Tobber, ik voel me machteloos en boos tegelijk, het stadium van hier uit komen huilen is voorbij. Hier dagelijks komen, professionele hulp zoeken en de verantwoordelijkheid voor jou en je relatie nemen, met medicatie, relatiegesprekken/therapie en inzien dat die drank excessen een uiting zijn van wat er onder al lang is. Zolang je daar niet aan werkt en blijft drinken, zul je communie, feesten stress, enz altijd als excuus blijven gebruiken. je leest dat mensen hier met je begaan zijn, er veel in herkennen en de meesten redden het. Door te doen! Je man heeft hetzelfde probleem en jullie versterken het en houden het in stand samen, terwijl je van elkaar houdt, ergens is dit toch dieptriest en niet nodig. Moeten er eerst doden vallen? sorry als ik het dramatiseer, maar ik zie drank soms als een drama en wat het doet met ons als we er niet mee om kunnen gaan, als een soort van vernietigingswapen, een sluipmoordenaar. Ik hoop en bid dat dit de laatste keer was en je de knop om kunt zetten nu.