Kohtje

Goeiemorgen. Gisteravond, vlak voor het afsluiten van m'n laptop, nog even gauw, gauw, gauw de dagdraad doorgesjeesd en wel een like-je bij de steentjes van Lieke7777 maar het prutteltje van @niks helemaal gemist. Van harte gefeliciteerd, niks. Hoop dat jullie met voorspoed en in goede gezondheid enz. enz. enz....

Misschien betekent dat dat je het nooit zult leren. Mijn ouders kregen vijf kinderen. Ik ben de oudste, het prototype. Van de fouten die ze bij mij hadden gemaakt hebben ze goed geleerd. Na mij kregen ze vier perfecte kinderen.

Ja, daar stond ik ooit van te kijken, dat daar zulke zware eisen aan gesteld worden. M'n zus heeft ooit met de gedachte gespeeld om dat te gaan doen nadat ze twintig jaar docente dramatische expressie was geweest. Ze heeft auditie gedaan en werd aangenomen, maar besloot uiteindelijk toch nog maar twintig jaar docentschap te doen. Het leek haar toch te zwaar te worden. Ik dacht altijd dat die lui, die cliniclowns, maar lekker wat aanfröbelden, maar nee. Een vak op zich. En toen ik daar eenmaal achter kwam vond ik het wel logisch ook.

Goedemorgen. @Renaldo61, in herhaling vervallen is hier regelmatig nodig. Lang niet iedereen leest elke dag alles en -ook niet onbelangrijk om te vermelden- lang niet iedereen onthoudt alles wat hier geschreven wordt. Ik weet, er zijn van die (in mijn ogen) wondermensen die echt elk woord, elke zin, elke punt, elke komma en elke puntkomma die hier geschreven wordt tot in lengte van jaren weten te reproduceren, maar dat is niet bij iedereen het geval. En dan heb je ook nog van die mensen zoals ik, die soms 's avonds al niet meer weten wat er 's morgens gezegd is. En dan heb ik het niet over omdat ze gedronken hebben, maar gewoon door een slecht tot zeer slecht geheugen. Of verstrikt raken in een soms grote hoeveelheid mededelingen. Elke keer terugzoeken is vaak onbegonnen werk. Af en toe, en soms zelfs vaak herhalen is voor mij in elk geval fijn. Soms (!!) kunnen dingen me niet vaak genoeg gezegd worden.

Ja, klaar mee, met haar voet in het gips zeker?.. Ik zou ook maar tegen een kussen schoppen. Voor wat betreft: "Vrolijke grijns hier, wat ben je toch een lekker ding " : nog een bis.

Een jaren 30 woning met lage plafonds? Die zijn juist vaak hoger, toch? Of bedoel je dat jij graag een moderner huis met lagere plafonds hebt waar je een poppenhuisjesgevoel krijgt? Dat je van het poppenhuisjesgevoel houdt?

Voor mij, als iemand die een probleem heeft met maat houden met alcoholhoudende drank, is dit een verjaardag met drinken op z'n sociaalst. Van harte gefeliciteerd, natuurlijk ook nog met je verjaardag.

Te laat weggehaald. Ik heb je herkend. Jij bent toch nancy van het ADB-forum?

Nee, ga er dan maar niet op in, @Renaldo61. Maar het gebakje op het plaatje kan er, wat mij betreft, helemaal mee door. Niets mis mee.

Hoe zit het met "fake it till you make it"? Een (eventueel geforceerde) glimlach opzetten en in de spiegel kijken wil nog wel eens helpen om je eigen chagrijn te verzachten. Alleen al omdat het er zo lachwekkend uit kan zien.

Haha... het gebakje ziet er mooi en lekker genoeg uit, @Renaldo61. Die krant, of wat het ook is, hoef je niet op te eten, toch? (Kun je zelfs misschien gebruiken om te werken te gaan, als variant op het toiletpapiertje... )

Tja, Bor, voel je je echt weer wat feestelijker vandaag? Beleefdheidsgetrouw feliciteer ik je natuurlijk wel met je verjaardag. En goh... ik weet het natuurlijk al jarenlang, maar elke keer verbaas ik me toch weer hoe piepjong je eigenlijk nog bent. Leeftijd zegt dus echt niets...

Een gebakje op een ouwe krant? Zal een Brits gebakje zijn. Net als dat de fish and chips vroeger in een oude krant geserveerd werden..

Hoe is dat zo gekomen?

Baas boven baas, om het zo maar te zeggen.

Dat dachten ze hier in Nederlanders land waarschijnlijk ook toen die hele crisis begon. Dáárom hamsterden ze natuurlijk toiletpapier...

Hoi.

Ik wil ook helemaal niet dat je bang bent of wordt. Ik moet voor de volledigheid van m'n eigen verhaal nog wel wat toevoegen. Drank is voor mij lange tijd geweest wat drank voor de meeste mensen is, een stemmingsverhoger of -verzachter. Af en toe zakte ik in een weekend of tijdens 'speciale gelegenheden' eens door en dan had ik daarna een kater en raakte ik weken tot maanden, soms zelfs jaren, geen drank meer aan. Ik leefde ook niet naar zulke weekenden of gelegenheden toe, ze overkwamen me gewoon op zeker moment. Het toeleven naar zulke gelegenheden en het steeds meer omstandigheden als 'speciale gelegenheid' bestempelen begon pas toen ik tegen de veertig begon te lopen. Ik kreeg een aandoening waar ik veel last van had, ik werd afgekeurd voor m'n werk, m'n/ons nog vrij jonge huwelijk liep enkele forse scheuren en deuken op en ik wist niet meer hoe verder te gaan. M'n zware alcoholmisbruik heeft al met al zo'n tien jaar in beslag genomen. Daarin zitten zo'n vier - vijf jaar dat ik met opnames en programma's aan het werk was om te stoppen inbegrepen. Dus vijf jaar alcoholist zónder hulp en vijf jaar mét hulp om er af te komen. Waarmee ik wil zeggen dat alcoholverslaving me overviel. Had nooit kunnen bedenken dat ik alcoholverslaafd zou kunnen raken. Achteraf is het makkelijk te beredeneren.

Maar dat is geen garantie dat ze nooit zullen gaan drinken. Ik heb in m'n jeugd ook alcoholisme in vele gradaties bij meerdere mensen van zeer dichtbij tot wat verder weg meegemaakt. En bewust tot in elk geval m'n 20e nooit een druppel aangeraakt. (Niet helemaal waar, als ukkie van een jaar of 2 - 3 lepelde ik graag de suiker uit de glaasjes die achterbleef na de citroentjes en jenevertjes met suiker...) Pas toen ik zelfstandig in het leven kwam te staan en verzachting zocht voor de harde realiteit kwam als bijna logische 'oplossing' de alcohol m'n leven langzaam aan verpesten.

Niet stiekem, @Lika.

Gelukkig, ik zie weer een stukje herkenning. Hoe langer ik op dit forum mee lees (best al lang) hoe meer ik ga geloven dat ik best redelijk normaal ben (duurt heel lang).. Eergisteren eindelijk ook naar de kringloop geweest om spullen die al wel een half jaar in de garage enorm in de weg lagen toch maar eens weg te brengen. Zie er altijd tegen op omdat ze daar steeds kritischer worden en dan zeggen: dit is te vuil of te versleten of te kapot of weet ik veel en dan kun je dat spul weer mee terug nemen of naar de stort brengen, op een heel andere lokatie. En dan moet je d'r weer flink voor betalen, vooral als het wat zwaarder spul betreft. Maar o, wat een opluchting toen ik bij de kringloop alles dáár kon laten. En wat een ruimte voorlopig weer even in de garage..

Ditje-datje nr. zoveel: Op de Canarische eilanden komen van nature geen kanaries voor. Hetzelfde geldt voor de Maagdeneilanden. Daar komen van nature ook geen kanaries voor.

Mij heeft het geholpen om verslaving als ziekte te zien, drieledig. Physiek, mentaal en spiritueel. Mijn vrouw, al sinds kind diabetes type I ziet haar diabetes niet als ziekte maar als aandoening. Zo ziet zij 'mijn' verslavingsgevoeligheid ook. We hebben er wel eens over gekibbeld. Maar uiteindelijk is het zoals lady jane zegt: geloof wat jou helpt en vooral DOÉ wat jou helpt. Uiteindelijk gaat het er om dat je die eerste kunt laten staan zonder dat daar een specifieke reden voor moet zijn.

Ik bedoel hiermee dat je door voortdurend de vinger aan de pols te houden en eerlijk naar jezelf te zijn je je verworven inzichten ook moet kunnen en durven bijstellen als dat nodig is. Herstel is een proces waarin sommige inzichten van dit moment in de toekomst toch weer vertroebeld kunnen blijken te zijn.