijke tegenhanger van dat willoze zuipen.

Prettig, naar huis. Ook al voelt het dubbel. Mag ik informeren waar je bang voor bent, of valt dan onder de impertinente vraagstelling?

Vandaag via de huisarts een doorverwijzing geregeld voor bijstand. Waar ik ooit nog vol gêne zat begint dit aardig routine te worden. Alles beter dan met dronken kop de plomp in lopen. Ik hoop dat ze onder het klepje van mijn hersenpan kunnen ontdekken waar het euvel zit. Meteen ook een bloedonderzoek aangevraagd om te kijken wat ik eventueel al heb geruïneerd de afgelopen jaren. Het voelt eigenlijk wel goed meteen het een en ander in gang te hebben gezet. Geen cynische weerstand meer zoals voorheen. Maar ik reken ook niet meteen op wonderen.

In mijn pubertijd heb ik mij nooit echt afgezet tegen of ontworsteld aan de ouderlijke macht. Niet zozeer door gebrek aan opvoeding. Maar ik was een goedaardige sul die eigenlijk overal wel begrip voor had. En ik had een dominante opstandige zus boven me die het pad effende. Of het gras voor mijn voeten maaide. Ik was ook meer bezig met conflicten te vermijden of in goede banen te leiden dan er zelf nieuwe te beginnen. Maar ondanks dit alles ook nooit het gevoel gehad dat ik mij moest inhouden.

Twee zieken in huis momenteel. Een mooie taak voor dit moment. Dus ik breng thee en beschuit naar mijn vrouw en lees beneden mijn jongste zoon sprookjes voor. Het is een oud boek, nog uit mijn jeugd. Dat is goed te merken. Er worden vrolijk hoofden afgehakt en mensen opgehangen. Ik hoef geen nazorg te verlenen, maar mijn zoon vind het wel typisch. ‘Werd dat hoofd er echt afgehakt, papa?’

Mogge. Gefeliciteerd met je koperen bruiloft @Adri03. Een prachtige stopdatum inderdaad. Nog een half jaar dan is het dertien jaar geleden! Ik zit intussen op dag drie. Ook mooi.

@Mormel In mijn kroegtijd fungeerden mijn vrienden op het laatst ook als regulering. Dan moest ik mijn drinktempo noodgedwongen wat aanpassen omdat de rest het glas pas halfleeg had. Ik werd mij bewust van mijn probleem op het moment dat ik thuis uit de kroeg begon te merken dat ik nog niet klaar was. Dan ging ik daar alleen nog even door. De grootste pieken bereikte mijn drankgebruik tijdens mijn vrijgezelle jaren. Het werd minder door werk en huwelijk. Enerzijds omdat ik het leven daarmee ook een stuk aangenamer vind, maar ook omdat ik mij dan netjes moet gedragen voor mijn werk, mijn vrouw, mijn kinderen. Dat zit er ergens nog steeds in. Dat is een vrij treurig inzicht. Ik ben een beetje blijven hangen in de adolescentie.

@bumperjim Het feit dat het zuipen plaatsvindt als iedereen weg is is denk ik niet zozeer de remmen los maar eerder de ultieme vorm van de rolluiken dicht. Me afsluiten voor alles en iedereen. Genieten doe ik op die momenten in elk geval niet. Wel het ontvluchten van verantwoordelijkheden. Het is het Totale Niets. Een vacuüm dat zich als vanzelf volzuigt met alcohol. Samen met het gezin geniet ik vaak juist wel. Alleen kan ik dat ook wel, maar dan gaat het niet altijd vanzelf. Ik moet mezelf zachtjes dwingen om actief te blijven. Structuren aanleggen, plannen maken, ook die gravelbike ja. Maar het moet ook niet gaan knellen, want dan word ik weer recalcitrant. Zucht. Ik ben de puber die ik zelf moet opvoeden. Een cursus salsa of improtheater moet ik overigens niet aan denken. Dan loop ik liever nog een keer dronken die sloot in.

Probeer ook dit voor ogen te houden inderdaad, door alle gruwel heen. Mijn Heer, wat een narigheid Q. Toch geloof en hoop ik dat nu de schelp zich wat meer opent er ook ruimte komt voor verwerking. Kleine stappen voorwaarts.

Omdat ik zo'n verrekte heimelijke drinker ben haal ik mijn drank altijd in de winkel, ook al lag er thuis genoeg. Zo ook gisteren. Desalniettemin wil ik het spul liever niet meer in huis hebben.

Triest verhaal @MaryArt. Ik hoop niet zo te eindigen. Maar tegelijkertijd besef ik me wel dat met vreemde uitspattingen zoals eergisteren dat ik niks kan uitsluiten. Normaal gesproken drink ik met de gordijnen dicht en de deur op het nachtslot. Maar ook hierin schuif ik op richting roekeloosheid.

Intussen zit ik alweer boordevol goede moed. Dat is het gekke. Dat schakelen tussen helder wit en pikzwart in zo korte tijd. Negentig dagen gaat alles prachtig en dan 'ineens'(?) knalt Koning Alcohol binnen en legt alles lam. Ik ben blij dat ze zon alweer wat schijnt, maar wil uiteraard niet verder alsof er niks is gebeurd. Niet lijdzaam afwachten tot de nieuwe implosie zich weer even plotseling zal aandienen. Daar wil ik mee aan de bak. Contact gelegd met verslavingsinstelling. Hopelijk is daar een goede psycholoog die de boel in mijn kop wat beter begrijpt dan ikzelf. Huisarts belt morgen terug voor broodnodige doorverwijzing. Gisteren zat ik thuis met met jongste zoon die ziek is. Dat gaat mij altijd wel goed af. Zorgen voor een ander. Voor mijzelf zorgen: dat is andere koek.

Zelf heb ik niks horen rommelen. En ik was ook de afgelopen tijd best heel tevreden met mijn leven. Ja, ik weet donders goed waar ik het voor moet doen. Zoals ik ook donders goed weet hoe stom ik ben op het moment dat ik toch weer een fles openschroef. En dat maakt het zo eng.

Zoiets heb ik mij ook wel eens bedacht. Dat ik mij in het ravijn stort om daarna, als ik er weer moeizaam ben uitgeklauterd weer extra te genieten van het uitzicht. Erg rationeel is het allemaal niet. Temeer omdat elke keer het moment dichterbij komt dat alles definitief stuk is.

Een duidelijke aanleiding of trigger voor mijn trieste uitspatting zie ik niet. Ik leef kalm en tevreden, de laatste dagen en weken was dat niet anders. In de ochtend had ik eerst mijn zoon nog geholpen met zijn wiskunde. Toen hij naar school vertrok was ik alleen thuis. En van daaruit weer die verrekte gedachte: nu zou het kunnen. En dan gaat het razendsnel in mijn hoofd. Dan neemt de drankzucht direct volledig de controle over. Natuurlijk had ik gewoon kunnen denken: laat dat nou uit je hoofd stommerd, doe het gewoon niet. Maar binnen enkele minuten is het kwaad al geschied. Ik ben overgeleverd aan mijn eigen ratten. Ik heb niet de indruk dat ik dingen wegdruk, en stress heb ik zelden. Maar ondanks dat blijf ik toegeven aan de neiging waarvan ik weet dat het mij helemaal niets zal brengen buiten narigheid en ellende. Trefzeker op ramkoers.

De teller kan weer op 0 @Bob, very sorry. 11 maart 2026 moet dan maar de dag worden waarop alles anders werd 😐

Vandaag was het weer zover. Met een dronken kop de sloot in gewaggeld. Daaruit gehaald door twee vriendelijke meneren die mij thuis brachten. Waarom doe ik dit? Ben ik gewoon een junk, een verslaafde, die zo nu en dan domweg kapot wil maken datgene dat ik oprecht zo koester?

Together we stand, divided we fall. Dat. Het is nu ook het favoriete nummer van mijn zoon. Soms ben ik bang dat hij teveel op mij lijkt.

Ik ben maar een eenvoudig boerke, maar ik denk niet dat je cursussen of wat ook erbij moet gaan doen, maar simpelweg dingen eraf moet gaan doen. Ballast afwerpen om je weer vrij te kunnen voelen. Dan moeten die honden maar gewoon met hun eigen baas gaan spelen in het vervolg. Niet bij voorbaat uitsluiten dat een andere baan onmogelijk is vanwege financiële verplichtingen etc. Vaak is veel meer mogelijk dan wij plegen te denken. En anders verkoop je gewoon de boot. Ofzo. Ik roep maar wat van de zijlijn. Maar ik verbaas mij tegenwoordig voortdurend hoe zo ongeveer heel de wereld hun dagen volpropt en burn out raakt, zich permanent voorneemt om 'kalmer aan' te gaan doen, maar vervolgens op exact dezelfde wijze blijft voortjakkeren. Of ze schrijven zich in voor een cursus time management zodat ze in het vervolg ook elke dinsdagavond bezet zijn.

.....

Ja, het is bloedirritant om ter verantwoording geroepen te worden. Bemoei je met je eigen zaken teringlijers. Maar gek is het natuurlijk niet op een forum als dit. Zeker niet nadat je je op meerdere pacten had ingeschreven. En ik zou het nu eens niet luchtig wegwuiven.

Dat moet ook niet. Geluk is een incident. Het waait langs en net wanneer je er erg in hebt is het ook alweer voorbij. Dan moet je even knippen met de vingers. Om het te herinneren voor later.

Vandaag kreeg ik een compliment op mijn werk van een bewoner. Ik merk hoe leuk zoiets eigenlijk is. Opnieuw neem ik mij voor om zelf wat vaker complimenten uit te delen. Ik ben daar niet goed in. Ik denk ze vaak wel, maar spreek ze meestal niet uit.

Verder ben ik nog diep aan het nadenken over wat een bladzijde met stippen zou kunnen toevoegen aan mijn leven.

De Wingbergerhoeve! Mooie herinneringen. Daar ben ik ooit lang geleden, gedurende 40 minuten, bijna gelukkig geweest.