Jannigje

Worden dergelijke gemaakte opmerkingen dus duidelijk niet als opbouwend of waardevol ervaren.

Op zoek naar een vuurtoren, een baken.

Dit schreef ik 16 juni" "Dus, het wordt opereren, en hoe gek het ook klinkt, dat vind ik een opluchting.: Maar we zijn een week verder en het plan is gewijzigd: Er was nu een plan, een nieuw plan, maar dat is inmiddels weer van de baan omdat de chirurg een nieuwe behandeling heeft gezien/gehoord op een congres en hij wil onderzoeken of dat voor mij geschikt is. Lijkt heel logisch en verstandig, maar dat gaat dan voorbij aan mijn emotionele draagkracht. In nu bijna 4 maanden is er zoveel voorbij gekomen, over me heen gekomen!!!! Ik probeer bij te blijven en actief en flexibel mee te denken en te doen. Maar de rek is er eigenlijk uit, ik heb ernstig behoefte aan weten waar ik heen ga, behoefte aan een duidelijk plan. Nu wordt dus weer een ander scenario onderzocht en ik raak zo langzamerhand verzadigd en vol. Ik realiseer me net dat ik deze maanden weer vreselijk mijn best aan het doen ben om een ideale patiënt te zijn. Dus meegaan in hun plannen, meedenken, wachten. Maar niet of nauwelijks zeggen wat dit hele gebeuren met mij doet. Als een trouwe hond die het de baas toch vooral naar de zin wil maken. Die wacht wat de baas aan hem geeft en daar dan erg dankbaar voor is. Terwijl het toch om zijn eigen welzijn gaat. Dus ik moet weer een week wachten. In die week gaat hij de nieuwe behandelmethode bespreken met zijn collega's, de vraag zal zijn of zij er vertrouwen in hebben en het willen proberen. De methode is pas op 7 mensen toegepast, meer zijn er niet te vinden! maar ja, wil ik eigenlijk wel zo'n experimentele behandeling? Geen idee. Ik kan het nog niet goed beoordelen omdat ik alle ins en outs nog niet ken. Volgende week hoor ik meer. Ondertussen ben ik de AD aan het afbouwen omdat ik het niet meer verdraag, afbouwen gaat ook gepaard met bijwerkingen Dan blijft ook het feit van de vele werkzaamheden die hier aan de flat moeten plaatsvinden en die mij noodzaken mijn balkontuin te verwijderen, maar hoe, wat ,waar en wanneer zijn nog onduidelijk. Nergens rust, nergens een stukje veiligheid, niet in mijzelf, niet meer in mijn huis/balkon. Zelfs mijn vrijwilligerswerk gaat drastisch veranderen. Op zich kan dat best positief zijn, hoewel er duidelijke nadelen aan zitten. Dus kortom: ik voel me als in de branding, de golven slaan over me heen, sommige zie ik komen, anderen slaan me in de knieën en halen me onderuit. En ik probeer al proestend en worstelend steeds weer overeind te komen en te ontdekken waar boven, onder, links en rechts zijn. Houvast. Weg

Goedemorgen, dank voor de thee Yvonne

Ik ook. Welterusten.

Asterix

Klinkt goed Spirit!!!! Even rechtzetten: ik had het over het drijven in zee, niet over je bericht daarna. Ik hoop voor je dat je een geschikt huis vindt, lekker in de drukte (misschien moeten we ruilen, ik wil heel graag stil wonen, en doe dat niet )

Hartjesdag

Gelukkig Lika , hoewel een burn out ook niet niks is!! Wat fijn dat de medicatie bij jou aanslaat! Ik ben zelf nu aan het minderen omdat ik het niet uithoud. Ik slik al jaren medicatie, kan echt wel tegen een bijwerking of twee, ben al haast niet meer anders gewend, maar dit is niet te doen. Behalve opvliegers, duizeligheid, hoofdpijn en extreem droge mond, heb ik bij dit middel de hele dag een vreselijke smaak ik mijn mond. Echt niet te doen. Het is zo erg dat ik gezelschap ging mijden omdat ik bang was gigantisch uit mijn mond te stinken. Zo voelt het namelijk. Na een aantal akelige weken de stoute schoenen maar aangetrokken en het gevraagd. Stink ik uit mijn mond? Lijkt een gewone vraag, maar toch, de nodige schroom kan ik je zeggen. Maar goed, dat schijnt dus niet zo te zijn. Maar die gore smaak doet me de das om. Dat trek ik niet (ook nog). Dus ik ben aan het minderen. Ik weet het niet meer met die medicatie. Moet in maar weer eens over hebben met de psych. Weet zo langzamerhand allang niet meer "wat van mij is en wat van medicatie" Goed zij dank is het vandaag niet zo heet. Ik sluit me bij Bor en Asterix aan op dit punt: te warm, ik word er letterlijk niet goed van. Nou wel weer genoeg voor vandaag lijkt me. Ik moet nog naar de sportschool.

Asterix, ik snap wat ze bedoelt!!! Het is inderdaad niet voor te stellen, niet te voelen. Je kunt je proberen erin te verplaatsten, maar dat lukt niet. Als je het zelf niet hebt meegemaakt, kun je de donkerte en zwaarte niet invoelen, zelfs niet bij benadering. Hoe gaat het nu met je vrouw? En met jou? Ik vind je moedig!! Voelt missschien niet zo voor je, maar ik vind het wel. . Volhouden door dik en dun. CHAPAEU

Ik heb daardoor de neiging om me af te zonderen, maar ja, daardoor ben ik wel extra vaak en veel alleen. Ja Bor, het is inderdaad vreselijk. Wat je zegt, het gaat veel verder dan een neerslachtig gevoel. Wat zul jij je radeloos hebben gevoeld na de geboorte van die baby's. En dan verwacht je omgeving ook nog van je dat je blij bent als kersverse moeder? Moeilijk!! Ik merk dat mensen regelmatig zeggen dat ze weten wat je bedoelt, omdat ze zelf ook wel eens somber of neerslachtig zijn. Maar dat is heel anders. Ik hou mijn mond dan maar, maar het geeft me altijd een heel eenzaam gevoel. Onbegrepen.

Bor

Deze zin raakt mij enorm Bolletje!! Ik heb nooit een beroerte gehad, dus ik kan niet vergelijken, maar jij wel. Heel lang geleden zei een college die MS had dat zij vond dat zij geluk had als zij zichzelf vergeleek met mij, MS tegenover depressief zijn. Ik was toen geschokt, nu eigenlijk weer. Ik vind depressief zijn vreselijk moeilijk, jij bevestigt voor mij weer hoe moeilijk het is of kan zijn.

Kloppen deed men vroeger op de achterdeur, of men riep volluk om het hoekje,

Zonnesteek oplopen is niet denkbeeldig in deze hete zonnige dagen

Even gedag zeggen. Nog steeds nul?

Zal ik het licht weer uitdoen? Laat ik een nachtlampje aan. Voor degene die hier vannacht mogelijk nog langskomt. Dan is het niet helemaal donker. Welterusten.

Was het de moeite waard Lika? Vond je het boeiend/interssant?

AH lekker Lars, en gezellig, samen een ijsje eten

Hadden die £#=?# duiven bij mij dat maar! Gek wordt ik ervan! Ze zullen en moeten bij mij op het balkon nestelen. En ondertussen die rottige geluiden en poepen! Sorry hoor, ik moest het weer even kwijt.

Gelukkig heb ik kersen en aardbeien gekocht. Vanmiddag was ik gastvrouw bij een van de huizen die meededen met de open-tuinen-dagen. Ik ben kapot! We hadden alleen vanmiddag al bijna 1500 mensen. Allemaal opvangen, begroeten, de weg wijzen, water geven, uitleg geven. En dat niet alleen in het Nederlands. Mijn Duits weer (een beetje) afgestoft. Ha fijn Spirit, doe mij er maar eentje!

Laaaahhhhaaars, waar zijn "mijn"ijsjes? Onderweg naar huis dacht ik, mmmjjjjjam, straks een lekker ijsje, heeft Lars voor me gekocht. Maarrreee, nee hoor, geen ijsjes te bekennen. Snif.

Welterusten allemaal. Tot morgen.

Yes!

O nee, Larsssssss, ik ben ontroostbaar. Goedmaken, ik weet niet of dat nog kan?