Musashi

Tem 2020 met alcohol ik wankel dus ik drink ik worstel dus ik drink ik wiebel dus ik drink 2021 jaar 1 zonder alcohol ik wankel ik worstel ik wiebel ik drink niet dus ik mediteer 2022 jaar 2 zonder alcohol ik wankel dus ik drink niet ik worstel dus ik drink niet ik wiebel dus ik drink niet ik drink niet dus ik mediteer ik drink niet dus ik creëer

Ach @Artemis maak het niet groter dan het is (spreek ik ook tegen mezelf). Het was gewoon een kleine woordspeling op de woorden van bumperjim, niet meer dan dat. Uiteraard ben ik iedereen hier, en zeker ook jou ih bijzonder, heel dankbaar voor de steun. Vandaag drink ik niet. Stom hè dat het zo rot voelt nu. Een bad een dekentje een theetje.

Dank je @lady jane ik moest even twee keer nadenken maar het toont me Idd in real life hoe ik (soms) vast zit in mijn eigen (negatieve) perspectief van de realiteit/ waarheid. Lange weg te gaan. Breath in breath out Musashi, nieuw jaar nieuwe kansen. Dankbaar voor al wat is

Dank je @Reacher dat kan er zeker ook nog wel mee te maken hebben. **had veel meer geschreven maar wil de goeie sfeer hier niet verpesten** hip hoi dus!

Waarom gooi je mij eraf @Roberto? Ik denk je dat het mss per ongeluk is maar ik word er eigenlijk wel heel kregelig van omdat het me momenteel veel moeite kost om er op te staan. Ik vertik het dan ook om het zelf te verbeteren!

Ik wankel vandaag dus ik drink niet. (All credits to bumperjim) En ik trakteer met taart (in thee-thema!) Hipperdepip voor alle jarigen en niet-drinkers!

Dankjewel iedereen! Ik vier vandaag dat het me gelukt is, dat zeker! De voorbije 2 dagen lag ik in bed met migraine en ik geef toe dat ik het heel moeilijk had. De gedachten dat het even goed (of beter) een kater geweest was, waarom doe ik het als het me ‘dit’ oplevert, etc… Ja ik zat wel (even) heel diep ja…vandaag gaat het wat beter, maar ik wankel, eerlijk gezegd…het is ook mijn echte verjaardag dus de vraag of champagne zou kunnen waait ook door mijn hoofd. Ik hoor graag bevindingen/ motivaties over langer dan een jaar stoppen want kan wel een extra duwtje gebruiken geloof ik…

Goeie morgen, Vandaag nog een laatste familiefeest en dan zijn we er weer voor even vanaf. Ik wil toch even kwijt dat ik het heel bijzonder vind om zonder (verstopte) kater aan de feestdis te zitten. Anderzijds snap ik mijn man (die eigenlijk nooit drinkt) veel beter dat het irritant wordt als iedereen dronken wordt. Leuk om dan samen nuchter naar huis te kunnen en vooral dus ook vroeg te kunnen opstaan en nog iets te hebben aan je dag, los van de feesten. Ik geniet zelf nu ook heel bewust van de 12 heilige nachten. Fijne feesten nog voor iedereen en alvast een prettig eindejaar!

@denbelg ik zie je berichtje nu pas, als ik het had gezien had ik eerder gereageerd want ik had de eerste weken/ maanden ook vooral last van moeheid. Tot zeker 3 maanden na het laatste glas, waar ik op echt wel verbaasd over was…na drie maanden ging het geloof ik wel wat beter. Ik ben nu bijna een jaar gestopt en voel me frisser dan ooit. Ik heb zelfzorg op de eerste plaats gezet dit jaar dus luisteren naar je lichaam ipv er tegen in te gaan! Als je moe bent, ga je rusten, zo simpel kan het zijn. Alternatieve gezonde drankjes hebben geloof ik wel geholpen in het herstel, thee en zelfgemaakte citrus-drankjes, die gaven/ geven mij wel de nodige boosts. Hold on, het wordt echt beter! Succes en sterkte, ook jij kan dit!

@jopie ik bewonder je wel om dat koudwater zwemmen. Mag ik je daarover iets vragen? Ik probeer dat nl ook te oefenen na de sauna. Maar ik geraak niet verder dan armen, benen en hoofd. Vooral omdat ik schrik heb voor hartstilstand (wat je wel hoort van mensen die in koud water vallen). Is dat een reële angst? En zo ja, wat kan je doen om dat te voorkomen? Het tintelende gevoel (achteraf) is heerlijk en iets in mij schreeuwt om dat met hele lijf ook te voelen…

Ja natuurlijk! Maar voor mij gaat het hier om een symboliek of manier te zoeken/ vinden om je eigen wonden te helen. Je wonden verzorgen met een gouden randje ipv heel je hart/ zelf bij het oud vuil te zetten. Die wonden zijn ‘onzichtbaar’ en hoe kan je die helen? Het ‘veruiterlijken’ ervan met een ‘gescheurd’ plaatje is dan slechts een symbool van iets dat al kapot was… zoiets zie ik er in…of…dat zou het voor mij (kunnen) betekenen…

Ook de narcist was daar een krak in! Maar, wat ik ook geleerd heb/ ingezien dit jaar is vooral hoe je zelf ook dat schuldgevoel ‘aanvaardt’. Uit loyaliteit naar de ouders, de ouders zijn heilig, zij moeten gevrijwaard blijven. Het schuldgevoel praat het kind zich aan (zet het kind in zijn systeem) net om de ouders te kunnen ‘vrijpraten’. En dat mechanisme zet zich verder door…maar dat je het ooit aanvaard hebt, betekent ook dat je er ook zelf voor kan kiezen om dat niet (meer) te doen.

Moest hier ook wat over nadenken…maar dat lijkt me net het doel wel ja. En het is een symbolische oefening…men neme een plaatje van iets dat in jouw leven kapot gemaakt is…vb in mijn geval een foto van een gelukkig gezin…dat werd voor mij kapot gemaakt dus dat doe ik na in de symboliek (=ik scheur het plaatje kapot) maar dan vul je de barsten op met goud…je heelt het…en het plaatje wordt nu nog mooier want het schittert…ik maak nu mijn eigen gezin vol liefde en zorg…mijn plaatje/ gezin is nog mooier dan het oorspronkelijke doorsnee gezin want ik zie ten minste mijn gouden randje…elke dag… althans…zo zou de oefening er voor mij dus kunnen uitzien…

Ik probeer dat door de pijn nu toe te laten ipv weg te stoppen of mezelf hiervoor te veroordelen…doorvoelen en dan heel lief en mild zijn voor mijn lieve kleine ikje. Troostende woorden voor mezelf en bevestigen dat grote ik de kleine ik in bescherming zal nemen…dat kleine ik verdrietig en boos mag zijn om wat er gebeurd is…maar voorbij is voorbij dus kleine ik bevestigen dat grote ik zal opkomen voor kleine ik…en grote ik zal de toekomst zelf in handen zal nemen en kleine ik geen speelbal ( meer ) laten zijn van anderen…kleine ik is vanaf nu veilig bij grote ik… als ik het zo lees/ schrijf lijkt het alsof ik een dubbele persoonlijkheid heb vooral in meditaties haal ik de kleine ik naar de oppervlakte om alles te mogen doorvoelen van pijn en verdriet en dan komt grote ik erbij voor de troost en bevestiging… Ik lijk zo toch wat los te komen van de pijn, het neemt minder plek in, wordt minder hard, gaat meer stromen ipv zich vast te zetten… het is een traag proces want dat verdriet en pijn blijft precies maar komen… toch heb ik de indruk dat het be-vrij-dend ah werken is..,traag maar gestaag…geduld en (zelf)zorg

Ja het is echt bladgoud ook natuurlijk hè! Leuk idee! Ideaal ook om met de kleine te doen…hier hebben ze een extra week kerstvakantie owv c. Beetje kunnen bezig houden hè!

Wauw mooie collectie! Ik ga dat lijstje pikken denk ik. Die Thomas Navarro zegt me wel iets, geloof dat ik zijn werk over wabi sabi heb staan. Ga ik nog eens boven halen voor ik aan de rest begin. Helen, wellness, zelfzorg, kintsugi…ben niet van plan om de echte kunst te leren maar de principes toepassen op m’n eigen helingsproces…december 2021 onszelf (hartbreuken) bladgouderen om 2022 schitterend in te gaan…lijkt me wel wat! Let it shine!

Ook niet als je je hond moet dragen en je vrouw de telefoon niet opneemt? ;-) ach, ik ervaar toch ook vaak hoe het in theorie en op zen-momenten allemaal gemakkelijk klinkt/ lijkt maar in de praktijk is het toch echt niet altijd zo makkelijk om uit te zoomen… het heeft alles te maken met bewust-zijn en laat ons eerlijk zijn…wie is dat 100%, 7/7, 24u? Juist ja…het is zeker een Nobel streven, dat dan weer wel… Ps je aanvulling was me voor

Goh @jopie zo lees ik @Amalia nu eigenlijk helemaal niet. Mss ligt dat aan mij? Praktisch: de wandeling kan/ mag k* zijn maar de warme thee achteraf smaakt nog veel beter als je verkleumd, nat en koud bent. Dat zijn de verschillende kanten van dezelfde ‘medaille’. Ik weet ook niet of het 2 discussies zijn of mogen/ kunnen dan alleen mensen met een depressie dingen k* vinden? En al de rest moet overal het goede in zien dan? Of mis ik iets in mijn begrip?

Hoewel ik me zeker bewust ben van het belang van eigen Mindset (hoe je zelf denkt kleurt je wereld) blijf ik het er Idd heel moeilijk mee hebben om er op gewezen te worden dat je altijd zelf een keuze hebt. Ik ben wel bevooroordeeld hierin, dat weet ik. Dat komt omdat ‘de verwekker’ het ‘positief denken’ er in probeerde te drammen en dat botst op heel veel weerstand vaak. Zoals jullie weten heeft hij een vers kind gekregen. Nu blijft hij roepen tegen familie hoe fantastisch het leven is. Wel dat wekt weerzin op bij zijn broer en schoonzus die hun jongstgeborene op 30-jarige leeftijd verloren zijn aan kanker. Dan kan je zeggen dat ze het mooie vergeten maar die pijn blijft er voor hen altijd, hoe mooi de vogels ook fluiten en hoe fleurig de bloemen ook bloeien…als je geen verdriet of pijn meer voelt, is volgens mij ook al ‘het mooie’ fake. Het is er gewoon allebei hoor, het een sluit het andere niet uit, maar versterkt het net. Door het slechte wordt het goede goed. Maar dat het goede goed is betekent niet dat het slechte niet bestaat.

Ik denk ook niet dat je een depressie ‘nodig’ hebt om zoiets ook gewoon zwaar k* te vinden. Toen ik nog ging werken waren er twee bushaltes waar ik gebruik van maakte, afhankelijk van praktische dingen gebruikte ik dan de ene of de andere om op te stappen. Wanneer ik dan ‘s avonds me vergiste en aan de verkeerde halte afstapte en nog verder/ terug moest om m’n fiets te halen, gebeurde dat ook de hele weg al vloekend hoor…niks leuks aan dan hoor…gewoon k* kan toch ook? Het leven is geen ponykamp.

Pff hier ook een vol sinterklaasweekend achter de rug. Voor de kleine is het wel leuk natuurlijk en voor mij ook om het vanuit haar ogen te zien…maar voor mezelf? pfff…een voorbode voor de feestdagen…familiefeesten met teveel eten en te veel drank. Vooral langs mijn kant van de familie dan…mijn conclusie is dat ik hoop dat Corona er een stokje tussen steekt (stiekem dan hè) want vind het dus oervervelend om iedereen maar dronken te zien worden en op den duur geen zinnige conversatie meer te kunnen voeren, de herhalingen, door elkaar heen praten, de decibels die luider en luider worden…langs ene kant denk ik dat ik drank zal nodig hebben om het iets of wat ook zelf leuk te hebben (meedoen) anderzijds is mijn weerzin ook wel weer wat groter geworden en denk ik neih dat wil ik eigenlijk gewoon echt niet meer… alcoholvrije martini als aperitief viel nog wel mee, witte 0% wijn smaakt al beter dan rode maar al bij al niet geschikt voor een winters diner…dan nog liever de 0.0 Leffe maar helemaal fijn vind ik bier ook niet bij eten… Bah beih pfff, direct maar een lekker bad nemen…

Donder maak van het licht geen onweer Aub. Ik kan heus denken wat ik wil terwijl iedereen zegt en wenst wat hij/ zij wil hoor. Alle nieuwe leven is een geschenk. Ik wil dat zeker niet vergiftigen en ik zou hopen jij ook niet. Overmorgen bevalt mijn schoonzus. Een geplande keizersnede. Daar mag ik ook het mijne van denken maar dat verandert niets. Het leven draait door of je het nu zelf doet of niet. Ik beweeg en ga door op mijn pad. Jij kan dat ook, veranderen. Maar dan echt en niet alleen van roepnaam. Want dat is wat we doen als mens, als levend wezen. Groeien en oud worden. Jij kiest hoe. voor jou en gefeliciteerd @niks met inimina.

Het proces dat je beschrijft, is, zoals onze stopdatum, heel gelijklopend. Ook bij mij dit jaar een helingsproces ah doorlopen, self care staat centraal. En Idd meer ‘confrontaties’/ ruzie met mijn partner omdat ik mezelf centraler plaats en niet als een voetveeg steeds plat op de buik gaan liggen. Beter en meer mijn grenzen stellen. Alleen de manier waarop tja, daar is nog veel verbetering mogelijk. Hier val ik heel gemakkelijk in oude patronen. Ik vind het heel moeilijk om op een gezonde en ‘normale’ manier te reageren in zo’n situaties waar ik merk dat ik mijn grens moet bewaken. Het kind in mij wordt dan getriggerd en angst, woede en verdriet komen dan snel naar boven, niet in hun mooiste gedaante. Hoe ik hier een goede uiting aan geef om duidelijk te kunnen maken aan mijn omgeving dat vaak ‘oude pijn’ op zo’n moment naar boven komt, ja dat is mijn echte leerschool momenteel. Work in progress…

Dank je @Bob ik vind het zelf nog steeds ongelooflijk eigenlijk. Weet zeker dat het zonder forum (ook al ben ik mss niet de meest ‘betrokken’ persoon), zeker niet was gelukt. Het is toch een soort houvast geworden. Ik zie me nog altijd zitten die eerste dag nadat ik aanmeldde, dag 18 geloof ik. En hard ah twijfelen. Een dag van broodnodige self-care. Dat probeer ik nog steeds voorop te plaatsen, hoewel ik opmerk dat dat heel gemakkelijk naar de achtergrond verdwijnt als ik er geen welgemikte aandacht aan geef. Nog een maand dus en dan mijn jaarevaluatie. Waar sta ik? Waar wil ik verder naartoe? Hoe doe ik dat? December, een maand van reflectie…

Ik heb een kleine voorsprong genomen. Ik zit dan al hier hè. Mij krijg je niet meer uit dit warme bad hoor! Een paar hebben me al vervoegd, we wachten hier dan op de rest hè!