Klassement

Haha ja dat hangt af van de bereidingstijd. Of heel snel of heel langzaam. Daar tussenin krijg je rubber. Dit is ook heel typisch vietnamees (bun cha): een enorme bult salade en kruiden, waar je pakketjes van maakt met je rijstnoedels en je stukjes vlees. Een soort doe het zelven. Duidelijk geen lunch voor een net pak, want na afloop zit alles vol met vlekken, althans bij mij 🤣

Sorry voor de late reactie: Ik blijf het zeggen: volgens mij gooien veel bakkers hun eigen ruiten in. Ik heb het gezien in de bakkerij waar ik werkte. Plots mocht ik geen melk meer gebruiken in mijn deeg voor sandwiches en rozijnenbrood en moest ik dit vervangen door water, vervolgens werd de boter voor de koffiekoeken vervangen door goedkopere margarine en op het einde schakelde ze over op afbak koeken; alles om de kosten te drukken. Natuurlijk zag ik een effect daarvan in de verkoop, maar volgens mijn bazen was dit compleet te wijten aan ons. Dat klanten gingen merken dat ze hetzelfde product konden kopen in de supermarkt voor een derde van de prijs, dat besef was totaal afwezig.

Ja nee, die kan je rustig overslaan 🤣 De meeste keuze in Vietnamees eten heb je in Parijs 13e arrondissement, avenu de Choisy en daaromheen. Dan ga je lekker naar Impérial Choisy bijvooorbeeld en daar neem je dan een duizendjarig ei. Als je dat dan niet lust (wat vrijwel onvermijdelijk is) dan geef je gewoon de schuld aan bumperjim 🤣

Goedemorgen. 1979/1980. Eindexamenjaar Nat. Schilderschool in Zwolle (tegenwoordig CIBAB). De eerste Vietnamese bootvluchtelingen kwamen naar Nederland en een jong stel kreeg in Zwolle een flatje toegewezen. Met vier klasgenoten hebben we in de middag- en avonduren dat flatje geheel gesausd, geschilderd, behangen en van vloerbedekking voorzien. Die mensen wisten niet wat ze allemaal overkwam en beloofden ons, als ze eenmaal gesetteld waren, een eigengemaakte vietnamese maaltijd. Natuurlijk nooit meer wat van gehoord, ze hadden, me dunkt, wel wat anders aan hun hoofden.. Daarna ben ik nooit verder gekomen dan twee of drie keer een Vietnamese loempia bij zo'n karretje op het winkelcentrum. 🥺

Goedemorgen, Ik heb er zin in vandaag. Werken, naar de zelfoogsttuin, vanavond naar de film Les enfants vont bien. Over een bewust kinderloze vrouw die met de kinderen van haar zus wordt opgezadeld. In de film zal het wel na de eerste strubbelingen een beetje goed komen (of niet, dat zou verfrissend zijn), maar het lijkt me nogal een nachtmerrie. Gisteren naar Cria Cuervous geweest, uit 1976. Ik was verbaasd over hoe weinig gedateerd de film was. En fijn om weer even terug in die tijd te zijn, en in de huid te kruipen van een kind dat ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik toen. Nou ja, 'fijn' is niet het goede woord, maar de aandacht voor mezelf als kind, dat durven zien, doet me goed.

Proficiat @Mariposa, het halve jaar wenkt je al tegemoet. Bravo voor @niks en voor @huttula.

Alweer veel te lang geleden dat ik mij hier gemeld heb. Nog steeds droog en in mijn hoofd met 15 september bezig als ik op jaar 2 zit. Iedereen veel succes, dagelijks en maandelijks mijlpaal na mijlpaal. We kunnen het 💪🫶

ja toch? 😁 "Ngon ngon" heet deze en dat betekent "Lekker lekker". Nou dat klopt als een zwerende vinger 🤣

daar kan toch geen sterrenkok tegenop?, jammie.

Zo zeg, ik heb weleens rotter geluncht.

Of je gaat naar een sterrenrestaurant in Nederland @lady jane, is vast een leuke ervaring voor een keer. (Niet voor mij want dan word je geacht iets sjieks te dragen, dat heb ik niet, kan ik niet, wil ik niet.) Ik heb wel een paar keer gegeten bij een chefkok in Drenthe die chique culinair doet met veel wildplukgerechten, waar je ook kan kiezen uit vegetarisch en waar je gewoon in je spijkerbroek kan binnenlopen. Oh, en niet onbelangrijk... hij maakt fantastisch lekker eten.

Ik vind dat altijd lekker. Eerst wakker worden met een brak gevoel, want dat ben je jarenlang gewend, opstaan met je beroerde kop want je moet werken. En realiseer je je ineens: hee, ik ben helemaal niet brak! 🤣

Het gaat goed qua AV zijn. En dat is fijn.Geeft me inmiddels weer wat rust. Ik herken wel trouwens dat katerige gevoel soms 's morgens terwijl je helemaal niet gedronken hebt. Dat voelt dan zo " onverdiend" eigenlijk. Vandaag een beetje relaxed thuis rommelen. Geen woeste plannen. Thuiszorg geweest, dus weer lekker fris en fruitig na douchehulp. Ik kan gelukkig alweer wat meer zelf. Fijne dag allen.

Nee joh 😁 dan had ik het wel eens gemeld in bijna 9 jaar forum hier Mn ouders deden het naar omstandigheden niet zo slecht eigenlijk. Waren helaas niet open minded genoeg naar mijn smaak maar ach, open minded is nu toch uit de mode 🙃

Heel af en toe gaan wij een Michelin restaurant maar altijd via een Socialdeal. Anders is het niet te betalen. Nu eigenlijk ook niet, maar het is wel een hele avondje genieten, lekker decadent doen. Mooie kleding aan en jezelf laten verwennen (met mooie gerechtjes dus).

Ik meen trouwens dat het nu gesloten is want het was allemaal niet meer te trekken, die plannen van hem. Maar er zijn wel andere leuke restaurants natuurlijk 😁 Zelfs in Kopenhagen 🤣 Niet dat ik een expert ben want ik lees er wel over maar ik ga nooit naar een sterrenrestaurant. Gisteren bij de vietnamees kostte mn hoofdgerecht 17 euro, das meer mijn ding maar dan mag het nog wel heel lekker zijn 🤣

leuk he Kohtje, herinneringen ophalen. we worden (lees; zijn) oud😘

Eerste en laatste keer dat ik Vietnamees at (Vit.fondue) was ook in Parijs. In de buurt van Montmartre als ik me goed herinner. Was een fijne herinnering net, thnx Jimbo.

Bij Noma betaal je € 600 per persoon voor een 'shared table experience'. Dat is exclusief drankjes en je bent verplicht om wijn of sap te bestellen. Met een beetje pech zit je dan de hele avond naar een omhooggevallen blaaskaak naast je te luisteren (of naar iemand die heel leuk en interessant is, dat kan ook). Als je aan je eigen tafeltje wilt zitten moet je een 'request form' invullen, dan nemen ze contact met je op om de details te bespreken 😁

Leuk dat ik er weer van heb mogen proeven, maar mensen verzorgen is niet helemaal mijn ding. Ik ben meer van dat mensen nog redelijk zelfstandig zijn en dat we elkaar helpen. Het heeft me wel wijzer gemaakt in hoe ik voor mezelf hulp kan inschakelen op mijn eigen oudere dag.😉 Gezinshulp daar kan ik tenminste nog mee naar buiten als ik auto meer kan rijden. En verder heeft mijn klant, waardoor ik eigenlijk deze hele onderzoek tocht begonnen ben, voor haar slecht nieuws gekregen, wat voor mij goed nieuws is. Namelijk dat ze te goed is voor het bejaardentehuis en dat haar plaats 1 nu gedeeld wordt met interne verhuizen en meer zorgwekkende situaties. Ik vind het wel rot voor haar, want feitelijk stond ze al met ingepakte koffers klaar. Maar voor mij is het wel fijn, om op mijn gemak rond te kijken wat ik naast het huishoudhulpen zou willen doen? Gewoon even niet iets, met als extra lading, dat ik er mijn rekeningen mee moet betalen. Want dat werken voor geld, en dan ook nog iets te doen wat je eigenlijk niet boeit, kost ook energie. Ik wil gewoon naast mijn inkomen, iets kunnen doen wat me voldoening geeft, waar mijn voelsprieten voor gemaakt zijn, niet alleen om mensen en mezelf te behoeden. Maar een beetje meer. Iets waardoor ik dat interne gevoel heb dat ik bij mijn geboorte een verkeerde afslag heb genomen. De rede dat ik die afslag genomen heb, want eerlijk gezegd, vroeger dacht ik er heel anders over, maar alle shit die me overkomt, alle telleurstellingen, kwetsingen, problemen of van dies meer, vind ik achteraf eigenlijk wel heel leuk en boeiend. Dus als ik hier ben om iedereen te overleven en dan de deur achter ons dicht te doen, so be it. Maar dan wil ik wel in de tussentijd echt iets voor mezelf hebben kunnen doen, waar ik op mijn eigen sterfbed trots op terug kan kijken als ik de deur sluit voor mezelf en mijn dierbaren en er geen herinneringen meer van ons zijn. Versta me niet verkeerd, ik vind het prima om niet meer herinnert te worden, maar aangezien ik wel veel waarde hecht om de herinnering van mijn dierbaren in eren te houden. Zal dat denk ik wel het meest moeilijke zijn om die deur toch te sluiten. Verder ben ik met het leven bezig, en doe met veel plezier weer werk op het dierenasiel, waar intern nog steeds niet zoveel veranderd is en extern een heleboel. Hier ben ik ook nog steeds zoekende wat ik er eigenlijk kom zoeken. Maar elke keer gebeurt er wel weer iets, waar ik in meega en voel of ik dat oké vind. De mensen maken het me niet zo lastig om mijn grenzen te stellen, maar ik merk dat ik voor dieren echt geen grenzen heb. Vandaag begon het met dat ze eigenlijk niet zoveel wisten voor mij te doen dan de kakjesronden, en ik had besloten om nee te zeggen dus ik heb ook nee gezegd, toen kon ik de ramen doen, was ook niet helemaal wat ik in gedachte had, maar ja het blijft wel echt ook poetsen op een asiel, anders worden de dieren ziek dus oké. En toen zei iemand af en was er paniek, en ben ik gevraagd om de duiven te doen en dat vond ik goed, zelfs heel leuk! Want het was weer even vanouds roeien met de riemen die je hebt. Daar ging ik echt lekker op aan, even nergens die verantwoordelijke van vroeger hoeven te zijn, maar die kennis van toen kunnen toepassen op nu alle handen nodig hebben en zo weinig te hebben. Ik heb dat gedaan en eigenlijk wilde ik meer. Maar hun flip tijd gaat sneller aan dan die van mij blijkbaar. 😀Als er nu iemand wegvalt, ligt niet heel de routine op zijn gat, en dat was in mijn tijd wel. Dus zo reageerde ik ook. Behalve dan dat ik alles uit mijn handen liet vallen en de ramp gin bestrijden, nee ik berg het netjes op, zodat ik met een afgerond hoofd het volgende kan aangaan. Was leuk, maar die witte raaf van vroeger wil ik nooit meer zijn. Goed voor je ego, maar voor mij, mijn dieren en dieren op het asiel en mijn bazen niet. Dus ja ik vond het wel grappig om te horen van een vaste medewerker, dat ze verbaasd was dat ik nee zei tegen de uitbater. Ze is van mening dat niemand nee tegen haar durft te zeggen en vervolgens bij haar komt klagen. Of af laten weten. Dus ja ik mag nog lekker mezelf daar blijven zijn, mijn oude dierenvrienden nog zien die ik toen in de steek liet voor mijn gevoel, en denken aan mijn eigen katten die daar toen ook gewoond hebben en totaal ongelukkig waren, maar ik hun welzijn wel dacht even aan de kant te kunnen zetten voor die 100 meer. Uiteindelijk trok ik het niet meer en mijn arme katten ook niet, het heeft nog maanden geduurd voordat ze me dat vergeven hadden. Maar toch, was het daar waar ik mijn meest beste werkervaring opgedaan heb en het beste uit mezelf kon halen wat er in me zat. Ook heerlijk om me weer opnieuw op te laten leren. Mijn ego heeft er wat moeite mee, maar leuk aan te geven bedankt voor de tip maar ik doe het liever zo. Het gaat soms een beetje op de manier waarop, maar ach wat is leuker dan de witte raaf te kakken te zetten en beter te zijn? Want zoals iedereen met mij omgaat, denk ik wel dat ik nog steeds voor de uitbaters die witte raaf ben waar ze toen zolang op gewacht hebben en nu mij ook zo voorstellen in de groep. Helaas geen witte raaf meer, maar was leuk om even te kunnen en mogen zijn.

Afgelopen dagen waren pittig. Deels fysiek door uitgebreid onderzoeken etc in het ziekenhuis, anderzijds door wat ik maandag te horen kreeg van twee specialisten. Gaat nu landen. En verdoof ik niet . Verdriet mag er zijn. Ik begin dat te leren. En dat is winst, maar ook moeilijk, vind ik. Wel heel fijn dat ik dat gisteravond met mijn zoon telefonisch mocht/ kon delen. ( en wetend dat hij telefoneren heel lastig vindt) .

Vrijdag 21 augustus 2026 voor ons allemaal