Kohtje

@Adrian, waar je, wat drank betreft, de eerste steeds moet laten staan, daar moet je, wat het dagpact betreft, de laatste juist nemen... DAGPACT:YanaBumperjimRapilosRoseeYvonne ikkanhet Jane Adrian

Ik had alleen maar een huissleutel vast en die zat nog in de voordeur ook. En de hondenriem. Maar ze waren al weg voordat ik goed en wel in de gaten had wat er gebeurd was. Fysiek geweld is normaal gesproken niet mijn sterkste kant, nee. Abnormaal gesproken eigenlijk ook niet.

Wat had je dan gedacht, Senna? En hoe zou je willen dat het verandert zonder dat je er zelf wat voor hoeft te doen? Ik heb wel het idee dat er meer en meer gelet wordt op hoe je dingen zegt. Niet zozeer wát je zegt, maar hóe. Het zou allemaal steeds verantwoorder moeten. Een cursus psychologie lijkt mij wel handig als je hier nog een beetje tips en trucs wilt delen, want voor je het weet heb je een ander ontzettend beledigd of vernederd en heb je eigenlijk alleen maar een inkijkje in je eigen ziekelijke geest gegeven. Ik hoef nog maar drie dagen. Dan heb ik twee maal zeven jaar hier volgemaakt. Eerder kan/mag ik niet stoppen omdat ik een getalletjes-tic heb... Doorgaan mag ik wel met die tic. Dan komt er vanzelf wel weer een nieuw getalletje, drie keer zeven bijvoorbeeld...

Zeker gelukkig dat de hond niet geraakt is. Ik zag vanmiddag dat er, op de plek waar dat blikje terecht kwam, echt maar zo'n tien centimeter naast waar dat hondekoppie zich bevond, een vuistdikke deuk in de (aluminium) garagedeur deur zit. Het blikje was ook opengescheurd door de kracht..

Omdat je opvalt met je drama waarin alcohol volgens jou maar een ondergeschikt pielekruimelrolletje speelt en er eigenlijk helemaal niet toe doet.

Is er nog niet iets waar je je droom kunt terugkijken als je 'm je niet meer herinnert? Zoiets als 'Droom Gemist'?

@Marika, goed je weer te lezen zoals je nu schrijft. Moet door jou denken aan, en vraag me af: waar is @bolletje? Hondennagels, we houden ze in de gaten. Vooral die duimnagel. Bij onze 'vorige' hond groeide die zo hard en krom dat-ie zo'n beetje teruggroeide in z'n pootje.. Tot we dat in de gaten kregen, natuurlijk. Toen knipten we die regelmatig. En inderdaad, toen hij ouder werd ook de andere nageltjes in de gaten houden, want doordat hij minder op de voorkant van z'n tenen ging lopen groeiden die ook dusdanig buitensporig dat-ie er soms gewoon over struikelde...

Toen ik gisteravond om een uur of tien thuis kwam van m'n rondje hond en net met de sleutel in de voordeur stond kwamen er drie jongetjes op de fiets langs waarvan er een riep: 'hé, vuile teringhond, hier heb je ook wat', en gooide een zo goed als vol blikje bier naar hem, wat hem op een haar na miste. De jongetjes fietsten er luid lachend hard vandoor. De hond rook aan het blikje en keek ze toen hevig kwispelend na, waarna hij vrolijk mee naar binnen ging. Ik zou willen dat ik zo makkelijk met dingen die niet leuk zijn om kon gaan. Wederom hield m'n hondje me voor hoe wonderschoon onbevangenheid kan zijn.

Morgen komt hier de schoorsteenveger. Begin van de herfst, denk ik dan. Knettergek hoor. 't Is nog hartje zomer. De (mobiele) airco hebben we dit jaar trouwens niet gebruikt. Het was me te warm om 'm tevoorschijn te halen. Wel zijn er dit jaar twee ventilatoren aan gruzels gegaan. Ouderdom, denk ik. Die plastic schoepen worden wat broos en ineens is het dan: peng!, prrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr....., schuddeldeschuddeldeschuddel... Zo'n afgebrokkeld stukje maakt door onbalans dat hele ding schrootrijp.

Dat klinkt misschien wel griezeliger dan het is. Altijd lijkt lang, maar vliegt voorbij als je het naar je zin hebt. Echter 'dag voor dag' hakt 'altijd' in mooi behapbare brokjes zodat je het beeld van 'voor altijd' voor jezelf in menselijk voorstelbare proporties kunt gieten door er elke dag een stukje aan te beslissen.

Ha, ja, die ken ik ook. Ik vond, toen ik al een paar jaar droog stond, ook nog een fles wodka waar al een beetje uit was, op een plek waarvan ik niet eens meer wist dat die als verstopplek kon dienen... onder een los plankje onder de wastafel in m'n atelier. M'n vrouw kende al m'n verstopplekjes wel, maar deze was té goed. Een soort van 'eekhoornsyndroom'.. voorraden aanleggen die je vervolgens vergeet.

Kikkerbilletjes? Volgens mij te exclusief en erg omstreden. Maar ja, ik ken de gevangenis alleen nog uit de tijd van Swiebertje. D'r is wel het één en ander veranderd, neem ik aan. Nog steeds niet om te lachen. (Die paar uurtjes in de cel die ik heb meegemaakt tel ik niet als gevangenis. Maar ook dat was geen pretje... al was het maar omdat de afkick begon.)

Nu ik sinds kort weer bezig ben met letters (reclame) schilderen kwam ik er achter, al filmpjes op YouTube bekijkend, dat ik eigenlijk m'n haar weer moet laten groeien, inclusief een grote, wilde baard en mezelf vol moet laten zetten met tatoeages, en mezelf vol moet hangen met zweetbandjes.. Schijnt in die wereld ook een dresscode te zijn. Maar dáár begin ik niet aan. Ik heb op die smalle armpjes en beentje van me nauwelijks ruimte voor tatoo's. Wél heb ik fijne, in één keer dekkende lak gevonden, niet goedkoop maar ook geen duurkoop.

Het is voor automobilisten wel handig om te zien of ze onderweg moeten wachten, afremmen, met een grote bocht er om heen of er achter moeten blijven, voorrang moeten verlenen aan overstekende wandelaars of toeteren naar op straat spelende hockeyers, de politie moeten bellen bij een vechtpartij of dat het gewoon twee judoka's zijn.. een beetje laten zien waar je buiten mee bezig bent is wel zo handig voor anderen.

jij met dát feit gefeliciteerd, Adrian. Zolang je jezelf, om wat voor reden dan ook, niet afmeldt hier kun je jezelf blijven zien staan hier. Leuk toch? In elk geval in jouw geval met de voortdurende craving een opsteker dat je 'strijd' in elk geval een lange cleantijd kan opleveren. Want hoe je het ook wendt of keert, alles staat of valt met dat eerste glas dat voor iedereen maar op een armlengte afstand staat.

Je hoeft niet overal wat op te antwoorden, @Bor. Sterkte en probeer zoveel mogelijk je kalmte te bewaren. Kalmte is de basis van moed en wijsheid, denk ik zomaar...

Hoi Sandro. Jij redt het wel, daar ben ik zo goed als van overtuigd. Je schrijven/delen hier is onderdeel van jouw persoonlijke herstelprogramma. Daar kunnen wij dingen uitpikken die op ons zelf van toepassing zijn, maar de dingen die jij 'anders' doet hoeven niet vanzelfsprekend goed of fout te zijn. Ik denk dat jij jezelf goed in de smiezen hebt, ook al heb je dan een keer teruggegrepen naar drank. Deze 'misser' is voor jou een prachtige eye-opener geweest waar je, gezien je reacties hier op dit draadje, al volop de vruchten van aan het plukken bent. Een beetje wat Bor en anderen ook zeggen... KMW.

Het idee (de angst) dat het leven zonder alcohol minder leuk zal zijn is ook een psychisch probleem. Het zit tussen de oren. Het enige dat niet leuk gevonden zou kunnen worden is dat je niet meer zou kúnnen drinken. Als je oprecht niet meer wilt drinken dan is dat niet aan de orde. Als je eigenlijk nog wel zou willen drinken dan is het een kwestie van bedenken dat je drinken niet (meer) leuk vond, in de hoop dat je jezelf, in elk geval voor vandaag, weer even weet te overwinnen. Als je tegen je wil niet drinkt heb je kans dat je een (lange) lijdensweg van craving tegemoet gaat, waarin niet drinken inderdaad niet leuk is. (Wel een hele prestatie, trouwens.) PS, dat alcoholloos leven niet per se minder leuk is wil natuurlijk niet zeggen dat alcoholloos leven leuk(er) is. Het hangt er helemaal van af wat je met de vrije ruimte doet die ontstaat als de grote dempende deken (alcohol) weggehaald is. Er ontstaat zomaar weer een heleboel ruimte voor aktie, creativiteit, ontplooiing.

Niet alleen de dagdraad maar dit hele forum is een groep waar 'gepraat' kan worden met lotgenoten onder elkaar.

Doe je't ook?

De schillenboer en de zgn. voddenjood kwamen in mijn jeugd nog met een handkar langs. De groenteboer met paard en wagen. De bakker met een (overdekte) bakfiets, alleen de melkboer had een karretje met zo'n benzinemotortje op een voorwiel dat-ie zowel vanaf de 'bok' van dat karretje als ernaast of ervoor lopend kon bedienen.. vond ik zo fascinerend dat ik ook melkboer wilde worden.. (vond ik veel leuker dan brandweerman)

Nou knakker, die tonnetjes hebben nog lang stand/stank gehouden, hoor. Zelfs in Amsterdam nog tot ver in de twintigste eeuw... Riolering In 1870 begon Amsterdam met de aanleg van een rioleringsstelsel. De nieuwe wijken die rondom de oude stad verrezen, kregen meteen riolering. Pas vanaf 1934 werden ook de armere wijken van de binnenstad, zoals de Jordaan, op de riolering aangesloten. Dat jaar reed de Boldootwagen voor het laatst.

Ik bezocht destijds verschillende groepen, een paar AA, een paar CA en voornamelijk NA, een stuk of vijftien in totaal in de wijde regio. De eerste weken/maanden heb ik goed geluisterd naar de ervaringen van andere fellows, vooral wat betreft hun manier van werken met de stappen en de resultaten die ze daarmee bereikt hadden. Daaruit destilleerde zich een aantal 'sponsorkandidaten' waar ik er uiteindelijk eentje van gevraagd heb of hij m'n sponsor wilde zijn. Vooral in het begin is het bezoeken van meerdere groepen van grote waarde voor me geweest vanwege het simpele feit dat hoe groter de vijver is waarin je vist, hoe groter de kans op een goede 'match'. Wat betreft dat durven laten zien, dat heb ik moeten leren. Naarmate het vertrouwen groeide ging dat makkelijker en makkelijker. We zijn niet in één dag verslaafd geraakt dus herstel en vertrouwen mag ook z'n tijd hebben. We zijn allemaal vefslaafden in herstel die vragen om kalmte om te accepteren wat je niet kunt veranderen, moed om te veranderen wat je kunt veranderen en wijsheid om het verschil tussen deze twee te durven en kunnen zien. Vooral voor dat laatste is zo'n vertrouwenspersoon soms onontbeerlijk. Hij wees me er op dat er meer mogelijk is dan ik zelf dacht.. Bijna iedereen die ik kende in die groepen vond uiteindelijk wel een sponsor. Soms niet in één keer de 'perfecte', maar je tekent geen contracten. Je mag altijd zeggen: bedankt, tot zover, en een ander vragen.

Ik las hier ergens op het forum dat het begrip 'dry drinking' vanuit de AA kwam. Of dat zo is weet ik niet. Maar wel dat, om dat dry drinking te bestrijden, het programma is ontstaan, die twaalf stappen tot herstel. Met de bedoeling om die stappen te doorlopen in alle eerlijkheid naar jezelf, en om je geest en ogen open te houden samen met een sponsor, iemand die je durft te vertrouwen als je gevraagd wordt naar je duisterste, kwetsbaarste en 'geheimste' kanten en je helpt daarmee en met jezelf in het reine te komen.

Dat klinkt wel lekker en in zekere mate zelfs ook logisch. Maar gisteravond liep ik met de hond in de regen gewoon in t-shirt en korte (=driekwart) broek en in eerste instantie vond ik het wel even lekker maar toen kreeg ik het ineens toch, voor het eerst in tijden, koud... en was ik zelfs even blij dat ik ons benauwde huis weer in kon. ( nou ja, tien minuten later was dat wel weer over, hoor )