Kohtje

Succes Nancy!!!! Ik moet eerst weer naar het begin van de startbaan om een (mentale) aanloop te nemen...

Ben ik ook benieuwd naar, MijnGerrit.

Ja, die mogen er ook zijn. En die meeting... ach, ik heb wel vaker geen zin in maar nog nooit spijt gehad van een meeting. Kom er altijd positief geladen vandaan.

Ben vandaag niet vooruit te branden.. en dan moet ik ook nog naar een meeting.. Vandaag dus een "learning day". ?????

Een certificaat voor een maand niet drinken.. Je zal later toch maar verslaafd raken aan de alcohol. Voor dat je dát in de gaten hebt. Kijk je naar je certificaat als bevestiging dat je best zónder kunt. Dus je bent niet verslaafd. Kijk maar.... certificaat!!! Die smoes had ik niet. Ik had alleen een certificaat "Linoleum leggen".

Ik ook maar weer exit hier.. ben met stoppen met roken niet zo fanatiek als met stoppen met drinken. Met drank had ik mezelf in een onhoudbare positie gemanouvreerd. Met roken is dat (nog (lang)) niet het geval. Ik moet er eerst weer "klaar" voor en mee zijn.. Jij ook succes, Suikertje. En allemaal hier bedankt voor de support.

ProudMary, wat voor ingreep had je dan? Was dat aan je voet? En wat moest LadyJane bij de rechtbank? Ik kan het allemaal niet zo bijhouden, hier.. Is niet van de laatste tijd, hoor. Altijd al gehad.

Nu ik wat langer droog sta zal een bonbonnetje of een gebakje of toetje waarin (al dan niet de smaak van) drank verwerkt zit me niet meteen een terugval bezorgen. Eerder zou dat ook misschien niet gebeurd zijn, maar vooral de eerste jaren was ik zo gespitst op geen drank, dat zelfs de geur me al op m'n hoede deed zijn. Ik had mezelf op nul gezet en was dus extra allert op alles wat maar met drank te maken had of kon hebben. Nul was nul, dus ook geen nulkommaheelkleinbeetje. We hadden een keer van die lekker makkelijke toetjes meegenomen.. bij de eerste hap vermoedde ik al drank. Heb niet eens gekeken of 't er ook werkelijk inzat maar meteen gestopt en aan m'n ega gegeven.. zelfs het vermoeden deed me al stoppen met gebruiken. Niet omdat ik meteen trek kreeg in drank, maar tussen de oren voelde het niet goed. Nu ben ik voor mezelf iets milder geworden. Bij een vermoeden kijk of vraag ik naar hoe het zit. En al naar gelang de hoeveelheid en gelegenheid doe ik er niet zo moeilijk over. Een toetje of gebakje waar ik door een minimale hoeveelheid verrast wordt eet ik gewoon op, maar een (kersen)bonbon waarvan ik wéét of een sterk vermoeden heb dat er wat likeur in zit laat ik liggen. Ik zoek de kleine verleidinkjes niet op, maar ik raak niet (meer) in paniek als er een per ongelukje gebeurd.

De perfect geasfalteerde Dorpsstraat in Retteketet is, na vele jaren veranderd in een lappendeken, maar nog steeds de Dorpsstraat in Retteketet. En zelfs na herbestraten en omtoveren tot voetgangersgebied en wéér herstelwerkzaamheden nadat er glasvezelkabel is gelegd en de riolering is vervangen, verzakkinkje hier en verzakkinkje daar is "weggewerkt", is de Dorpsstraat nog steeds de Dorpsstraat (in Retteketet..). Gedeeltelijk onherkenbaar voor degenen die er jarenlang niet meer zijn geweest, maar elke keer verbeterd voor de aan- en omwonenden.

Ja Erik, ik had inderdaad moeten zeggen met al die lapjes en stopsels blijf ik altijd mezelf.

Herstel heeft voor mij ook inderdaad te maken met een terugkeer naar een normale toestand, met het worden van een goed functionerende burger in deze maatschappij. Daarbij blijft voor mij onduidelijk of ik ook ooit een normale toestand heb gekend. Voor mij waren dingen vaak normaal omdat ik niet anders kende, maar ik hoorde van andere mensen, gezinnen, vriendjes/vriendinnetjes, etc. andere verhalen. Daaruit leerde ik dat het niet bij iedereen en overal hetzelfde was als bij ons thuis in het gezin. Disfunctionele gezinnen, hebben ze het wel eens over. Theoretisch gezien was ons gezin vroeger een disfunctioneel gezin met een alcoholistische vader.. Ik heb dit echter nooit bewust ervaren als abnormaal. Voor mij was dit normaal, het was immers de realiteit waarin ik opgroeide. Ik paste me op mijn manier aan aan de omstandigheden. Mijn manier van aanpassen was isolatie. Mijn eigen "veilige" wereldje creëren. Onbewust, op een "natuurlijke" manier. Daaruit voort kwam onbegrip, zowel vanuit mijzelf naar de maatschappij als omgekeerd. Daaruit voort kwam het grijpen naar alcohol, om mijn leed te "verzachten". Daaruit voort kwam veroordeling door de maatschappij omdat ik niet "spoorde" in wat "normaal" werd gevonden. Toen mijn leven, vele, vele jaren later door alcoholgebruik onhanteerbaar was geworden, zowel voor mezelf als voor mijn omgeving, en ik toegaf dat ik inderdaad niet helemaal spoorde, toen ik ook hoorde dat ik een ziekte zou hebben waarvoor ik niet verantwoordelijk ben maar dat er wel herstel mogelijk is door mezelf een andere kijk op het leven te gunnen, toen ik hoorde dat herstel betekende dat ik aan mezelf moest gaan werken en mezelf op een open manier moest gaan "bestuderen", liefst met behulp van klankborden om me heen, toen kreeg ik langzaam in de gaten wat herstel inhield en dat dat ook voor mij mogelijk was. Ik weet ook niet tot wát ik moet of zal herstellen. Ik leer alleen dat er gaten zitten in mijn manier van leven. Die gaten kan ik stoppen, dichten, een lap er over.. Dat zou de makkelijkste manier zijn. Ik leer echter ook te kijken naar waardoor die gaten zijn ontstaan. Door de oorzaak van het ontstaan van gaten aan te pakken en dáár mee aan het werk te gaan, maak ik de kans groter dat een gerepareerd gat langer dicht blijft. Blijft het feit dat ik nooit perfect normaal zal kunnen worden. Perfect normaal is perfect, ongeschonden. Maar ik zal altijd een soort van lappendeken blijven, steeds nieuwe lapjes, nieuwe stopsels, nieuwe littekens, steeds aan het werk om nieuwe schade te voorkomen, wat niet altijd mogelijk is, en/of te herstellen. Onder al die lapjes en stopsels blijf ik altijd mezelf. Niet onherstelbaar maar herstelbaar. Dat is de keuze die ik gemaakt heb. Dat is wat herstel voor mij is. Een altijd durend werk in uitvoering. Herstel is geen eindresultaat, herstel is een manier van leven voor mij geworden.

Goedemorgen. Zo vergaat het mij ook, Kastanje. Laagje voor laagje afschrapen werkt voor mij beter dan in één keer de spade diep de grond (=shit) in. Bewustwording is een proces dat werkt door langzaam, laagje voor laagje dus, de diepte in te gaan. In één keer de kern van de zaak willen raken bracht bij mij alleen maar (nog meer) verwarring, twijfel en onbegrip.

Op de één of andere onverklaarbare manier ben jij vaak m'n zonnetje in huis, wijfie.

Gisteren tijdens een "eendjesbijeenkomst" drie sigaretten gebietst.. Oeioei, wat heb ik 't nu moeilijk.. Die eerste was vies, de derde al weer "heerlijk"..

Mijn beste denken als ik me "goed" voelde bracht me altijd weer terug naar waar ik vandaan kwam. Bij die zelfhulpgroepen komen veel mensen die zich goed voelen en zich goed willen blijven voelen. Mensen die al zó vaak hebben geprobeerd zich goed te blijven voelen zonder er met elkaar over te spreken. Mensen die altijd gevlucht waren voor de confrontatie met het feit dat ze verslaafd zijn. Ontwijken, ontkennen, omzeilen, uit de weg gaan, andere wegen bewandelen, ik ken het allemaal uit eigen ervaring. Het ging pas beter met me toen ik me er in gooide.. er dwars doorheen dan maar.

Blekje, mooi te lezen dat je vanavond je eerste Intact bijeenkomst gaat bezoeken. Ik hoop dat je er wat uit kan halen. Loop niet te hard van stapel met dat werken, hè? Zingeving is mooi en goed, maar pas op dat het geen last gaat worden... Geen tijd meer voor piekeren of trek kan nou juist weer een oorzaak zijn van piekeren en trek.

Quote: Rest me nog één vraag. Als verslaving een ziekte is, zou je dan al ziek geweest kunnen zijn voordat je uberhaubt ooit iets gebruikt hebt? Misschien een rare vraag, maar goed. Voor mij is gebruik niet mijn ziekte. "Slechts" een symptoom. Gaandeweg m'n zelfonderzoek, het op zoek gaan naar m'n plussen en minnen, kwam ik er achter dat veel van m'n al zeer jeugdige gedrag terug te voeren is op het "typische" gedrag van een verslaafde. Genoeg was nooit genoeg. Obsessie, onbedwingbaar verlangen, niet om kunnen gaan met de realiteit, in de vorm van overal commentaar op hebben of dwars tegen in gaan, me niet begrepen voelen, me vaak afgewezen voelen, alles onder controle willen hebben, perfect willen zijn, etc. etc.etc... Ik denk dat ik al ziek was voordat ik ook maar één druppel alcohol gehad had.. En nu, na vele druppels drank en gestopt ben ik nog steeds ziek. Ik kan alleen m'n best doen die ziekte zoveel mogelijk tot stilstand te brengen..

Ietjefietje, arm mensje.. Ik heb hier niks te zoeken, hoor, maar leef wel mee met jullie strijd. Ik zie dat jouw wens 72 kg. is. Is dat niet een beetje veel (lees weinig) van het goede? Zou om te beginnen 80 kg al niet een hele uitdaging zijn? Learning to dance in de rain moet je niet met reuzenpassen doen maar met kleine "trippeltjes". Veel eleganter en ook minder vermoeiend. Sterkte. En niet opgeven hoor.

Nog maar een niet officiële vertaling uit "Just for Today" van NA-Anonieme Verslaafden. 28 maart Gevoelens onder ogen zien “We kunnen bang zijn dat in aanraking komen met onze gevoelens een overweldigende kettingreactie van leed en angst teweeg zal brengen.” Toen wij gebruikten waren velen van ons niet in staat of bereid om emoties te voelen. Als we gelukkig waren gebruikten we om nog gelukkiger te worden. Als we boos of depressief waren gebruikten we om deze gevoelens te maskeren. Door in dit patroon te blijven gedurende onze actieve verslaving werden we emotioneel zo verward dat we niet meer wisten wat normale emoties waren en wat niet. Na een tijdje in herstel te zijn gekomen bemerkten we dat onderdrukte emoties plotseling aan de oppervlakte kwamen. We kunnen ervaren dat we onze emoties niet kunnen herkennen. Wat wij ervaren als razende woede is wellicht slechts frustratie. Wat wij ervaren als suïcidale depressie kan gewoonweg droefheid zijn. Op deze momenten is het noodzakelijk dat we de hulp van onze sponsor of fellows uit NA inroepen. Naar een bijeenkomst gaan en vertellen wat er in ons leven gebeurt kan helpen onze gevoelens onder ogen te zien in plaats van er angstig van weg te lopen. Alleen voor vandaag: loop ik niet weg van ongemakkelijke emoties die ik kan ervaren. Ik zal de hulp van vrienden in herstel gebruiken om mijn emoties te onderkennen.

Ha toine, Bedankt alvast voor het antwoord op de vraag die ik je nog helemaal niet gesteld heb. Hoe onbeleefd van mij.. Laat ik dan alsnog de vraag maar even stellen.. maak ik natuurlijk niks goed mee, maar voor mezelf.. om het plaatje even compleet te krijgen... Toine, hoe gaat het met je?

Even een ditje-datje... Morgen meeting cq puzzelrit van de "eendenclub". Morgen regen en stevige wind. Koffie en broodjes mee. We gaan met Berlingo Kohtje. Die kan wel wat hebben. Dyane Lucille mag thuisblijven. Droog van haar oude dag genieten. Lucille én regen én harde wind tesamen gaat mij aan het hart. Hondje gaat sowieso mee, oud of niet. Dus ook water en Koekjes mee.

Nu even boodschappen doen.

Helemaal gelijk, toine. Absolute waarheid van vandaag is misschien de vergissing van morgen. Ik zeg ook altijd: laten je principes van vandaag niet je gevangenis van morgen zijn. Alles naar omstandigheden goed, toine. Zoek een sponsor. Geslacht: man Leeftijd onbelangrijk Kinderen geen bezwaar Moet veel praktische ervaring hebben met de 12 Stappen En bovenal bereid zijn mij te begeleiden in m'n herstel.

zal is zullen... nóg een tikfout, toine En volgens mij spreek jij hier de absolute waarheid. Jouw waarheid. Toch?

Bas, die ziekte heb je of die heb je niet. Daar komt geen verantwoordelijkheid aan te pas. Die ziekte laat je wel onverantwoordelijke dingen doen. Maar die verantwoordelijkheid kun je terugnemen door aan je herstel te werken. We zijn niet verantwoordelijk voor onze ziekte, wel voor ons herstel.