Kohtje

Nee Bas, niet beledigd. Ben wel aan dat kontje gewend, hoor. Je bent de eerste niet. Net weer fijne meeting gehad. Intiem. 12 Man. Alleen de koffie (alcoholvrij maar mét caffeïne) was niet te zuipen dit keer..

Tja, het oosten is best lang, hè? Helemaal van het noorden tot het zuiden..

ik weet dat het een bewuste (voorlopige) keuze van je is, maar ik mis je wel, Jopie.

Ja, Bas, ik woon weer iets ten oosten van de rand van de Veluwe.

Daar ben ik vorig jaar één keer geweest, Jane. Maar die groep bestaat niet meer. Waren overigens allemaal mensen (5) die ik ook wekelijks in meetings van Narcotics Anonymous tegenkwam. Had niet veel meerwaarde. Ergens is nicotine natuurlijk ook een drug. Het doet iets met me. Niet zo levensontwrichtend als alcohol, cocaïne, heroïne, en noem de hele rits maar op, maar toch.... Het gaat bij het toepassen van het programma niet om het middel maar om de ziekte verslaving.

Die Bas. Op zoek naar de precieze redenen van de drang naar verdoving. (zag ik in je 1e bericht bij wie is wie). Nou, in je bezigheden van vandaag hoef je die niet te zoeken, lijkt me zo. De antwoorden liggen misschien meer in dat laatste: niet gehaast, geen stress, gewoon ontspannen bezig gebleven. Rust, en dan vooral innerlijke rust, ontneemt mij de drang om te vluchten in verdoving. En als er dan eens innerlijke onrust is dan ga ik nu eerst op zoek naar rust. Die rust vind ik dan weer door de onrust te analyseren. Als ik mijn onrust analyseer blijkt die meestal voor het grootste deel te bestaan uit onzin. Dingen die ik me inbeeld, die ik invul vanuit de gedachten/verwachtingen die ik dénk dat anderen over/van mij hebben. Soms is 't even puzzelen, maar dat puzzelen alleen al maakt me een stuk rustiger. Zo werkt werken aan mezelf erg rustgevend voor me.

verdriet en cadeautjes...

zoep.... klinkt als dikke soep . Lekkuhhh!

Was ook niet bedoeld als sneer of zielige opmerking of zo. Wij hebben geen kinderen. Geen bewuste keuze, wel hoe het gegaan is. Wij hebben weer andere cadeautjes van het leven mogen ontvangen. "Tel je zegeningen" heeft ons in staat gesteld het verdriet van het één te neutraliseren door het plezier van het ander. Ik wilde bij m'n vorige berichtje eerst een neerzetten, maar zag dat dat niet klopte met hoe we er in staan. Dus vervangen door een neutraler .

en zelfs dan nog niet.. nooit.

Jij hebt makkelijk praten... Maar wel gelijk. Tof, meis, drie jaar is niet niks. Gefeliciteerd. Ik ben ooit drie jaar van het roken af geweest. Da's alweer ruim twintig jaar geleden. Om helemaal niks één, twee sigaretjes gerookt tijdens een bbq met de buren.. en voilá, we zijn zomaar weer ruim twintig rokerige jaren verder. Pas dus op, Yvonne, voor bbq's met rokende buren.

Welkom Saar. Fijn dat je erbij wilt horen. Complete mislukkelingen willen dat niet. 't Kan, hoor. Leven, goed leven, mooi leven, zónder drank.

Hee Wijfie. Dat doe ik ook. Ik houd elke dag dat ik niet drink bij in m'n agenda. Bovenin in een hoekje zet ik dag nr. ..... Ik heb nog eens teruggekeken, zit nu op dag 2286. Consequent bijgehouden. Maar ik zie er eigenlijk geen patroon in. Wel helpt het me min of meer om me te laten zien dat het goed te doen is om langer dan 1 dag, 1 week, 1 maand... niet te drinken. Het is gewoon leuk om 's avonds weer een dag bij te kunnen schrijven.

OOhhh... nu schrijf ik het hier ook al: alcoholvrije koffie.. in het dagelijkse gesprek heb ik het ook vaak over alcoholvrije koffie, kan dan zo gauw niet op het woord Caffeïnevrij komen. Maar dat ik het nou ook al schrijf... foei toch!!!

Hier ook best veel koffie. Ik dan. Ook nog nu ik met roken gestopt ben.. 's Morgens twee bakkies "gewone", de rest van de dag zo ongeveer elke anderhalf uur een bakkie alcoholvrije.

MijnGerrit, het gaat nog niet helemaal goed met m'n vrouw. Ze heeft nu medicatie die nog moet "aanslaan".. Niet levensbedreigend (schildklier) allemaal maar wel aanpassingen in het gewone leventje. En moesten we al veel rekenen en wegen met eten en koken (diabetes type I), nu wordt dat allemaal nog een graadje strenger. Koken en eten is hier in huis meer een "noodzakelijk kwaad" dan feest. Maar er valt, al met al, goed mee te leven.

Hoorde gisteren iemand in de meeting zeggen dat ie het de afgelopen week erg moeilijk had gehad om niet te drinken. En dat ie dat raar vond omdat het de afgelopen tien jaar al zo goed was gegaan. Terwijl hij twee weken geleden een witte sleutelhanger in ontvangst nam na een stevige terugval. En terwijl we zeven jaar geleden zo'n beetje tegelijkertijd in een behandeling en "in het programma stapten".. En terwijl hij me elke keer vraagt (nu al zes jaar lang) hoe ik dat toch doe omdat ie zelf elke drie weken terugvalt. Ik heb er gisteren niets van gezegd, maar moest wel denken aan "eerlijk naar jezelf" waar ik het gisteren hier nog over had. En voelde me toch wel een beetje een bevoorrecht mens.

Wilde daarstraks de garage uitrijden, ziet het me ook helemaal groen voor de ogen. Een op z'n kant liggende ca. 5 meter lange fles Gr*lsch blokkeerde de uitgang. Vrachtwagen was lossen bij theater/restaurant aan de overkant en had voor onze garage een parkeerplekje gevonden. Heb maar een kwartiertje gewacht en van de wachttijd gebruik gemaakt om mijn ouwe moedertje even met een telefoongesprekje te verrassen. Ben trouwens meer onder de indruk van het formaat van de stickers die ze tegenwoordig weten te fabriceren dan van hetgeen de sticker me laat zien. Want stickertjes zijn het allemaal. Jammer. Ben ooit opgeleid tot o.a. reclameschilder. Ben daar nooit echt fantastisch goed in geworden omdat de "stickertjes" dit in mijn ogen mooie beroep om zeep hebben geholpen. Goh, wa's dat nou??? zit ik hier te klagen??? Kohtje, ga wat dóen!!!

Dag 39. Niet makkelijk, maar niemand heeft me gezegd dat het makkelijk is. Wél te doen. Nog steeds op weg richting "ooit van Yvonne". Suikertje, adequate pillen zouden voor mij als verdoving werken. Verdoving van de ontwenningsverschijnselen. Niet zozeer de lichamelijke, die zijn na een paar dagen wel weg. Maar vooral de mentale. Die mentale ontwenningsverschijnselen zijn zo hardnekkig omdat mijn brein zo hardnekkig blijft zeggen dat ik niet zo erg verslaafd ben en dus best (af en toe) kan blijven roken.. . Dat ik kan stoppen als ik dat wil. Dat laatste is natuurlijk raar, want ik ben al gestopt en dan zegt dat brein dus weer het tegenovergestelde. Dat brein dat maar blijft zeggen dat roken lekker is. Dat ik het nodig heb (?????). Ik had het er op het alcoholforum al over... door in herstel te gaan kan ik leren m'n brein de baas te worden. Die sigaretjes zijn het probleem niet, het is m'n brein. En ik kan alleen dat brein leren hanteren als ik die eerste sigaret niet opsteek, als ik alle emoties die daarbij vrijkomen in pure vorm onderga en onderzoek. Ook hier: werk in uitvoering.

En dan bedoel ik niet alleen eerlijk naar anderen, maar vooral ook eerlijk naar onszelf. Nu koken. Tot laters..(morgen of zo)

Daar heb je gelijk in e. Maar we zijn er geen van allen trots op dat we alcoholist zijn. En het duurt bij ons allemaal een tijd voor we daar eerlijk over durven zijn. Bij de één gaat dat wat sneller dan bij de ander. Daarin zit de overeenkomst.

wat bedoel je daarmee, eline?

A3 toch.. je gaat toch ook al wat langer mee op dit forum, in de wereld van alcoholisten met al hun eerlijkheid maar ook oneerlijkheid? De wereld van werkelijkheid en schone schijn.... Waarom zouden we op dit forum anders zijn dan in onze dagelijkse sociale omgeving? Ik ging in de tijd dat ik mijn laatste terugvallen had expres naar meetings om maar luid te verkondigen dat ik niet gebruikt had. Een rare mengvorm van zelfverzekerdheid (wat betreft bedriegen), onmacht (wat betreft alcohol) en een soort van hoop dat ik ontmaskerd zou worden. Dat laatste is gelukt en dat heeft me gered. Ik stond naakt en schaamde me dood. Ik had geleerd dat m'n gebruik niet te maskeren is, dat m'n omgeving niet achterlijk is, dat ik niet geloofwaardig ben als ik (stiekem) gebruik. Ik had geleerd dat ik zo geloofwaardig overkom als ik ben.

Ik ga douchen. Vanavond meeting, wil ik een beetje "clean" verschijnen. Zit nu onder de muurverfspetters.

A3, als je alcoholist bent dan snap je dat...