Kohtje

Originally posted by: bb het peleton komt eraan quote> hahahahaa..... met spierverslappende middelen nog wel.

Originally posted by: mark ... en heb gedaan wat ik niet had willen doen, ik heb een flesje wodka gekocht...gelukkig heb ik het bij 1 flesje kunnen houden, maar schaam me nu kapot... ...in deze trigger ben ik dus gestonken. Ik ben zo boos op mezelf!quote> Duidelijk en herkenbaar voorbeeld van hoe verslaving ook bij mij werkt. Een trigger herken ik wel, ik weet dat ik dingen ga doen die ik niet wil doen.. en als het dan gebeurd is weet ik zeker dat ik dit niet had moeten doen en het dus een volgende keer niet wéér zo zal doen. Maar een volgende keer gaat het dan precies weer zo, ondanks de lessen uit het (soms zeer recente) verleden. Dit is wat ze de waanzin van verslaving noemen. Mijn zinnen zijn niet in orde, ik ben waanzinnig, ik doe niet wat IK wil. Mijn wil is niet tegen de ziekte verslaving opgewassen. Ik heb geleerd mijn wil over te dragen aan de zorg van een liefhebbende hogere macht, dat wil zeggen dat ik niet meer altijd mijn eigen wil volg maar me blindelings stort in vertrouwen dat het goed komt als ik niet mijn eigen wil volg maar de loop der dingen over me heen laat komen en gaan. Dat was vooral in het begin van mijn abstinentie vaak letterlijk fysiek pijnlijk, maar ook psychisch.. ik dacht soms dat ik totaal gek werd als ik niet toegaf aan de obsessie van zelfvernietiging, want dat is waar het op neer kwam. Elke keer als ik toch weer ging drinken deed ik aan een stuk(je) zelfvernietiging. Het leven zelf, de omstandigheden, het 'onrecht', de droefenis, de angsten, de pijn etc. veranderde geen ene moer door mijn drinken, dus was mijn vlucht in een roes geen oplossing voor alles wat ik als 'lijden' ervaarde. Doch, met hulp van het 12 Stappen programma, meetings en niet te vergeten mijn sponsors, wist ik me via gebed en meditatie tot een kalmte te brengen die me liet accepteren dat het ook goed was als ik me niet goed voelde, en deze kalmte alleen al was voldoende om me op dat moment weer goed te voelen. Niet hoe ik me voel is bepalend voor de loop van mijn leven, maar hoe ik met dat gevoel omga. En door mijn gevoel te accepteren voor wat het is en ermee te leven, krijgt mijn levensloop een natuurlijker verloop. Ik kan mijn leven niet hanteren, en door dat te accepteren komt er ruimte voor de mysteries als liefde, mededogen, begrip, vertrouwen etc...

Ik kom hier regelmatig kijken, meelezen. Maar ik heb meestal geen flauw idee wat ik hier moet schrijven. Toch voel ik me wel betrokken bij het hele gebeuren hier. Veel herkenning nog altijd, maar na al die jaren hier ook veel herhaling. Vind ik wel logisch, want elke nieuwkomer brengt in grote lijnen hetzelfde verhaal/probleem met zich mee: alcoholverslaving. Langzamerhand is de lust me een beetje vergaan om mijn eigen ervaringen in herstel te delen met anderen. Voel me soms een beetje een grammofoonplaat (wie kent ze nog??) die blijft hangen. Ik heb de laatste jaren honderden meetings van AA, NA en CA bezocht, veel van m'n ervaringen gedeeld met anderen, geprobeerd m'n verhaal steeds in een beetje andere vorm te gieten om het voor mezelf nog interessant te houden, maar op een gegeven moment was de koek een beetje op. Elke dag pas ik de principes van het 12-stappen programma zoveel mogelijk toe, me goed bewust van m'n tekortkomingen maar ook van m'n goede eigenschappen. Ik heb een intensief contact met m'n hogere macht/geweten, kijk naar mezelf in de spiegel die me dagelijks voorgehouden wordt door anderen en door de gevolgen van mijn eigen handelen, en herken daarin de dingen die me niet bevallen. In plaats van ervoor te vluchten of er boos om te worden, probeer ik nu maatregelen te nemen om dat spiegelbeeld te verbeteren. Niet door het spiegelbeeld anders te willen maken,dat is onmogelijk, maar door mezelf aan te pakken. Zo is na een paar jaar WERKEN AAN m'n herstelprogramma veranderd in LEVEN VOLGENS m'n herstelprogramma. Zoals ik in het begin nuchter kon blijven door niet te drinken, zo drink ik nu niet doordat ik nuchter leef. Alles went, zeggen ze wel.. ook nuchter leven. Maar er was wel verandering van leefwijze voor nodig, en als er iets eigen is dan is het wel leefwijze. Dus veranderen betekende voor mij afscheid nemen van mezelf en tegelijkertijd mezelf verwelkomen in een nieuwe leefwijze die me eerst onwennig en onaangenaam voorkwam, maar nu heel vertrouwd en veilig voelt. Toch blijf ik, hoe ik het ook wend of keer, mezelf. Dus alcoholist. Net zoals ik Amsterdammer blijf, hoewel ik er al 48 jaar niet meer woon. Ik voel me geen Amsterdammer meer, en ik voel me al een beetje minder alcoholist worden, maar.... ...dus ga ik nog wekelijks naar enkele meetings en kom ik hier regelmatig kijken/meelezen.

Ik kwam gisteravond ook niet op adb. Dat lag in mijn geval écht aan mij.

Ach Lytse, ik denk ook erg veel aan alcohol. Dat komt doordat ik gestopt ben met drinken, een programma heb leren kennen dat mij helpt om te leven zonder drank en me daarom dagelijks moet realiseren dat ik volgens de aanwijzingen in dat programma moet proberen te leven. Als ik niet meer aan alcohol zou denken, zou ik als alcoholist zomaar weer naar de drank kunnen grijpen omdat alcohol zélf niet zegt dat ik er niet tegen kan.. juist het denken aan alcohol waarschuwt mij voor de gevaren ervan. Mijn vrouw drinkt ook, in mijn ogen zelfs abnormaal.. die kan met 1 fles wijn meer dan een week doen.. steeds weer vacuum pompen en dan zo af en toe: Pfffff... 1 glaasje..

Tjeetje.. ik heb er ook zomaar eens drie op een rij (misschien met dit bericht erbij wel vier!!) Is me geloof ik nog nooit overkomen, hier.

Ahh.. ik weet het weer... RAF stond voor Rufus, Anna en Ferry, alledrie met dezelfde stopdatum. Rufus is daarna een totaal nieuw leven begonnen en is sindsdien uit mijn beeld verdwenen.. Kan niet anders dan hopen dat het hem goed gaat.

Lytse, om te zien dat je het kan heb je toch niet het bewijs van een ander nodig? De enige die kan bewijzen dat je het kan ben je zelf.. In het verleden zag ik ook vele bewijzen dat het kon, maar IK kon het niet.. tot ik zelf stopte met drinken.

Haha, Ferry. Het water stroomt net onder ons door, dus ja, ik sta nog steeds droog. Nu ruim vier jaar. Zie zoveel bootjes langsgaan dat ik gestopt ben met naar je te zwaaien. Weet toch niet welke van jou is.. Maar ik lees dat jij ook nog goed gaat en dat je je zelfs op het jaarpact hebt aangemeld.. Ik gaf jou en Anna en nog iemand toen de naam "RAF"-team.. ik weet alleen niet meer wie die R was. Weet jij dat nog?

Hey, Ferry.. fijn hè? Hoewel ik voor mezelf moet zeggen dat ik opstaan nog altijd niet fijn vind. Niet omdat ik brak ben, maar omdat de wekker altijd gaat op een moment dat ik er zelf nog niet aan toe ben.. maar ja, wekkers wil is wet, dat zegt m'n hondje altijd..

Ook van mij voor iedereen, zowel op deze lijst als daarbuiten, de beste wensen voor vandaag.

Dank je, Rudy. Jullie ook!!

Hai Akelei. Ja, het gaat me goed. Ben nu ruim vier jaar clean en volop bezig mijn leven een richting, een uiterlijk én inhoud te geven

Lenie, meeleven met een ander is warm. Maar hou voor je eigen gezondheid in de gaten dat je niet gaat mee lijden.. dat slaat al gauw om in zelfmedelijden met alle mogelijke gevolgen.

Originally posted by: Maar hij heeft geen verslavingsproblematiek. Ik wel. Dat zal het verschil zijn, denk je ook niet?quote> Mijn omgeving, zowel mijn vrouw als mijn familie, maar ook kennissen, vrienden, etc.. had het meeste last van mijn drinken. Zelf was ik regelmatig wanhopig, ziek, niet in staat te doen wat ik moest/wilde doen maar ook bij tijd en wijle hoopvol en optimistisch gestemd, als ik weer eens besloten had dat ik het te gek had gemaakt en zou stoppen. Het vervelende is dat na verloop van tijd, ik de enige was die in dat optimisme, die beloftes aan mezelf geloofde. Mijn omgeving had die hoop en dat geloof al lang opgegeven. Dus als ik even "vrij" nam van mijn verslaving werkte ze bij mijn omgeving gewoon door.. die adempauzes voor mezelf hoorden gewoon bij mijn ziekte. Mijn omgeving kreeg geen adempauzes.. die was voortdurend op haar hoede, leefde voortdurend in onzekerheid en angst. Verslaving wordt daarom wel een familieziekte genoemd. Daarom zijn er ook zelfhulpgroepen en fora voor familieleden en andere naasten van (alcohol)verslaafden. Veelal goedbedoeld en onbewust zijn zij degenen die de verslaving bij de verslaafde mede in stand houden door er zelf mee bezig te zijn (lees: aan onderdoor te gaan..) Ze worden meegesleept in een patroon van ontkenning, verhulling, liegen, bedriegen, (zelf)bescherming en gaan aan hun eigen welzijn grotendeels voorbij. Mij werden destijds de ogen geopend toen mijn vrouw plompverloren de strijd opgaf, aan iedereen die ermee te maken kreeg vertelde dat ik alcoholist was, me op een flatje zette en me zelf mijn leven liet leiden/lijden/regelen... Zij is nu net zo lang in herstel als ik.. ik heb het drinken opgegeven, zij heeft de zorg voor/om mij opgegeven. Ik heb mijn eigen leven (opnieuw) gevonden, zij het hare. En samen hebben we het nog nooit zo fijn gehad.. maar samen zijn we ook met ons herstel bezig, want we hebben samen de ziekte verslaving..

ja, bb... deze is voor jou. Zomaar. Zit géén bierpul in.. ook geen glas wijn.. en geen baclofen, maar precies dát wat je nodig hebt, altijd al had willen hebben maar nooit om gevraagd hebt. Zomaar, omdat het je toevalt.

Originally posted by: Soothe Op naar het zesde jaar. Althans dat is het plan. quote> Soothe, misschien een verrassing voor je, maar jij als preciezert weet toch wel dat, als je gisteren vijf jaar hebt volgemaakt, je vandaag al aan je zesde jaar begonnen bent..?

Vond het eerst donderdagse onzin, maar hoe raar ik het ook vind klinken voor mezelf, bij nadere beschouwing toch echt waar...: Ik mis Adam wel een beetje

Hoi Soothe, Je staat op dit pact, dus een felicitatie met behaalde resultaten stel je, denk ik, wel op prijs. Bij deze dus: van harte gefeliciteerd met vijf jaar lang dag aan dag plakken!!! Je zult het (alweer: denk ik..) wel met me eens zijn dat het belangrijkste bouwsteentje om deze 'mijlpaal' te bereiken bestaat uit één dag droog blijven. Daarom wil ik iedereen feliciteren die er weer 24 droge uren op heeft zitten. Elke droge dag is een schakel in de ketting die weken, maanden en jaren (gaan) vormen. En alle mensen die dit nog niet voor elkaar krijgen maar wel zouden willen, wil ik een bemoedigend hart onder de riem steken door te vertellen dat het mij in den beginne ook onmogelijk leek. De moed opgeven of de omstandigheden als onrechtvaardig bestempelen, en weer gaan drinken was elke keer zoveel gemakkelijker en daardoor aanlokkelijker, dan een keer door de zure appel (ontgifting, ontwenning, nieuwe invulling vinden voor alle gaten die ik steeds met vergetelheid vulde...) heen te bijten. Doch eenmaal met m'n neus in de goede richting gezet en met de hulp van veel ervaringsdeskundigen, en bovenal de bereidheid om mezelf (m'n idee van hoe m'n leven er uit moest zien) fundamenteel te veranderen (dus ook eens adviezen van anderen te volgen..), begon een dag zonder drank in het prille begin steeds aanvaardbaarder te worden en later steeds gewoner.. Zolang ik niet het onmogelijke eis, is niets onmogelijk. Een fijne (feest)dag voor jullie allemaal. Kohtje.

Een verslaafde alleen verkeert in slecht gezelschap één van die vele "typische 12-Stappen kreten"..

Hai Blondie, Leuk je hier weer eens te zien. Ik zie aan je onderschrift dat je ook al meer dan een jaar droog staat. Ik vind het mooi om te zien dat, toen ik begon met naar meetings gaan (nu zo'n kleine vijf jaar geleden) er heel af en toe iemand z'n hand opstak als er gevraagd werd wie er meer dan een jaar clean was (in sommige meetings doen ze dat om te laten zien dat het programma wel degelijk kan werken..) en dat er nu, zo'n kleine vijf jaar later dus, soms meer dan de helft van de bezoekers z'n hand opsteekt. Steeds meer verslaafden zien heil in het Stappenprogramma. Niet dat ik dat nu promoot als dé oplossing, maar het is er één die mogelijkheden biedt voor mensen die er voor open staan. Ik lees ook over je onzekerheid en dat je refusal gebruikt. Ja, die twee horen volgens mij bij elkaar.. refusal bied je een soort zekerheid die je van jezelf (nog) niet hebt. Als je echter serieus aan je Stappen blijft werken, in samenwerking met je sponsor en de mensen in de meetings, kun je die onzekerheid op een gegeven moment los laten. Mij heeft het geholpen dat ik de onhanteerbaarheid van m'n leven ging inzien als een voorwaarde voor mijn leven i.p.v. als een gevolg van mijn drinken. Mijn leven is onhanteerbaar, ik heb niet de controle over de gevolgen die mijn daden nu in de toekomst zullen hebben, ik heb wel de keuzevrijheid welke handelingen ik vandaag doe. De gevolgen zijn niet het eindpunt van het verleden, maar het startpunt van de toekomst... Acceptatie, aanvaarding. Toen ik kon accepteren dat het was zoals het was hoefde ik nergens meer voor te vluchten. Vrij vertaald naar jouw "geval" komt het er op neer dat de uitkomst van het sollicitatiegesprek geen reden is om te vluchten, maar in elk geval een nieuw startpunt oplevert voor de toekomst. Het hangt ervan af of en hoe je die uitkomst aan je ego koppelt.. als je je ego los kunt laten geef je je over aan je HM..

Mijn waarnemingen zijn zelden waar; toch blijf ik ze nemen. S.Carmiggelt

Originally posted by: Rudy ik kan het niet meer onder woorden brengen. dat vind ik vreselijk. ------------ --------------------------------------- Je open stellen maakt een mens kwetsbaar. Ik herinner me de tijd dat ik zoveel mogelijk van alles wilde weten. Gretig was ik en ongeduldig. Maar weten is nog niet voelen. Op het moment ik geen antwoorden meer kreeg op mijn vragen en in een cirkeltje bleef DENKEN en doen, zoekend naar verklaringen, stond er dikwijls een emotionele doorbraak voor de deur. Een emotie kun je niet verwoorden wel voelen en laten zien. Voor mij zijn deze emotionele omslagen van groot belang geweest. quote> Rudy, je raakt hier de kern van de fase van verbazing/vertwijfeling waarin ik me momenteel bevind. In het kader van Stap 12, "de boodschap uitdragen naar de verslaafde die nog lijdt" wilde ik mijn herstelverhaal zo duidelijk mogelijk overbrengen tijdens meetings en in klinieken waar ik op uitnodiging mijn levensverhaal kwam vertellen. Maar ik kwam er achter dat ik niet zozeer vertelde vanuit de overtuiging om anderen te helpen maar meer om mijn ego te strelen met de bevestiging en bewondering van anderen. Toen ik hier eenmaal achter was gekomen en daadwerkelijk wilde vertellen om anderen te helpen, schoten woorden me ineens te kort. Ik realiseer me dat ik niet kan vertellen hoe ik herstel en ik realiseer me dat hoe minder ik vertel, hoe meer ik het "begrijp". Dit is, denk ik, het mysterie van het leven, het goddelijke.. te groot voor woorden

Hoihoi.. Ik lees hier nog altijd met regelmaat mee. Daarmee bevestig ik voor mezelf dat ik nog altijd erken een alcoholist, een verslaafde te zijn. Alcohol. Ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed. Er gaat werkelijk geen dag voorbij of ik denk aan alcohol/alcoholisme/verslaving. En da's maar goed ook. Ik weet dat ik machteloos sta tegenover mijn verslaving als ik alleen op mezelf kan vertrouwen. Lang heb ik alcohol beschouwd als redder in nood. Te pas en te onpas was drinken mijn antwoord op dingen die op mijn pad kwamen. Nog altijd is de weg van de minste weerstand mijn favoriete weg. De minste weerstand heb ik leren ondervinden door me over te geven aan en laten verrassen door het mysterie van het leven zelf, door mijn eigen wensen in dit leven los te laten Ik beschouw alcohol niet meer als vriend, maar zeer zeker ook niet als vijand. Alcohol is een stof, een middel, dat bij inwendig gebruik dingen bij me doet waar ik met de grootst mogelijke wil geen invloed op kan uitoefenen, bekend onder de naam dronkenschap. Sinds ik voor mezelf heb toegegeven verslaafd te zijn, heb ik elk moment de keuze of ik toe zal geven aan dronkenschap of niet. Voor mij heeft dit niets te maken met wilskracht. Honderden, zoniet duizenden keren wilde ik met alle wilskracht die ik had stoppen met drinken en honderden, zoniet duizenden keren, ging het weer anders dan dat ik wilde... Nuchter blijven gaat mijn wilskracht te boven. Voor mij is het toverwoord "vertrouwen". Vertrouwen dat ik zonder geestelijke verdoving precies op tijd dát krijg wat ik op dát moment nodig heb.. of ik het nou snap of wil of leuk vind of niet.. het is zoals het is, het gaat zoals het gaat.. Keep it simple!

Lavendel, nee niet nieuw hier. Jopie, het gaat zoals het gaat. Ik ga nu weer eens een berichtje typen.. komt er zo aan.