Jannigje

Ik heb meteen een afspraak gemaakt met mijn ha, voor een half uur. Chirurgen zijn inderdaad niet zo van de empathie. Hoewel deze laatste al beter scoorde dan zijn jonge collega.

Dank voor jullie reacties, fijn. Ik laat het extra onderzoek inderdaad doen. Mijn bericht was niet helemaal volledig. Deze chirurg heeft eigenlijk de behandeling meteen overgenomen. Hij zei ook "u bent naar mij verwezen" en niet " u komt voor een second opinion". Zijn verhaal en zijn hele manier van doen geven mij veel meer vertrouwen dan die van die andere, jongere, net afgestudeerde chirurg. Ik bedoel dat niet onaardig, maar ik kan me niet iemand veroorloven die niet of nauwelijks weet waar hij over spreekt en zegt dat ik volgens protocol behandeld zal worden en dat dat geen probleem is. Schijnvertrouwen, was wel even aangenaam, maar het is niet realistisch. De nieuwe chirurg heeft heel veel ervaring. Ik begrijp er geen snars van, ik vroeg of hij contact had gehad met zijn collega. Jazeker zei hij. Hoe kunnen die verhalen dan zo uit elkaar lopen? Hij is o.a. Terughoudend omdat ik tijdens de operatie al 5-10% kans heb om te overlijden. En dan heeft hij het nog niet gehad over wat er vervolgens aan complicaties op kan treden. Dus een nieuwe CT scan en nieuw bloedonderzoek. En dan weer overleggen. Ik heb Salomons wijsheid nodig om Eem keuze te maken. Goed idee Jopie om maar weer eens naar mijn ha te gaan. Het arme mens wordt overstelpt door brieven van allerlei specialisten zolangzamerhand. En Bob, de tumor is goedaardig en groeit wel, maar niet heel snel. Dus fysiek gezien heb ik wel even de tijd.

Gisteren was ik voor een second opinion bij een chirurg. Hij had een fundamenteel ander verhaal dan de eerste chirurg, heel verwarrend. Ik weet werkelijk niet meer wat ik moet doen, en hij kan het niet zeggen. Wat de eerste chirurg voorstelde, kan helemaal niet!!! Deze chirurg is erg terughoudend omdat de operatie veel risico met zich meebrengt. Dus wat is wijsheid, opereren met veel risico of doormodderen met de klachten die ik heb eb die alleen maar toenemen. Hij wil opnieuw een aantal onderzoeken doen om extra informatie te krijgen en zo tot een betere afweging te kunnen komen. Ik word heen en weer geslingerd, de rollercoaster is nog niet over. De rek is er overigens wel behoorlijk uit nu.

Goedemorgen Mooi om te lezen Rapilos Goedemorgen allemaal

Dank je Sita, ik neem het graag aan, ik heb het nodig. Morgen naar het AMC voor de second opinion. Bibber. Bang en opgelucht. In ieder geval hoef ik niet meer wekenlang te wachten.

Je hebt gelijk Reacher, ik heb er niet voor gekozen. Dat houd ik mezelf ook steeds voor. Ik wéét ook dat het geen kwestie is van "gewoon meer je best doen" of van "zwakte". En toch........ Als ik me kwetsbaar voel, komen die gedachten toch weer. Ik heb ze zo vaak gehoord, openlijk of verpakt, vergezeld door veelbetekende blikken. Vanmorgen kreeg ik opeens bericht dat ik morgenochtend een afspraak heb met de chirurg voor een second opinion! Ik wilde net gaan bellen of ze al enig idee hadden wanneer ik een afspraak zou krijgen toen ik zag dat ik gebeld was door het AMC. Morgenochtend! We bellen u maar even, want de brief kan niet op tijd bij u zijn! Tsjonge, dat is schrikken! Ik wacht erop maar zie er ook tegenop. Een beetje als toen ik naar de oncoloog moest, zolang zij niet had gezegd dat ik kanker had, kon ik nog even hopen dat....... Wat hoop ik nu? Ik hoop dat deze chirurg mij kan en wil helpen. Ik hoop dat hij zegt dat het welliswaar een lastige klus is, maar dat het kan en dat gij het gaat doen. Ik hoop dat hij mij geruststelt. Niet heel slim om dat van een chirurg te verwachten misschien, die zijn over het algemeen niet zo van de "zachte" kant. Toch hoop ik het. Ik heb geruststelling nodig!! De laatste 2,5 maanden waren zwaar en ik ben er nog niet. Dus meneer de chirurg: stel mij a.u.b. gerust. Nu dus mijn vragenlijst up to date maken.

Goedemorgen vroege vogels @Suikertje sterkte, ik hoop op goed nieuws voor je @Lika, veel succes vandaag. Inderdaad spannend Ik heb een studiedag vandaag,

Ha Bor, hoe was je weekend? Hebben jullie kunnen genieten?

Sterkte Suikertje Sterkte Fleur Jopie, je raakt me

Sterkte Lika!!! Één stap tegelijk.

Btw Reacher, ken je die van die duiven die zichzelf op zouden sturen? Ze deden het niet! Ze moeten en zullen een nest bouwen op mijn balkon! Grrr......

Asterix wat vreselijk voor haar en jou! Ik herken en ken helaas dat gevoel van niet meer willen, zeker tijdens heftige opvliegers. Mijn hele systeem is dan totaal ontregeld. Ik weet dat het overgaat, tot de volgende komt, maar als dat om de tien minuten is. Gruwelijk. Akelig, moeilijk voor haar maar zeker ook voor jou. Machteloos gevoel.

Ze sturen zichzelf!!

O vergeet ik het nog bijna te vragen: Asterix hoe is het met jou en met je vrouw?

Ik moet mijn galerij gaan boenen! Heb ik een gruwelijke hekel aan, zo wie zo aan huishoudelijk werk. Iemand die me een schop onder mijn je-weer-wel kan geven?

He bah Reacher, wat vervelend! Bij mij zijn ze nog niet geweest, ze komen vanmiddag. Wie wél komen zijn die £%#\'c duiven die bij mij willen nestelen! Gek word ik ervan. Ze beginnen bij nacht en ontij te koeren (onophoudelijk) onder mijn slaapkamerraam, poepen mijn hele balkon onder. Ruilen? Is dat een optie? Goedemorgen nog net op de valreep

Ach Asterix , dat is heftig! Juist daar waar ze zicht veilig zou moeten kunnen voelen, Likje van Idéfix dan maar voor jou!

He Lieve, ik stuur je even een grote portie MOED toe, vangen! Sterkte!!! Is er iets anders wat je graag drinkt? Anders inderdaad aan de spa. Et em op.

Goedemiddag. @Reacher, ze maken inderdaad veel lawaai. "Mijn" eksters komen vaak op mijn balkon, maar het zijn langslapers denk ik, want bij mij komen ze niet zo vroeg. Ze badderen bij mij en ze proberen mijn vetbollen te pakken te krijgen. Ze zijn inmiddels zelfs al redelijk aan mij gewend. Sterkte ermee. @Asterix, ik hoop dat het goed gaat vandaag. Spannend, ook de nacht erbij. Ik kom net uit de sportschool: we zijn afgebeuld!!!!!! Eerst maar eens een kop thee zetten en drinken.

Zie je, ik kan het niet bijhouden! De leeftijd hè

Nee Asterix, ze was net 50 geworden. Hebben jullie gisteren nog iets kunnen doen samen stil te staan bij jullie trouwdag ? Of bleef je alleen?

Wat is het leven toch onvoorspelbaar en verwarrend bij tijd en wijle. Gisteren was ik naar de crematie van een prachtig mens: jong (ze is maar 50 geworden!), vol levenslust, doortastend, bruisend van energie en tot de dood hen scheidde verliefd op de man met wie ze al heel lang was. Liefde op het eerste gezicht, het bestaat, blijkbaar. Zij vocht al 8 jaar, eerst hoopte ze nog dat ze beter zou worden, maar het laatste jaar wist ze dat dit niet het geval zou zijn. Wij kenden elkaar nog niet lang, we hadden maar twee keer een week met elkaar doorgebracht. Maar in die weken ging het ergens over, dan leer je elkaar kennen. De laatste keer was vorig jaar tijdens de Alpe d'Huzes. Zij liep met een vriendin voor zichzelf en alle andere mensen die kanker hebben of hadden, voor de levenden en voor hen die gestorven zijn. Twee jaar geleden fietste mijn vriendin voor haar overleden man. Zo leerden we elkaar kennen. Vanaf dag één zochten we hen en hun vrienden op en omgekeerd. Vorig jaar beleefden we een uitzonderlijk mooie middag. Zij hadden een prachtig appartement gehuurd en wij waren bij hen, zittend in het zonnetje. Zij vertelde over haar ziekte en haar vooruitzichten, mijn vriendin vertelde over haar verdriet om haar overleden man en ik vertelde hoe ik al jaren worstel met depressies. Je zou zeggen: niet direct onderwerpen waar je vrolijk van wordt. En toch was de sfeer niet somber, soms erg verdrietig, maar vooral steunend. Samen delen!! Dat ervoer ik daar. Een lach en een traan, begrip, steun, elkaar zien. Bijzonder. Zo'n prachtige vrouw vol levenslust, die nog zo graag wil......... En dan ik, die ook wel graag wil, alleen niet zo. Een klein deel van mij voelt zich schuldig, zij wil en mag niet, en ik....... Het is zo oneerlijk. Geen rechtvaardigheid te bekennen, geen logica, domme pech, het verkeerde lot getrokken of gekregen. Mijn hart brak voor haar man. Hij houdt zo zielsveel van haar, maar hij moet zonder haar verder. Wel omringt door lieve mensen, maar toch. Ik voelde me dus een beetje schuldig en schaamde me ook ergens. Tot ik me realiseerde dat dit niet mijn keuze is, dat ook ik dat lot heb gekregen of getrokken. Ik probeer er het beste van te maken. Ik voelde ook een soort pijn die vaker knaagt. Alsof ik ondankbaar ben? Jij mag leven, nou doe dat dan ook! Gisteravond heb ik voor haar gezongen tijdens de koorrepetitie: we zongen het requiem van Mozart. Heel toepasselijk.

Becondoleerd Fleur. Mooi zoals je het beschrijft, het levensboek. Ik moest gisteren ook steeds naar haar man kijken, die twee mensen hielden zo ontzettend veel van elkaar! Het boek neemt opeens een heel andere wending, hij moet dat nu verder zonder haar schrijven. Zo zwaar en verdrietig.

Goedemorgen allemaal, ook hier is het donker en nat. Wordt weer regenpak vanmiddag vrees ik. Gisteren was een prachtige dag waarop ik afscheid heb genomen van onze Alpe d'Huzes vriendin. Het was erg mooi en emotioneel. Zij had zelf alles tot in de puntjes geregeld, zo was ze. Zij kreeg altijd heel veel voor elkaar, deals die anderen niet lukten, lukten haar wel. Dus wij concludeerden dat zij uitermate tevreden zou zijn geweest (of was?) dat het énige waar ze geen controle over had, het weer, zo fantastisch was. Maar wie weet heeft ze ket op een akkoordje gegooid met de weergoden? Iedereen was gevraagd een witte roos mee te nemen. Tijdens het afscheid stonden er drie grote vazen vol witte rozen bij de kist. Het was bijzonder. Een bijzonder mens, dat zo graag wilde leven, is er niet meer.

Dromen over een mooi boottochtje, picknickmandje mee en je gitaar? Zoiets?