In mijn ervaring is het proces niet lineair. Het gaat er volgens niet over om nooit meer van je ladder af te totteren. Integendeel, ik ga er zelfs van uit dat dit wel zal gebeuren. We kunnen volgens mij nooit helemaal voorkomen dat we vallen (tenzij je in je graf ligt) en daar gaat het voor mij ook echt niet over. Wel over wat we van die val dan kunnen leren zodat we steeds minder diep vallen en sneller terug kunnen opstaan. Niet blijven liggen na de val. Reculer pour mieux sauter. En dat altijd opnieuw. Het is geen gemakkelijk proces en het is vermoeiend om te blijven opkrabbelen. Maar wel de moeite waard. En de ladder kan een trap worden ook. Stabieler, steviger maar beneden blijft wel altijd verbonden met boven. Altijd bovenaan is niet het leven. As above, so below. Het leven is geen ponykamp.