Kohtje

Fijn om dat baardige koppie van je weer te zien, Bolletje.. Tja, een kaduuke pc is erger dan géén pc.. Wie is Soothe?

Ik log wel even voor je in, Toine. Mogge.

Ik heb van 13 april 1991 tot 20 juli 1994 niet gerookt.. iets meer dan 3 jaar dus. Na het besluit van m'n vrouw en mij tijdens een barbecue bij de buren om naar Frankrijk te verhuizen en met de "nodige" wijntjes achter de kiezen was de euforie zo immens dat één sigaretje geen kwaad kon en alleen maar aan de feestvreugde kon bijdragen. Hoe gek kun je jezelf maken, en hoe vervelend en hardnekkig zijn dan de gevolgen? Sinds die 20e juli 1994 is er veel anders gegaan dan "gepland". We wonen nog steeds in Nederland, ik ben (wij zijn) zowat aan alcoholisme ten onder gegaan en na dat ene onschuldige sigaretje zit ik hier nu (ruim negentien jaar later) nóg te mekkeren over stoppen met roken. Ik heb mijn ziekte verslaving leren "doorzien", ik heb een manier gevonden om niet meer afhankelijk te zijn van alcohol. Dus zou je zeggen dat ik diezelfde manier ook zou moeten kunnen toepassen op nicotineverslaving. Maar ergens doe ik iets niet goed, zie ik iets over het hoofd. Ergens zit er een lek in mijn vertrouwen dat het goed is zoals het is, ook zónder nicotine. Elke ochtend, nu al tien keer achter elkaar, is er een enorme inwendige strijd als ik de dag wil beginnen. Mijn ziekte zegt me dat ik niet kan beginnen zonder nicotine, mijn geweten zegt me dat dat best wel kan, en door die strijd begint de dag dus pas als ik tegen mijn zin in begin met het begin... een uur later dan gewoonlijk. Nou ja, eenmaal begonnen aan de dag, dan gaat het wel weer, maar ik begin op te zien tegen de ochtenden. Tegen die strijd. Lichamelijk zou ik nu toch afgekicked moeten zijn van nicotine. Mentaal is er nog wanorde. Spiritueel is er werk aan de winkel. Vanuit de chaos in mijn denken op zoek naar rust. Gelukkig heb ik daar steun en begrip van medeverslaafden in herstel en mijn sponsor. Door persoonlijke ervaringsverhalen die alle aspecten van het leven met een verslaving bestrijken kan ik mijn eigen knelpunten herkennen en door daar mee aan het werk te gaan mijn eigen weg zoeken. Het verschil tussen een alcohol-, drugs-, of nicotine verslaving zit hem niet zozeer in het middel alswel in mijn manier van denken. Het middel is slechts een uitingsvorm van mijn ziekte verslaving. Ik dénk iets nodig te hebben wat ik helemaal niet nodig heb. Die gedachte moet ik ontkrachten. Ik ben een kleuter in herstel..

Hoi, ik ben Kohtje, 56 jaar. Ik ben nu vijf jaar van de drank af, met roken is me dat tot nu toe niet langer gelukt dan 9 dagen. Het lijkt zo makkelijk, gewoon die eerste niet nemen. Maar tussen mijn willen en mijn doen zit steeds die stoorzender die ze verslaving noemen. Ik hoop dat dit forum me kan inspireren een manier te vinden om die stoorzender het zwijgen op te leggen.

Ja, Ludwig.. meteen nadat ik m'n vraag had gesteld zag ik bij de "startpagina" dat het rokendebaas forum nu onder het alcoholdebaas forum is gezet..

Ja, wie weet? Weet jij of dat rookforum nou hier d'r bij komt of helemaal apart van hier?

Hmmmm... durf het bijna niet te zeggen.. hogere macht-werk????

Illustratief vind ik dit.. iets niet volbrengen, iets op kunnen/durven geven en erkennen dat het genoeg is. Als iets genoeg is geweest, dan is het dus eigenlijk tóch volbracht. Niet op de manier die we voor ogen hadden, maar genoeg is genoeg. Luisteren naar wat ons ingegeven wordt, dúrven luisteren naar wat ons ingegeven wordt, door wie of wat dan ook, is vaak het moeilijkste, het meest beangstigende of frustrerende wat er is, maar het brengt ons dichter bij onszelf dan we ooit met ons verstand kunnen komen.

Ludwig, dat ene kleine berichtje van gisteren van jou, dat "blèèèèèèèh " -berichtje, spreekt voor mij boekdelen.. Al die frustratie die daaruit spreekt/schreeuwt!! Ik herken dat zo goed bij mezelf, zo voelde ik dat ook altijd als ik weer eens een goed voornemen "in rook zag opgaan"..(in dit geval dus letterlijk). En hier heb ik dus veel hulp gevonden in het aanvaarden van een hogere macht. Je kunt deze hogere macht fictief noemen of voor mijn part virtueel of gebakken lucht. Voor mij is het een hulpmiddel geworden (niet meer en niet minder) om me te helpen als ik mijn eigen wil niet meer in de hand had. Het maakt m'n referentiekader van tweedimensionaal nu driedimensionaal. Aan de ene kant helpt het me om de momenten dat ik dreig gek te worden boven mezelf uit te stijgen en de (verslavings)drang die me elke keer mijn goede voornemens (= mijn eigen wil) de nek om wil draaien los te laten. M.a.w. ik krijg de moed om dan maar gek te worden, om die enorme behoefte naar dat verslavende middel niet te voeden. Aan de andere kant geeft diezelfde hogere macht me de troost die ik nodig heb om mezelf niet als totaal mislukt te zien als ik tóch weer toegegeven heb, als ik toch weer zgn. de fout ben ingegaan.. Door mezelf nu niet als 'eindprodukt' te zien maar als 'tijdelijke oplossing' geef ik mezelf elk moment de kans om het nu dan wél goed te doen. Dat het dit keer niet gelukt is wil niet zeggen dat alles verloren is, Ludwig. Nu tijdelijk is niet bereikt wat je voor ogen had, jouw wil is niet geschiedt. Het resultaat (dat je weer rookt) is maar een tussenstation.. de trein vertrekt vandaag weer opnieuw naar een onbekende eindbestemming. Je kunt er elk moment in stappen. Laat je leiden door die trein, je "hogere macht". Als jij in die trein blijft zitten en niet toegeeft aan de drang om bij elke halte uit te willen stappen of aan de noodrem te trekken om weer even een sigaretje te roken, komt alles goed. Mocht dat echter toch gebeuren.. niet getreurd, elke dag vertrekt er een "nieuwe" trein. (Die trein is al wel eerder gebruikt op dit forum in het verleden. Maar we leven in de tijd van het recyclen, dus...)

Môgge, kan hier nauwelijks m'n scherm bekijken doordat een net opkomende grote zon me recht in m'n snuit schijnt..

Nou mark, vooruit.. je mag het proberen. Maar nu wil je dat ik je een pb stuur.. wat moet ik daar dan in zeggen?

Vandaag is het dus wél dag acht. Geen gebietste sigaretjes en zo.. Maar ik moet zeggen dat de euforie van het niet roken een beetje in het niet verdwijnt bij het zwaard van Damocles dat het debacle van wel een sigaret opsteken vormt, of simpel gezegd: de angst voor falen is sterker dan de vreugde van slagen. Nou ja, voorlopig werkt het.. Alle begin is moeilijk. Ik ben me nog aan het inleven in het feit dat een sigaret roken niets toevoegt, eerder beperkt. Moet nog "even" af van de gedachte dat ik iets mis, dat me iets is afgenomen. Daar heb ik gelukkig weer deze (learning) dag voor kado gekregen. Ludwig, hoe gaat het met jou?

Ach mark, er is al zo vaak geprobeerd het me uit te leggen, vaak ook met plezier zoals jij dat wilt doen. Maar mijn interesse om het te leren is verbleekt na al die mislukte pogingen. Ik red me wel en, zoals ik net zei, ik heb er vrede mee. Wat niet wegneemt dat ik je aanbod erg aardig vind. Misschien maak ik er in een vlaag van verstandsverbijstering nog wel eens gebruik van, hihi.. Ben trouwens wel benieuwd of je "avontuur" op Texel doorgaat. Maar dat zal ik hier nog wel lezen, denk ik zo.

Môgge, Als ik zo zie wat men allemaal uithaalt om een muziekje, een plaatje, een weet-ik-wat in een berichtje te plaatsen dan word ik een beetje zenuwachtig.. dan denk ik: hoe dóen ze dat toch allemaal en dan voel ik me erg achterlijk als ik me bedenk dat ik er niets van snap als dan in zogenaamd simpele bewoordingen wordt uitgelegd hoe dat allemaal werkt.. Kopiëren, plakken, browsers, huppeldepup en weet ik veel.. allemaal termen die voor een ander nogal logisch lijken, en ik heb géén idee waar het over gaat. Maar ja, dan bedenk ik me dat ik me tot nu toe altijd heb kunnen redden met de beperkte computerkennis die ik heb. Ik heb me zelfs op dit vernieuwde forum na veel gemopper en aanvankelijke onzekerheid weer een plekje kunnen geven met zelfs een eigen avatar (voor mij een toppunt van kunnen), en hou het dan maar bij enkel woorden. Van mij (voorlopig) dus (nog) geen plaatjes, muziekjes, gekke filmpjes, linkjes enzo.. alleen maar "droge kost". Gelukkig kan ik me met woorden nog wel aardig uitleven. Ik ben gewoon blij dat ik hier kan zijn en moet me niet blindstaren op dingen die ik niet kan. En me neerleggen bij de beperkingen die ik heb. Beperkingen die ik overigens pas ervaar als beperkingen als ik het anderen anders zie doen.. de buurman heeft een nieuwe grotere auto, dan is die van mij toch wel erg minnetjes ineens.. En dan moet ik weer even op zoek naar m'n eigenwaarde en me bedenken dat meer niet altijd beter is en dat ik blij moet zijn met wat ik heb en kan. En da's best veel, eigenlijk.. doeidoei.

Goeiemorgen, Jen, hopelijk heb of krijg je plezier op je nieuwe werkplek. Mark, ik hoop dat jij op Texel vindt wat je nodig hebt. Misschien niet zozeer wat je wilt, maar wat je nódig hebt...

Geniet er maar van, jongen.. en voor jou ben ik voor utrecht.

Mogge, Toine..

Heb ik me tóch vergist, bb. Gelukkig maar. Degeen die ik dacht te herkennen zag er net zo uit maar rookte, dronk, slikte en spoot zich het apelazerus. Is ook nooit 60 geworden voor zover ik weet. Gelukkig doe jij er meer moeite (nou ja, moeite.. het kost je geen moeite, zeg je) voor om er zo uit te zien. Misschien moet ik zeggen: jij doet er minder moeite voor, haha... jij slikt alleen maar. Jij doet het JOUW way.. Ga goed, opa .

Ik had gisteren m'n eerste lustrum erop zitten. Maar om nou te zeggen: op naar het tweede lustrum, dat zou me de moed in de schoenen doen zinken. Dus óp naar wéér een dag!

Da's zeker mooi, Kirky.. en het wordt alleen maar mooier. Straks in maanden, dan in jaren. Jammer is dat elke volgende stap naar iets mooiers ook steeds langer duurt.. een week duurt langer dan een dag, een maand langer dan een week enz.. daarom is het van belang dat je blijft inzien dat die ene dag van vandaag toch altijd nog altijd het mooiste is.. Alleen voor vandaag!

Vreemd welke invloed zo'n forum toch kan hebben op een mensenleven.. Zag ik gisteren dat een berichtje van me leuk werd gevonden door Kate en An, zit ik nu cd-tjes te draaien van Kate & Anna McGarrigle. Lekker nostalgisch sfeertje in m'n atelier.

bb, nu ik je zo zie, ik ken jou ergens van....

Da's een kwestie van wennen, Toine.

Het was 13 december 1969. Ik was 12 jaar oud. Mijn grootmoeder, de enige grootouder die ik gekend heb, werd die dag begraven. Na een lang ziekbed waarin ik haar heb zien aftakelen van leuke, actieve oma tot een zielig hoopje mens dat niemand meer herkende en bang was voor haar eigen handen, was zij heengegaan tot waar ik haar niet meer kon volgen.. Mijn ouders vonden het beter dat ik niet mee ging naar de begrafenis. Ik durfde niet te vragen of ik tóch meemocht.. ik dacht dat ze vonden dat dat niet voor kinderen was. Ik dacht dat ik nog te jong gevonden werd om met emoties om te gaan. Ik heb nu nog steeds moeite met mensen die hun emoties uiten. Ik vind nog steeds dat mensen die emoties tonen zich aanstellen. Denk nog steeds dat ik onbeleefd ben of overdrijf als ik emoties zou uiten. Ik vind emotioneel reageren nog steeds niet iets natuurlijks maar iets aangeleerds.. ik vind emoties gek. Ik heb nog veel te leren.