Kohtje

Ik verheug me meer op morgen, hond weer ophalen. Heb het niet zo op 'grote' steden, of liever gezegd, drukke plekken. Maar ja... Maar fijn te weten dat het dáár in elk geval goed geregeld is. Of de muziek daar goed klinkt hangt natuurlijk erg af van de muziek zelf.

Hond vanmorgen naar pension gebracht. Leeg huis, ondanks de kerstboorm. Vrouw vanmiddag vrij. Straks naar Amsterdam. Morgenochtend hond weer ophalen. Verheug ik me nu al op.

Hoi.

Hoi.

Ja @Autumn Waarom zou jezelf de last opleggen om nu al te beloven om een hele week niet te drinken als die week vanzelf een feit is wanneer je zeven dagen achter elkaar alleen maar vandaag niet hoeft/wilt/mag drinken. Bijkomend punt is dat áls het dan onverhoopt een keertje niet volgens plan gaat, je niet meteen een 'verloren week' in je hoofd hebt zitten maar een 'verloren dag(je)'. Ook daarin hoeft het dan niet groter te worden dan het is. Ik heb in het verleden als ik (weer eens) stopte met drinken vaak gezegd: ik drink nooit meer, dit wil ik nooit meer. Datzelfde verleden had me ook geleerd dat ik heel vaak, na gestopt te zijn, tóch weer ging drinken. Aangezien ik niet in de toekomst kan kijken maar wel in het verleden en de uitspraak: 'van je fouten kun je leren' indachtig heb ik voor mezelf geconcludeerd dat ik het naar mezelf niet kan maken om te zeggen dat ik nooit meer zal drinken. Wel kan ik met mezelf elke dag (stilzwijgend) de afspraak maken om in elk geval vandaag maar niet te drinken. Dat werkt goed. En het geeft me vrijheid. Ook de vrijheid om, als ik verstrikt zou raken in hersenkronkels die me naar de fles zouden doen grijpen, niet de druk van zo'n langlopende afspraak te voelen en er om gaan liegen om gezichtsverlies te voorkomen. Dat liegen heb ik in het verleden zo vaak gedaan, dát wil ik ook niet meer.

Hoi.

Zeven keer het dagpact volhouden is hetzelfde als het weekpact succesvol afsluiten. Gaat net zo snel maar in overzichtelijke stapjes.

nee ik sluit af. m n hand laat ne weer even in de steek. tot morgen.

Ik moet hier helemaal niet naar kijken. In elk geval geen mening hebben. Wat weet ik nou van zingen...

o niks, smaken verschillen. Gelukkig maar.

sjeee.. kramp in m'n tenen

O ja, hoi allemaal.

sja.. altijd wel interessant wat ze met hun handen doen tijdens het zingen. Ik weet dat ik op de verkeerde dingen let.

ik vind het wel tijd worden voor de battles.. al dat nieuwe talent gaat me wat vervelen. Erg hè?

Ah, op die fiets, @fleurtje. Snap 'm.

(Bor is een willekeurig voorbeeld ) Lefgozertje,

@fleurtje,waarom of van wie mag je nog niet drinken dan? Ik snap die zgn. block-functie ook niet. 't Komt op mij over als je kop in het zand willen steken. Eigenlijk net zo iets als teveel drinken.. de werkelijkheid niet willen zien.

T...

Sorry @Jannigje, dat lachebekkie onder je bericht betreft uiteraard niet je ziek zijn maar het dichten op de fiets.. lukte dat, dat onthouden? Ik wil, als ik met de hond loop, wel eens wat onthouden van onderweg wat ik beslist aan m'n vrouw moet vertellen. Maar er is zoveel afleiding dat ik daar dan compleet niet meer aan denk als ik thuis ben. Bij het volgende rondje is het dan vaak van 'o ja...' maar het duurt soms wel weken voordat de 'boodschap' eindelijk doorgegeven wordt. Vaak heeft het dan geen enkele zin meer, maar ja, ik heb een beetje de dwangneurose dat als ik me na lange tijd ineens weer iets herinner van weken terug dat ik dat dan tóch nog moet vertellen. Ook al is het dan al lang achterhaald... En dan natuurlijk beterschap.

Mijn eerste (en eigenlijk enige) sponsor destijds, was Amerikaan. Hij was in Amerika ooit 'gepakt' voor rijden onder invloed en moest voorkomen. Hij kon toen kiezen tussen een celstraf of AA bezoeken en koos uiteraard voor het laatste. Zo is hij met AA in aanraking gekomen, nam dat serieus en dat heeft hem goed gedaan. Hier wordt AA/NA vaak gezien als een aardig afleiding als je het gebruiken niet kunt laten. Voor onze Nederlandse begrippen ging hij erg 'star' om met de 'huisregels' van AA en later NA, alwaar ik hem ontmoette. Maar dat starre sprak me enorm aan want ik wilde serieus geholpen worden met mijn verslavingsprobleem. De Hogere Macht, het groepsgeweten en nederigheid worden in Amerika naar mijn gevoel beter toegepast dan hier. Spiritueel wordt daar minder verward met religieus. De misvatting dat het programma religieus zou zijn houdt velen van een mooie innerlijke spirituele zoektocht af. Ik ging niet naar AA/NA voor de gezelligheid en om er alleen maar mijn 'week door te nemen' maar om er te leren omgaan met wat AA/NA te bieden had middels de 12 stappen. Herstel is een niet altijd even aangename, want confronterende, weg. Maar ik had het nodig om mezelf binnenste buiten te keren om in te kunnen zien waaróm ik dronk. Het enige wat mij tegenstond en wat hij erg belangrijk vond, was het huggen. Maar dat kwam niet zozeer door het huggen zelf maar door de manier waarop hij dat deed: hij perste elke keer heel enthousiast de lucht uit m'n longen... pffffffffff.....

Jammer dat je nou eindigt met jan... nou rijmt het ineens niet meer.

't Is vrouwendag hè? Sterkte ermee allemaal, hoor. Met dat vrouw zijn.

Wij voelen ons met ons buscampertje van 5,40 mtr altijd van die dwergjes tussen al die Fransen en Duitsers met hun enorme witte gevallen. En een waterpas heb ik niet bij me. We voelen wel ongeveer of we recht staan. Vaak blijkt, als 's avonds met koken de boter in het pannetje gesmolten wordt, dat alles naar één kant loopt. Maar daar verzet ik de camper niet voor. Dan slapen we maar een beetje scheef.

Nu hond eten geven en zelf voorbereiden op koken. Voel me goed met nog maar weinig pijnstillers vandaag...

Ben je nou nóg niet in Portugal, Yana? Lekker hoor, zo slow. Heb destijds een verhaal gevolgd via You Tube (is-ie-weer) van een jong Duits stel dat met een oud VW-busje vanuit Hamburg vertrok naar de Balkan en toen besloot door te rijden naar India en Sri Lanka. Onderweg in Griekenland vonden ze nog een pupje die de rest van de reis overal mee naar toe ging. Kite-surfers waren het, ze gingen van strand naar strand en verdienden onderweg wat bij met Kitesurf-les geven en hebben uiteindelijk, ik geloof een jaar, op Sri Lanka gewoond en gewerkt. Nu zijn ze, voor zover ik weet weer terug in Duitsland en zijn een Kite-surf-school en autosleutelwerkplaats begonnen. Was heerlijk om te zien hoe ze met minimale middelen en zonder haast uiteindelijk daar kwamen waar ze wilden. Ze waren wel alletwee behoorlijk technisch aangelegd want er is wat afgesleuteld aan dat busje.. Syncro-travels heette die Vlog-serie, als ik het goed heb.