Kohtje

Nu even boodschappen doen.

Helemaal gelijk, toine. Absolute waarheid van vandaag is misschien de vergissing van morgen. Ik zeg ook altijd: laten je principes van vandaag niet je gevangenis van morgen zijn. Alles naar omstandigheden goed, toine. Zoek een sponsor. Geslacht: man Leeftijd onbelangrijk Kinderen geen bezwaar Moet veel praktische ervaring hebben met de 12 Stappen En bovenal bereid zijn mij te begeleiden in m'n herstel.

zal is zullen... nóg een tikfout, toine En volgens mij spreek jij hier de absolute waarheid. Jouw waarheid. Toch?

Bas, die ziekte heb je of die heb je niet. Daar komt geen verantwoordelijkheid aan te pas. Die ziekte laat je wel onverantwoordelijke dingen doen. Maar die verantwoordelijkheid kun je terugnemen door aan je herstel te werken. We zijn niet verantwoordelijk voor onze ziekte, wel voor ons herstel.

.....

Dit is niet de plek. Dit is tussen mij, m'n hogere macht en m'n sponsor. Stap 5. Ik heb momenteel geen sponsor. Ben op zoek. Ik heb nog veel te doen in m'n herstelproces. Alles op z'n tijd. Alleen voor vandaag.

Hot, ik ervaar afstand Daarmee kom je me te dicht bij. Bij een deel van mijn verleden waarmee ik nog niet "afgerekend" heb. Gegroet.

Wijfie, Ik dacht: waar heeft Suikertje het nou over. Dus even je berichtje teruggelezen. En ja hoor, daar helemaal aan het eind even die terloopse mededeling. Je moppert vaak over je huwelijk, maar al met al het zo samen 27 jaar met elkaar uithouden en dan sámen moorkoppen eten, zegt toch óók wel iets. Dus van harte gefeliciteerd. :rose:

Doe je wel even rustig, Agnieta?

Een niet officiële vertaling uit "Just for Today" (van NA) 27 maart "Overeenkomstig de beginselen van herstel proberen wij om niet over anderen te oordelen, niet te moraliseren of in hokjes te plaatsen." "Hoe vaak niet hebben wij in ons herstel het gedrag van een ander verkeerd begrepen, onmiddellijk een mening gevormd, de ander een etiket opgeplakt en de persoon netjes in een hokje geplaatst? Misschien hadden ze wel een ander begrip dan wij van de Macht, groter dan zijzelf en dus concludeerden wij dat hun geloof niet spiritueel was. Of misschien zagen we een stel in een twistgesprek en namen aan dat hun relatie niet deugde, om later uit te vinden dat zij voor vele jaren gelukkig getrouwd waren gebleven. Gedachteloos onze fellows in categorieën onderverdelen bespaart ons de moeite ze beter te leren kennen. Iedere keer als wij een oordeel vellen over het gedrag van een ander voorkomen wij ze als potentiële vrienden te zien en medereizigers op het pad van herstel. Als we diegene die we veroordelen vragen of zij graag als stereotype worden neergezet zouden we een doorslaand “nee” als antwoord krijgen. Zouden wij ons gekleineerd voelen als dit ons werd aangedaan? Ja natuurlijk. Wij willen graag dat anderen ons van onze beste kant zien. Zo willen collega-verslaafden ook dat we goed over hen denken. Ons herstelprogramma vraagt ons positief in het leven te staan. Hoe meer we ons concentreren op het positieve in een ander, hoe meer we dat bij onszelf zullen aantreffen." Alleen voor vandaag zal ik afzien van negatief oordelen over anderen en in plaats daarvan mij concentreren op het warderen van de goede kanten in iedereen.

Helemaal juist, Erik. In mijn herstelproces is wat jij hier benoemt een grotere valkuil voor me dan drank. Dat is ook wat ze, in mijn beleving, bedoelen met: herstel is een levenslang proces. Of: stoppen met gebruiken is niet zo moeilijk, maar gestopt blijven... Hierom ben ik ook zo blij met m'n meetings en hierom ben ik ook (weer) op zoek naar een sponsor. Ik heb spiegels én weerwoord nodig om m'n ego niet zó te laten groeien dat het weer het centrum van mijn kosmos wordt. Dank voor je uiteenzetting.

Daar ga je je toch niet druk om maken hè, hottentottensoldaten? Pas een beetje op jezelf, alsjeblieft.

Stel je ff voor bij 'Wie is wie', CowFlop.....

Voor mij klinkt dat meer als onderdanigheid. Voor mij is nederigheid niet zozeer mezelf klein maken als wel zien dat de wereld groot(s) is. En dankbaarheid/waardering dat ik daar deel van uit mag maken. Alles in z'n waarde, inclusief mezelf.

@A3 en Erik, Ik had inderdaad onder aan pagina 2 mijn kijk op ego en zelfbeeld gezet. Ik wilde daar nog wat aan toevoegen, vanmiddag. Drukte toen op een verkeerde knop, ergens, kweenie wat ik deed. Was het hele bericht weg, behalve goedemorgen Jopie. Ik dacht dat niemand het gelezen had, dus ik liet het toen maar weg. Maar in grote lijnen kwam het neer op wat A3 zo lekker kort weet te zeggen. En dat was inderdaad mijn kijk van dit moment. Ik ben niet zo technisch aangelegd, maar wat betreft m'n zgn. leidraad in het leven ben ik continu aan het sleutelen.. Dus A3, bedankt weer voor jouw aan/opmerkingen/toevoeging.. ga ik weer mee aan de "pruts"..

Da's nou net waar ik als verslaafde altijd naar op zoek ben, een overall tevreden gevoel. Maar wat is een overall tevreden gevoel nou eigenlijk? Ik denk dat ik dat niet zo maar kan oproepen. Het overkomt me soms zomaar. Niet nadat ik een checklist heb af kunnen kruisen met plusjes, maar zomaar uit het niets lijkt wel.. Vaak zijn zulke momenten ook vrij snel weer voorbij. Als verslaafde ga ik graag voor NU direkt, voor instant goed gevoel. Liefst altijd en overal. Als verslaafde in herstel probeer ik me een realistischer beeld van het normale leven aan te meten. Dus accepteren dat niet elke dag een hemel op aarde gevoel geeft. Dat wordt met de tijd steeds acceptabeler, steeds gewoner. Steeds draaglijker ook. Uiteindelijk na verloop van wat langere tijd, geeft dat dan toch weer een soort van overall tevreden gevoel.

Kaboutertje, ik hoop ook dat je snel weer in wat rustiger vaarwater komt. Hetzelfde hoop ik voor Agnieta. En ook voor Ploffie.

Goedemorgen Jopie.

Mooi Joris, Niet waar we vandaan komen telt maar waar we heen gaan.

Monster, ik ken er een paar die ooit, jaren geleden met hun alcoholprobleem naar AA gingen, daar van de alcohol afraakten, van lieverlee verslaafd raakten aan andere (hard)drugs en nu in NA hun totale ziekte verslaving aanpakken. Verslaving zit 'm niet in het middel dat we gebruiken maar in onszelf. En omgekeerd is herstel niet stoppen met gebruiken (daar begint het wel mee) maar werken aan jezelf.

Jazeker, Wijfie. Ik doe niet anders. Alcohol is een drug!!

Wat betreft kilometers maken was en ben ik gezegend met een rijbewijs en eigen autootje. De eerste vijf jaar heb ik wekelijks vijf tot zeven meetings per week bezocht. Voornamelijk in het (midden)oosten van het land. Ik vond het voor mezelf prettig om zoveel mogelijk verschillende meetings te bezoeken om daaruit één of twee meetings te "filteren" waar ik me het meest thuis voelde. Ik kon niet vermoeden dat ik bijna elke meeting die ik bezocht, ook die waar ik me (iets) minder prettig voelde, als toch wel fijn ging bestempelen. En dat ik blééf gaan. Gevolg dus bijna elke dag een meeting. Toen ik in 2012 echter vier maanden naar het buitenland ging en daar geen enkele meeting heb bezocht door omstandigheden was ik min of meer de "touch" een beetje kwijt. Niet het programma, dat werkte door, maar de fellowship. Bij terugkeer moest ik er weer even "in" komen. Dat deed ik bij twee meetings, één op loopafstand van m'n huis en één in het volgende stadje, zo'n 15 km verderop. Tot op de dag van vandaag. Genoeg is genoeg, maar ik zou die eerste jaren met al die meetings en mensen voor geen goud hebben willen missen. En soms bezoek ik gewoon uit nieuwsgierigheid ook nog wel eens een "onbekende" meeting. Zit er zelfs, na al die berichten hier, aan te denken om weer eens een Intact meeting te bezoeken.. Want ook zonder 12-stappen programma zijn we toch allemaal herstellende verslaafden.

jOwan, Wijfie heeft het hier specifiek over Intact groepen.

Dat is, wat mij betreft, helemaal aan jezelf, Blekje, waar je zelf in gelooft en waar je jezelf het fijnst bij voelt. Van harte gefeliciteerd dus met je half jaar..

Hoi Bas, Ja hoor, herkenbaar. Ik heb ook de neiging om als het lekker gaat alles gewoon lekker te laten gaan. Ik heb me ook de gewoonte aangemeten om in elk geval twee avonden per week als vast agendapunt een meeting te bezoeken. Ik zie dat als deel van m'n dagelijks leven. Menigmaal ben ik met een zekere, soms zelfs grote tegenzin naar zo'n meeting gegaan. Had ik er totaal geen zin in. Want alles gaat best lekker, en wat zou zo'n ontmoeting met verslaafden nou toe kunnen voegen. Het liefst heb ik dan helemaal niks met verslaving en al die verhalen daarover te maken. De gedachte daaraan maakt me moe en somber.. kan ik nou niks leukers bedenken? Maar mijn ervaring is óók dat ik tijdens zo'n meeting weer opbloei. Dan voel ik me weer wegzakken in het warme bad van al die ervaringen, al die strijdlust, al dat optimisme van mensen die, net als ik, op en neer gaan met hun gevoelens, emoties, belevingen in hun leven als verslaafden in herstel. Dan hoor ik hoe anderen ook zo tegen de meeting opzagen en, net als ik, weer blij zijn dat ze er zijn... Min of meer hetzelfde hier op het forum. Soms ben ik het zo beu, hier, dat ik denk dat ik niet eens ga kijken hier. Maar aangezien ik toch elke ochtend m'n computertje opstart om de krant te lezen, is de knop "Alcoholdebaas" zomaar ingedrukt. Kijken kost niets. En dan begin ik zo wat te lezen, en dan zie ik weer herkenning, weer zwoegen, weer vreugde, weer saamhorigheid, weer het gekibbel en gediscussieer.. en bovenal weer bekende namen.. tja, dan ben ik min of meer al weer verkocht en wil die dag dan toch wel weer op de hoogte blijven. Bezig blijven met m'n valkuilen hoef ik niet elk moment van de dag te doen als alles lekker loopt. Maar door een paar momenten per dag of per week met lotgenoten in kontakt te blijven, blijf ik me bewust van m'n ziekte verslaving. En daarmee kan ik, zonder uit mijn "flow" te stappen met een gerust gemoed -wat betreft het gevaar voor een terugval- vandaag aan.