Kohtje

Percentages van slagingskansen zeggen me niet zoveel meer. Ik weet van tevoren niet tot welke categorie ik behoor. Slagingskans AA 2%. Lijkt weinig, maar ik wist van tevoren niet dat ik tot deze kleine groep zou behoren. Ik heb wel steeds geloofd in de methode die daar wordt gehanteerd. Ik zou dus volgens jouw theorie het levende bewijs zijn dat ook de methode van AA goed werkt. Maar percentages zeggen mij niet of iets wel of niet goed is, dat wordt bepaald door of ik me er wel of niet door wil láten helpen. Proberen kan altijd.. Als je niet slaagt, ligt dat niet aan AA, Baclofen of wat dan ook, dan ligt dat toch écht aan jezelf. Als ik was begonnen met baclofen zonder er in te geloven, was ik ook zo weer voor de bijl gegaan.

Miranda.. nee, ik zal niet vragen hoe. Ik weet zelf ook niet meer precies hoe. Maar het gaat wél steeds makkelijker. Vraag niet hoe...maar het gaat steeds makkelijker! Elke aandrang om er een op te steken, elke aandrang om maar een pakje te kopen doorstaan, op de één of andere manier. Soms telt gewoon elke seconde. Lijkt onmogelijk, maar seconden worden minuten, worden kwartieren, uren, dagen etc. etc. Bij maar één enkel sigaretje begint het hele circus opnieuw. Niet makkelijker, maar gewoon opnieuw. Het lijkt misschien of dat ene sigaretje de enige mogelijkheid is om dan verder niet meer te hoeven roken. Alleen maar één sigaretje.. om de gekte even te verlichten.. maar het brengt je alleen maar terug bij af. Wég drie dagen. Wég gevoel van niet meer roken. Wég gevoel van iets te kunnen. Wég eigenwaarde. Wég, wég, wég. Terwijl je dat allemaal wél kunt behouden door nu even níet die ene sigaret te nemen. Je kunt nou eenmaal niet stoppen met roken door dan af en toe maar één sigaretje te nemen. In het begin is het stug volhouden, later wordt het volhouden, nog later wordt het gewoon niet doen, en nog weer later wordt het niet meer aan denken... Zover ben ik nu nog niet, ik ben nu bij "gewoon niet doen". Maar ik merk dat ik er steeds minder aan denk. In elk geval niet meer de hele dag door. Zover was ik niet gekomen als ik er dan in een moment van gekte maar ééntje had genomen. Je staat niet alleen, Miranda. Velen, vooral in het begin van het nieuwe jaar met allerlei verse goede voornemens gaan door dezelfde "hel" als jij nu, zoals ik, kortgeleden. Van die velen zijn er weer veel die de makkelijke weg kiezen en er dan maar weer ééntje opsteken, in de veronderstelling dat ze na die ene voorgoed kunnen stoppen. Terwijl ze al een eindje op weg waren. Mijn God. Soms heb ik zo'n zin in een sigaretje. Maar ik merk dat het zonder dat sigaretje best te doen is. Dan ben ik ineens weer lui genoeg om géén sigaretten te gaan halen. Vraag me niet hoe, maar het wordt steeds makkelijker. Raar, maar gelukkig waar.

Hoi Miranda. Gaat het?

Môgge, Allemaal nog de beste wensen voor het nieuwe jaar. Hier alles rustig en ok. Behalve dan dat m'n hele flat (waar ik m'n atelier heb) stinkt naar de rook. Nee, nee, ik rook niet. Ben er nu ruim drie weken vanaf, maar gisteravond heeft m'n buurman de vlam in de pan gehad tijdens het bakken van spekkies.. sloeg over in de afzuigkap.. hele keuken uitgefikt. Werd gisteravond gebeld of ik kon komen kijken of ik rookschade had. Ik woon niet in die flat. Het hele trapportaal is zwart en stinkt enorm. M'n flat was gelukkig roetschadevrij, maar een lucht.. yeeeghhh!! Geen gewonden, gelukkig, ook alle huisdieren van het trapportaal (6 woningen) hebben alles overleefd. M'n bovenburen zijn met een hoogwerker van het balkon gehaald, samen met de katten. De buurman, normaal een rustig en kalm persoon is helemaal hoteldebotel. En alles bij elkaar heeft het maar een minuutje of twintig geduurd allemaal.. De brandweer was er in no-time. Wat kan brand dan toch enorm snel een hoop trammelant veroorzaken. Nou ja, ik steek maar weer wat wierook aan en geurkaarsjes. Ramen open en dikke trui aan. En verder met m'n schilderij. Tot later.

Ludwig, bedankt.. ja, ja.. ik ben klaarwaakzaam!!

Otje, dat je't maar weet.. Er valt dus niks te onderhandelen. Maak er maar wat leuks van. Jij lijkt me een sfeerschepper bij uitstek.

Ditjes, datjes & dagdraad. Dagelijkse wederwaardigheden: zonnig en zacht. Beslommeringen: nog steeds "in gesprek" met m'n schilderij. Successen: dag 1843 alcoholvrij, dag 17 rookvrij. Steun: het is te doen, als ik vandaag maar niet die eerste neem.

Ztierlijk vervelende mensen zijn de spiegel waarin ik mezelf het pijnlijkst herken.

Nu één dag ná de kerstdagen. Blij dat ik niet wéér hoef te stoppen.

Ja Dylan, alles is relatief..

Volgens mij ben je dan het stadium van pessimist voorbij en ben je depressief..

Nog even terug voor jou, Dylan. Het gelijk van de optimist en de pessimist liggen inderdaad mijlenver uit elkaar, zijn zelfs tegengesteld aan elkaar. Voorbeeldje: de optimist zegt: het is morgen zonnig. Als dat waar blijkt, heeft de optimist gelijk. Bij niet waar heeft ie een tegenvaller. De pessimist zegt: het regent morgen. Als dat waar blijkt heeft de pessimist gelijk. Bij niet waar heeft ie een meevaller.

Ik ga d'r vandoor.. doei.

Nu, op dit moment, ben jij een zéér essentieel onderdeel van ons..

Toch ben ik best wel een pessimist hoor, Jen. Ik denk ook vaak: wat is nou "in hemelsnaam" de zin van mijn bestaan.. En dan krijg ik daar geen bevredigend antwoord op. Dan denk ik weer: maar ik besta toch maar wél.. zomaar, zonder reden. Dan ben ik dus zo'n pessimist met een meevaller.. Geen reden, geen nut, geen noodzaak.. en tóch meedoen.

We zijn ook belangrijk. We zijn een essentieel onderdeel van het grote geheel. Als we niet belangrijk waren, waren we wel weggelaten.

Als "onze" wereld vergaat, ontstaat daar óók weer iets. Waar wil je nou eigenlijk heen, Mai?

Klopt helemaal, lady jane. Ik ben een echte pessimist. Meevallers (als ik dus niet gelijk heb) vallen me mee. Als ik gelijk heb(als het dus niet meevalt), is dat voor mij reden om op zoek te gaan naar een manier waarop het allemaal wel meevalt.. Zo blijf ik bezig, in beweging..

Welke afgrond? Welke bedoeling, Mai?

Ook hier heb ik weer een soort van mening over.. Optimisten hebben altijd óf gelijk óf een tegenvaller Pessimisten hebben altijd óf gelijk óf een meevaller.. Pessimisten hebben aldus een optimistischer levenskijk dan optimisten..

Ik hanteer het "principe": Laat je principes van vandaag niet je gevangenis voor morgen worden! M.a.w. wees open van geest, wees ruimhartig, wees leergierig, wees jezelf.

Als je het beziet vanuit: niemand is perfect, dan zijn we allemaal mislukt. Als je het beziet vanuit: niemand hoeft perfect te zijn, kunnen we allemaal geluk(t)kig zijn. Als medemens ben je perfect, Mai. Al dan niet gelukt of gelukkig.

Het programma van AA leert mij het vooral bij mezelf te zoeken. Ik kom overal, ook in AA, NA, CA, Al-Anon, mensen tegen die ageren tégen, waarschuwen vóór, zeggen hóe etc.. Ik ben daar nogal gevoelig voor, waai makkelijk met alle winden mee. Een angst is mij zó aangepraat. Een mening van een ander kan zómaar de mijne worden. Ik ben makkelijk te overtuigen van het gevaar dat overal dreigt. Ik kan zomaar helemaal overtuigd worden van de voordelen van het één of ander. Ik ben onzeker en daardoor verslaafd geraakt. En dat allemaal terwijl ik toch zo eigenwijs ben dat ik nooit wil doen wat een ander zegt. Door het 12Stappen programma dagelijks toe te passen kan ik mezelf losmaken van al deze min of meer opgelegde, door anderen bedachte levensovertuigingen. Soms lijkt het of ik de enige ben die op een bepaalde manier tegen dingen aankijkt, dan twijfel ik of ik nog wel op het juiste spoor zit. Maar dan bedenk ik me dat dat nou juist de bedoeling is van het stappenprogramma. Dan bedenk ik me dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid in het leven moet nemen. Dat ik niet afhankelijk ben van de mening van een ander, dat ik niet afhankelijk ben van het effect dat een bepaald middel op mij heeft. Dan bedenk ik me dat ik het dichtst bij mijn essentie kom als ik mijn eigen gevoel, mijn eigen denken volg, als ik twijfel en mezelf onder de loep neem. Als ik onderzoek wat de motieven zijn voor een bepaalde manier van denken kom ik vaak tot de ontdekking dat ik niet denk volgens de weg van het vertrouwen, maar juist volgens de weg van wantrouwen. Dat eigenbelang voorop komt te staan, hand in hand met angst om mijn eigen plekje op deze aardkloot te verliezen aan de massa. Dat ik mezelf denk te moeten verdedigen om mijn eigen identiteit te kunnen behouden. In deze verdedigingsgedachte ben ik dan geneigd me aan te sluiten bij mensen of groepen waarin ik mijn eigen strijd herken. Dan denk ik mezelf te kunnen zijn in een massa die net zo is als ik.. Hoe tegenstrijdig.. mezelf zijn én mezelf conformeren aan een groep. Dagelijks word ik hier nog mee geconfronteerd. Terwijl het programma me juist voorstelt om mezelf te zijn maar ook mezelf in te zetten als voorbeeld voor "de lotgenoten" die nog nieuw zijn in het programma. Ik hoor ze regelmatig in meetings, de mensen die een ander advies geven hoe ze het moeten doen. Het zijn deze mensen die ik het liefst de rug toekeer, omdat ik een beetje bang voor ze ben. Ik ervaar dagelijks de tegenstrijdigheid in mezelf. De makkelijke weg door me aan te sluiten bij gelijkdenkenden, of de moeilijke weg (=onzekere weg) door mijn eigen weg te gaan. Ik heb mezelf geleerd om die laatste weg meer en meer te gaan.. en ik ervaar dat ik dat niet alléén hoef te doen. In een groep van "gelijkgestemden" is het fijn om mijn eigen weg te gaan. Ik hoor gelukkig ook vaak mensen vertellen over hoe zij zelf dingen ervaren hebben. Zonder daarbij te zeggen dat dat de goede weg is. Zij twijfelen vaak ook aan zichzelf, maar zijn niet te beroerd dat ook eerlijk toe te geven. Samen met deze mensen op ontdekkingstocht, met de vrijheid om fouten te maken en zélf te ervaren. De vrijheid om ervaringen van anderen mee te nemen in mijn eigen leerproces heeft mij meer opgeleverd dan het dwingende en waarschuwende vingertje van mensen die het zéker weten. Ik pretendeer niet dat ík het weet. Ik deel wél graag mijn ervaringen in mijn herstel. Wat een ander doet met mijn ervaringen is niet aan mij, dat laat ik los. Wat een ander dénkt van mijn ervaringen is ook niet aan mij. Ook dát laat ik los. Leven in herstel is niet makkelijk. Leven in herstel duurt levenslang. Leven in herstel kent geen goed of fout, zolang er openheid van geest is, de bereidheid om dingen anders te doen als iets niet blijkt te werken. Leven in herstel is ook durven toegeven dát iets soms niet werkt.. Het is beter dat ik me vragen blijf stellen dan een antwoord te vinden dat me in slaap sust en zelfgenoegzaam maakt. Leven in herstel is werk in uitvoering.

Ztiertje, ik heb geen idee meer waar jij het over hebt of wilt hebben. Voor mij ben je een treetje te hoog geklommen. Als je werkelijk zo bang bent, wens ik je veel sterkte. Probeer het klein te houden en bij jezelf.. dáár begint het verbeteren van de wereld.

Dribbeltje, Als je zo'n controlefreak bent, en misschien daarmee samenhangend ook wel een beetje perfectionistisch, zou je eens kunnen proberen die drang om controle te hebben op jezelf en je drankgebruik los te laten.. Pas als je je drankgebruik onder controle hebt (en als alcoholist kan dat alleen als je niet die eerste neemt) kun je proberen de rest van je leven ook min of meer onder controle te houden. Drinken maakt ons alcoholisten tot ongeleide projectielen.. we willen alles onder controle hebben, maar in feite geven we de controle uit handen en worden we geleefd door de fles.. We flessen onszelf én onze omgeving.