Mormel

@Mariposa: The Meltdown lijkt mij met dit nummer zo'n groep die het heel goed zou doen in een pub-setting. Weet niet of daar in Nederland veel ervaring mee is, destijds werd dit redelijk veel gedaan in de kroegen die ik ken (schrijf destijds omdat ik al even uit het publieke nachtleven ben en niet weet of het nu nog zo vaak gebeurd). Een groep die ik wel zou willen zien in zo'n locatie: Weet dat ik hem hier al eens gepost heb. Zal proberen deze nacht de draad niet terug vol te posten.

Oprechte vraag aan zij die erin geslaagd zijn te stoppen: Wat kwam eerst? Een verlangen om te leven of kwam dit verlangen pas terug nadat je gestopt was? Was de angst om vroegtijdig te sterven een drijfveer of maakte dit niet uit?

Maar het liedje waarbij het voor mij startte met dank aan Tour or Duty:

Ik kende hun muziek hiervoor al maar dit was het nummer dat me over de streep trok om hen echt te volgen.

Maar omdat we niet op deze manier de dag kunnen afsluiten (althans ik niet):

Aansluitend hierop:

Gezien dat er hier fans zijn van Kaandorp.

Vrij zeker dat ik deze al eens geplaatst heb, dus sorry voor de herhaling, maar wat een manier om te gaan.

Ik wou je niet afkraken, ik vind het oprecht fijn dat jij geniet van muziek maken en filmpjes plaatst. Het is niet mijn smaak, maar dat is jou zorg niet.

Wat voor positiefs? - vele leuke avonden in kroegen - sociaal contact met personen waarmee ik het anders niet zou hebben - redelijk wat one night stands - een zeer uitgebreid netwerk in de tijd toen ik dagelijks nog kroegen deed (een netwerk dat hulp bood, klusjes, hulp vroeg..) - soms de verdoving om de dag door te komen - de kracht om mijn schooldagen te doorstaan - meer begrip voor mensen die echt in de problemen zitten - slaap

Die verveling is zeer herkenbaar. Mijn laatste echte opname was op de crisis en daarvoor had ik een hoop boeken en schrijfgerief meegenomen, dus eigenlijk zat ik daar gans de dagen op mijn kamer te lezen en te schrijven (daarbij heb je een kamer voor jezelf). Bij de langere opname daarvoor was ik mentaal niet in staat om mij te focussen op tekst (kreeg ook redelijk zware medicatie) en dan duren de dagen eeuwig. Die gesloten afdeling had twee ruimtes waarin een televisie stond en buiten de therapie hing ik meestal in 1 ruimte achter de tv muziekclips te kijken (was nog de tijd van muziekzenders). Goed dat je zegt dat de psychiater je geholpen heeft, wel een beetje spijtig dat je ook vermeld dat je een grote angst voor haar hebt. Heb je dit ook al eens naar haar geuit?

@Yvonne: kun je mij zeggen hoe die wachttijd werkt? De voorbije weken kon ik geen data ingeven, zet ik nu gewoon het gewicht en voeg je mij na vier weken terug toe, of wacht ik vier weken en stuur ik dan terug gegevens door?

Up

Misschien een verkeerd antwoord om hier te geven, maar alcohol heeft mij veel gebracht zowel in positieve als negatieve zin.

@renaldo61: een opname zou waarschijnlijk sneller kunnen als je via de crisis gaat, maar als je daarbuiten nog wat normaal kunt functioneren kom je op de wachtlijst omdat hun capaciteit beperkt is en ze ruimte willen houden voor crisissituaties. In al je schrijven valt mij op dat je een moeilijke relatie hebt met de hulpverlening maar ondertussen ben je toch maar ruim een jaar nuchter, dus moet je dan niet zeggen dat het ergens toch geholpen heeft?

Dit is de eerste keer dat ik hier reageer omdat ik een poos weg ben geweest (ban). Ik herken een groot stuk in je denken maar van toen ik veel jonger was. Was op de lagere school al bezig met honger en milieuvervuiling (mijn leerkracht destijds noemde mij quasi spottend een greenpisser), daarna filosofie, psychologie, verzet tegen het systeem... Ondertussen midden veertig en ben ik veel rustiger geworden op dat vlak door het besef dat er slechts weinig individuen in ons bestaan zijn, die echt de macht hebben om radicale veranderingen door te voeren. Wat niet wilt zeggen dat ik het compleet opgegeven heb, maar ipv van boosheid en zinloosheid probeer ik mijn energie te steken in mensen te helpen. Gewoon simpele dingen als mijn wekelijkse plogronde (zwerfvuil ruimen), een dakloze helpen, in de kroeg luisteren naar iemands problemen, zo min mogelijk aankopen (ook geen kinderen), eens aanbellen bij die buur die al een poos zijn huis niet verliet, een asielhond adopteren,... Nog steeds ben ik ervan overtuigd dat ons bestaan zinloos is en dat leven een periode van lijden is, maar dat weerhoudt me er niet langer van om toch te proberen dit lijden iets te verlichten en daarom niet voor mij maar voor de wezens met wie ik in contact kom. Als je nog wat lectuur kunt gebruiken raad ik je op dit vlak Peter Singer, Zizek, Patricia De Marteleare, Naomi Klein,... aan met als absolute uitspringer Ethics into action. Sorry als dit te ver off-topic ging.

Bedankt. Ben hier wel blijven lezen en heb dus kunnen zien dat het voor sommigen een woelige periode geweest is. Vorige week daar nog met iemand online over gepraat en deze gaf aan dat het deze maanden zijn, het einde van de donkere periode en dat sommigen dan mentaal op hun tandvlees zitten; ben het daarmee wel eens.

Ik heb een haatliefde relatie met to do lijstjes. De voorbije vijftien jaar had ik altijd een vaste dag in de week waarop ik eerst mijn budget update (ben zo iemand die elke uitgave in inkomst nauw bijhoudt, zelfs mijn kassatickets van de boodschappen worden nog eens onderverdeeld per categorie) en vervolgens een werkschema opstel voor de komende week met alle taakjes en klussen die gedaan moeten worden. Het voordeel dat dit bood voor mij was dat ik dan dagelijks een extern papiertje had dat zei wanneer ik genoeg gedaan had en dat het tijd werd voor ontspanning, want als ik in mijn normale mentale doen ben ga je mij eigenlijk nooit voor 20u zien ontspannen; het nadeel was dat ik zelfs na al die jaren steeds vergat om slechte dagen in te plannen waardoor ik steeds hopeloos achterliep op zelf vooropgestelde doelen. Dat ik nu al sinds december geen to do lijst of weekmenu meer gemaakt heb, zegt mij genoeg over de mentale staat waarin ik mij nu bevind.

Dit vind ik een lastige. Ik heb zelf bewust gekozen om nooit kinderen te krijgen, enerzijds omdat ik een pessimistisch wereldbeeld heb maar anderzijds voornamelijk omdat ik genetisch bezwaard ben en dit niet wil doorgeven. Als tiener al was ik daarmee bezig. Later heb ik vele jaren doorgebracht in wat men zegt de marginaliteit is (werklozen, bruine kroegen, voedselbanken...) en als ik daar dan zag met welke vanzelfsprekendheid iemand zwanger werd, dan stelde ik mij daar toch vragen bij. Ondertussen ben ik op de leeftijd dat ik soms denk over mijn nalatenschap (vrij jong, maar stevig geleefd dus denk niet echt oud te worden; natuurlijk met mijn geluk zit ik hier over vijftig jaar nog), en dan wringt het soms dat ik noch mijn broer kinderen hebben. Heb wel twee stiefzoons vorm gegeven tijdens hun cruciale jaren, maar dat blijven toch stiefzoons en na het afspringen van die relaties heb ik er ook nauwelijks contact mee. Enfin, het was een zijdelingse gedachte.

Moet eerst het intake gesprek nog doen ter plaatse en daarna is er een wachtlijst van twee maanden. Ze spreken wel van een korte opname (5 à 8 weken), maar de laatste keer dat ik in de psychiatrie was opgenomen (niet voor alcoholmisbruik) gaven ze bij mijn ontslag aan dat het beter voor mij zou zijn als ik langer bleef (dan spreken we over 1 jaar of langer). Hoop dat je vandaag een betere dag hebt en nu maak ik mij hier weer uit de voeten.

Toch nog een voor de personen in het nachtpact.