Jannigje

"ik weet dus dat ik je met dit bericht niet uit je depressie haal, maar ik kan het niet laten om je toch een vonkje licht toe te bedelen. uit sympathie. je mag het zelfs liefde noemen. :sun: :" Dank je Kohtje: ik neem het vonkje licht graag aan.heel mooi wat je er nog achteraan zet: uit sympathie, je mag het zelfs leidde noemen. Dat vind ik echt mooi en fijn om te lezen. Dank je

Erik: Those Who Mind Don't Matter: die houding en het gevoel dat daarbij hoort, probeer ik te leren. Wat ik daar o.a. moeilijk in/aan vind is dat er wel degelijk mensen zijn die voor mij belangrijk zijn (inmiddels kan ik beter zeggen:waren) die mij hebben afgewezen en in de steek gelaten, die het contact hebben Verbroken. In ons eigen gezin bijvoorbeeld. al heel jong heb ik overlevingsstrategieën ontwikkeld: goed mijn best doe, hard werken, niet klagen, niet zeuren, braaf zijn, zorgen dat je niet tot last bent, zo weinig mogelijk opvallen. En dan, heel misschien zouden ze van me kunnen houden, ik moest dat verdienen, want houden van mij zoals ik ben? Dat was onmogelijk. Niet goed genoeg, nooit goed genoeg. Al vanaf de kleuterschool heb ik geprobeerd zo te doen en te handelen dat ik "het zo goed mogelijk deed". Ik probeerde te doen wat ik dácht dat men van mij verlangde. Toen begon het toneelstuk al. Geperfectioneerd door de lange jaren heen. Langzamerhand begin ik daarin wel te veranderen, maar anders handelen gaat gepaard met enorme angst. En natuurlijk is het zo dat de mensen die me afwijzen vanwege mijn depressies uiteindelijk niet de goede mensen voor mij zijn. Ik heb me inderdaad lang geschaamd, zag mijn depressies als mijn tekortkoming. Ik heb heel lang het idee gehad dat ik me moest verantwoorden als het weer slechter gaat. Want " hoe kan dat nou, het ging toch beter met je". En dan alle adviezen die ik kreeg en niet opvolgde omdat ik het niet op kon brengen of omdat ik er niets mee kon. Ja, als je die dan ook niet opvolgt, dan heb je het ook wel aan jezelf te danken. Het besef dat depressie niet een tekortkoming van mij is, maar een psychische aandoening c.q. Ziekte maakt wel dat ik anders naar mijzelf kijk. vandaag heb ik het anders aangepakt. Ik heb verteld dat ik me niet goed voelde, erg duizelig was, en in grote lijnen uitgelegd hoe dat kwam. Daar werd positief op gereageerd en het had zelfs tot gevolg dat een Aantal mensen over hun eigen dingen begonnen te praten

Lars ik heb al drie keer een berichtje geschreven, en weer gewist. Geen goede woorden Dus: ❤️

Jeetje, wat is het stil hier. Alleen me, myself and I, lijkt misschien gezellig, is het niet. Vol en Smart, beterschap!

Ik merkte trouwens ook nog dat ik vorige week de badge van het museum mee naar huis had genomen

Goedemorgen Kohtje, ik ga zo de deur uit en zal heeeeeeeeeeel goed opletten. Ik ben er behoorlijk neurotisch door geworden

Planten van bollenplanten zag ik vorige week in de Hortus

Goedemorgen

Welterusten allemaal

Ietje, hoe is het met jou?

Lady Jane, Erik, Ferry, Rosa, Anna

Mag ik met jou meedoen Lars, ik ben namelijk ook te laat

Weekpact 6-2-2017 Bol Lika Nooitgenoeg Pumpkin Mootje Jane smart Hallo Jannigje

Overkomt mij nu dat ik én een bericht én mijn kluts kwijt ben?

Geen plaatjes met IPad, dus dan maar zo http://stoprokenblog.nl/blog_img/e/161618-E9tVd-original.jpg Voor ons allemaal.

Goedemorgen @Lika: Succes vandaag Lika @Lars: beterschap Lars, doe rustig aan, je zal wel moeten he?

Lang geleden dat hier een verhaaltje werd geschreven. Nu is het weer zover. Deze keer door ons: de sleutels van Jannigje Het is niet echt een feest om haar sleutels te zijn. Ze is ons om de haverklap kwijt, of denkt dat ze ons kwijt is. En dan is het paniek! Dat gebeurt nogal eens. Dat geldt trouwens niet alleen voor ons, over haar telefoon en andere dingen hebben we het maar niet. Meestal valt het mee, maar niet altijd. Afijn, afgelopen vrijdag had ze ons bijna in de deur van haar box laten zitten, het scheelde een haar! Gelukkig zag ze het op tijd. Ze nam een snoekduik(je) en kon net voorkomen dat de deur onverbiddelijk voor haar neus dichtviel. Hartkloppingen. Dan denk je: ze zal nu wel beter opletten. Niet dus. Therapie, behoorlijk heftig. Dus Ze was er naderhand niet helemaal bij. Ze vond dat ze wel een traktatie had verdiend en toog naar Appie. Deze keer eens niet al te zuinig, ze kocht o.a. lekkere geitenkaas. Meestal vindt ze dat te duur, maar vandaag mocht het. Goed idee, wij waren het er wel mee eens. Wij zaten in haar rugzak en zagen haar wikken en wegen. Duurde wel even hoor. Gelukkig had ze ons in ons vaste vakje gestopt. Het heeft een tijd geduurd voordat we haar zover hadden dat ze dat automatisch deed Moeilijk trainbaar, Jannigje. Ze is er de laatste tijd vaak niet helemaal bij. Ze vergeet zo ongelofelijk veel! Vaak in de war. Van alles kwijt, vergeetachtig ed. En dan is er de paniek! En niet een beetje. Ze baalt er erg van, het maakt haar ook vaak radeloos. Ze doet namelijk echt haar best om bewust bezig te zijn, maar het lukt niet. Ze is bang om dement te worden en ze ziet dit als bijna onweerlegbaar bewijs. Ze lijdt aan depressies en is nu met nieuwe medicatie bezig, dat helpt ook niet echt. Ze wist trouwens niet dat vergeetachtigheid ook een symptoom van depressie is, dus mogelijk valt het met die dementie nog wel mee. Nog steeds in gedachten ging ze met al haar tassen naar haar fiets. Althans dat dacht ze. Thuis gekomen ontdekte ze toen ze haar fiets wegzette, dat ze de tas met de geitenkaas en de andere lekker dingen miste. In verwarring ging ze naar buiten...... en u raadt het al. Waar waren wij? Juist, in het slot. Binnen. Zichtbaar door het raam, maar onbereikbaar. Sukkeltje, sneu wel. Uiteindelijk is alles op zijn pootjes terecht gekomen met het nodige kunst en vliegwerk. Ze was wel erg geschrokken maar hield haar koppie er wel bij, dat viel ons weer mee. Wij dachten: die stort ter plekke in elkaar, maar nee........ Ze belde haar vriendin die haar reserve sleutels heeft, die was er niet, kon ook niet komen maar belde haar buurvrouw. Die ging de sleutels ergens buiten verstoppen. Jan snelwandelde er in een recordtempo van 20 min naartoe. Daarna door de buurvrouw met de auto teruggebracht, zo lief.. Sleutel van de box gezocht en gevonden en ons opgehaald. AH gebeld en wat bleek, de tas was er nog! Dus die moest ook worden gehaald. I.p.v. om half zes zeeg ze om half tien op haar bank neer. Eind goed al goed? Zucht. En nu voelt ze zich weer zo belabberd dat ze niet eens kan genieten van de lekkere dingen die ze heeft gekocht. Geen energie, geen zin, geen moed om zin te maken. Verschrikkelijk duizelig en bibberig. Ze heeft het gevoel dat ze elke dag weer opnieuw een enorme berg moet zien te beklimmen, of vanaf – zoveel de dag weer aan moet zien te gaan. Vandaag is het -15, da’s niet best. Wij blijven vandaag hangen waar we zijn, vrezen wij. Ze zal ons denk ik niet gebruiken. Alles geht vorbei? Ja het zal wel. Maar zij voelt dat nu niet. Zij moet toch altijd maar weer ergens moed vandaan peuren. Wij wachten maar af. https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/73/c4/d7/73c4d7b961335c85f201564a2deea227.jpg

Goedemiddag Ijsbeelden in Amsterdam? Heb ik gemist. Zou ik heen kunnen gaan, doe ik niet, geen energie voor. Kan mezelf niet motiveren om te gaan of iets te doen. Daar baal ik van, helpt niet. Ik heb mezelf nog niet eens de douche in gekregen, nu toch echt maar doen. Dan maar verder zien.

Heb ik gedaan, ik had geen puf om nog iets anders te maken. Het smaakte een beetje rokerig zal ik maar zeggen

Ggggggggrrrrrrr, zit ik hier te lezen, laat ik mijn eten aanbranden. voor de zoveelste keer. vergeet gewoon dat het opstaat. Stom

Voor jou ook één hoor Lars

Klopt Kohtje, mijn verstand en gevoel zijn het vaak oneens. Mijn verstand weet inderdaad dat alles weer voorbij gaat. Maar als ik heel diep ben weggezakt, kan mijn verstand zich bijna niet meer hoorbaar maken.

alleen al door de grote van de afbeelding krijg ik strafpunten denk ik. Maar hij staat er!!!!!! Voor iedereen die behoefte heeft aan steun, troost, gezien worden etc. De super-kuffel

"Voelt alsof ik elk moment in huilen uit kan barsten en ik wil het liefst in bed blijven liggen dat voelt ook niet goed, maar als ik wel dingen doe is het ook niet goed. AAARGGGGHHHHH," Zo herkenbaar, zo vervelend!!!!!!!! En dan Kohtje: "verduren, verdragen... alles geht vorbei." Zo waar, maar zo vaak voelt het alsof HET (wat "het" ook is) NOOIT voorbij gaat. Ook zo herkenbaar en opnieuw zo vervelend/akelig. En toch: ruim 10 weken.

Need I say More?