Jannigje

Ja dat weet ik nog @Bor, die handen, wat moet je ermee? Gespannen? Even een shaggie draaien. Blij? Even een shaggie Verdrietig? Idem Altijd was er een reden. Het gekke is dat ik het draaien van een shaggie haast nog meer miste dan het roken zelf. Ik heb nog een tijdje bij iemand gebedeld of ik er een mocht draaien die hij dan vervolgens oprookte. Dat was voor mij dan genoeg. Maar ook dat ging voorbij.

Zet en op @Bor en @haddock!

@Musashi jij hoeft nergens sorry voor te zeggen wat mij betreft. En emo talk? Nee, zo lees ik je niet. Ik lees verdriet, ontgoocheling, verdrietige verontwaardiging, pijn, en eenzaamheid nu. En logisch toch? Het voelt toch ook heel onrechtvaardig? Het akelige is dat die rechtvaardigheid die je zou willen er vaak niet is en dat doet pijn. Het is voor mij vaak hard werken om daarmee om te gaan. Is er echt niemand die je op kan halen uit de kliniek, beter nog die met je mee kan gaan? Sommige dingen zou je niet alleen moeten doen (moet je horen wie het zegt, maar toch). En die verleiding ? Ook heel logisch, net als voor jou @Maja, maar lieve vrouwen het helpt níet, echt níet. En dat weten jullie natuurlijk ook wel, daar gaat het ook niet over. Het gaat over omgaan met de gevoelens die er zijn en de omstandigheden die zich voordoen en die moeilijk zijn. Hoe dat mee om te gaan kan heel lastig zijn, maar één manier helpt zeker niet: dat verleidelijke glas…… Sterkte voor jullie allebei

Mijn huisarts weet het nog niet eens, tenzij ze op de hoogte is gebracht door de kliniek, wat ik niet vermoed. ik heb geen idee, ik heb haar al maanden niet meer gesproken. De psychiater weet van het voornemen maar weet niet dat het inmiddels is gebeurd. Zij heeft wel voor mij gebeld naar de vorige kliniek toen de anesthesist daar mij niet wilde opereren i.v.m. medicatie. Daarna heb ik haar niet meer gesproken, ik spreek haar alleen als er iets is met mijn medicatie. Of als ik om een afspraak vraag misschien. Ik realiseer me nu dat ik er ook niet eens aan heb gedacht om een afspraak te vragen zo ben ik gewend om dingen alleen te doen. Het komt niet eens in me op om aan hen steun te vragen. Daar word ik opeens verdrietig van. Een ander zou ik mogelijk hetzelfde adviseren @Claudius: ga met je huisarts/psycholoog praten, maar voor mijzelf bedenk ik niet dat ik die steun ook mag vragen. Dat voelt al snel als overdreven aandacht vragen. Tjonge, dat zit diep.

Ah, dat scheelt, je bent geroutineerd . Wel fijn, zoveel kamperen

Blijkbaar was het niet te koud @Nun?

Verdrietig als vriendschappen geen stand houden, zeker als je dat wel graag had gewild. Ik heb dat ook wel meegemaakt. Ben je nog actief op de schrijverssite? Sorry misschien heb je dat al eerder verteld maar ik weet dat niet meer.

Australië zou ik graag willen bezoeken, het lijkt mij prachtig om de weidsheid, de ruimte, de natuur daar te zien en te voelen.

Is die erg bitter? ik hou niet zo ban bitter.

Net het requiem van Fauré opnieuw beluisterd. Waarschijnlijk gaan wij (ons koor) dat binnenkort uitvoeren , niet als groot concert want dat kan allemaal nog niet of niet geregeld worden. Maar ik mag niet meezingen omdat ik een aantal weken afwezig ben. Logisch, maar oooh het doet zeer! Het eerste concert in bijna 2 jaar en ik mag niet meedoen. En dan nog wel die wonderschone muziek. Het is niet het eind van de wereld, maar toch……

Heb je ook thee @knakker?

Ach dat klinkt niet fijn. Had je eerder wel vrienden? Blijkbaar wel want je schrijft dat je ze niet meer hebt, heb je met geen van hen meer contact?

Nou ja, voor vandaag had ik nog nooit zo’n paddestoel gezien. Vandaag stuurde iemand mij er een plaatje van en nu zie ik hem hier ook! Grappig. Mooi. En nog een goede avond allen.

. Is over na het bewerkte bericht van @Artemis, misschien een toch niet gewilde reactie op vrouwenpraat?

Je zat in de buurt @haddock

En als antwoord: geen idee. Joop?

Ah, jij was me voor @haddock.

Nieuwe vraag, zelfde periode: Wat wordt bedoeld met “de generaliteitslanden”?

Ja, niets heiligs aan.

De bisdommen van Keulen en Münster.

Goedemiddag

67,5

Eerlijk gezegd ben ik niet echt gerustgesteld, maar wel een beetje. Ik heb hem gevraagd eerlijk te zeggen wat hij denkt. Slecht nieuws is niet fijn, maar voor mij beter dan onzekerheid. Als ik slecht nieuws krijg kan ik van slag zijn, balen, verdrietig od angstig zijn, maar het is in ieder geval duidelijk en dan kan ik me ermee proberen te verhouden. Meestal lukt dat dan wel, misschien met vallen en opstaan, maar toch. Maar onzekerheid, onduidelijkheid vind ik vreselijk, daar kan ik slecht tegen. Alle rampscenario’s komen langs, de een nog erger dan de ander. Ik begin nooit met een optimistische kijk, met het idee dat het vast wel goed komt. Helaas. Echte duidelijkheid heb ik nog niet, maar ik vertrouw nu maar op zijn expertise, hij weet waarover hij spreekt, ik weet alleen maar wat ik me voor kan stellen, kan bedenken. Dus.. Geduld, wachten, proberen positiever te zijn, proberen een beetje te vertrouwen. Dat vind ik moeilijk, vooral dat vertrouwen. Volgende controle is over 3 maanden.

@Kohtje en @Yvonne, ik schrik als ik jullie berichten lees over je niet meer thuis voelen en er over denken om te stoppen. Rationeel is het volkomen helder: als het niet meer goed voelt, niets meer toevoegt of wat voor andere reden ook dan kan het beter zijn om te stoppen. Dat voelen jullie zelf het beste. Gevoelsmatig wil ik heel hard NEE, alsjeblieft niet weggaan roepen. Dat zegt alles over mij, niets over jullie.

@Lika, @Reacher en @Maja ik was inderdaad gisteren bij de chirurg voor controle. Hij maakt zich (veel) minder zorgen dan ik, volgens hem zal het in de loop van de komende maanden wel beter worden. Of het helemaal geneest zoals het de bedoeling was, kan hij niet zeggen. Dus, geduld. Pffff, geduld. Ik moet me voor ogen houden dat het in mijn ogen een olifant is, in die van anderen waarschijnlijk een mug.