De ezel & de steen

[Oskar]

Mijn rondvaart op de Roze Wolk lijkt na bijna een half jaar langzaam te eindigen. Kleine dingen, geen paniek. Het gaat niet meer ‘vanzelf’. Geen zin meer in dingen, soms. Een belangrijke fase breekt aan. Denk ik. Volharden. En meer nog: opmerkzaam zijn om op een goede manier verder te kunnen blijven gaan. Ik heb de neiging om luidkeels verslag te doen van het positieve, en om het negatieve weg te moffelen, te relativeren; ook voor mijzelf. Daar valt winst te boeken.

[Yana]

Dat herken ik wel. Ik vind het al gauw gezeur van mezelf als ik sommige dingen moeilijk vind want er is ook zoveel moois. Maar het ene sluit het andere kennelijk niet uit. Het is wel even wennen.

[Bob]

Wat mij vaak helpt: als ik iets negatiefs opmerk bedenk ik wat ik daaraan kan doen.

[Quinn]

Niet alles is leuk, mooi of lekker. Feit.

[Yana]

51 minuten geleden zei Bob:

Wat mij vaak helpt: als ik iets negatiefs opmerk bedenk ik wat ik daaraan kan doen.

Dat is een goed idee als je er iets aan kunt doen maar aan veel gevoelens is niets op te lossen. Je kunt ze wel ontkennen en er overheen leven of je kunt ze erkennen en voelen.

[Rosee]

15 minuten geleden zei Yana:

Dat is een goed idee als je er iets aan kunt doen maar aan veel gevoelens is niets op te lossen. Je kunt ze wel ontkennen en er overheen leven of je kunt ze erkennen en voelen.

Zo sta ik er ook een beetje in. Waarom moeten alle 'negatieve ' gevoelens altijd meteen gefixt worden vraag ik me af. Laat ze er gewoon zijn.

[Bob]

1 uur geleden zei Yana:

Dat is een goed idee als je er iets aan kunt doen maar aan veel gevoelens is niets op te lossen. Je kunt ze wel ontkennen en er overheen leven of je kunt ze erkennen en voelen.

Als ik er niets aan kan doen is het ook goed. Dan realiseer ik me dat en kan ik er ook mee stoppen er over te blijven piekeren. Dus niet ontkennen inderdaad. Ook niet "wegmoffelen" zoals @Oskar schreef.

Overigens gaat het vaak in kleine stapjes als je er wel iets aan kunt doen en lukt dat vaak ook niet meteen. Elk stapje zie ik weer als iets prettigs.

21 uur geleden bewerkt door Bob

[Bob]

21 minuten geleden zei Rosee:

Zo sta ik er ook een beetje in. Waarom moeten alle 'negatieve ' gevoelens altijd meteen gefixt worden vraag ik me af. Laat ze er gewoon zijn.

Ik schreef "bedenk ik wat ik eraan kan doen". Dat is niet hetzelfde als meteen willen fixen. Er laten zijn als het blijft knagen vind ik echter niet prettig. Als ik besloten heb dat het niet oplosbaar is denk ik  als het later weer terugkomt "O, daar heb je het het weer. Nou ja, dat heb ik wel vaker" en ga ik over tot de orde van de dag.

De grote lijn is dat het natuurlijk aanvoelt als positieve en negatieve gevoelens ongeveer in balans zijn. 

21 uur geleden bewerkt door Bob

[Oskar]

Mijn grootste probleem met negatieve gevoelens is het tijdig opmerken ervan. Ik ben nu vooral bezig met zelfobservatie. Lusteloosheid en onrust vallen als eerste op. Dan: kan ik dat ergens toe herleiden? Ook als ik het opmerk ben ik geneigd om dit te relativeren of negeren. Maar als ik er geen lucht aan geef kan het zich opblazen tot immense proporties. Vandaar dat ik het ook hier nu hardop zeg, ook al voelt dat belachelijk voor mij. ‘Die arme mensen hebben zelf thuis al problemen genoeg’. Maar met dit soort gedachten moet ik ophouden van mijn psycholoog 🙃 Dus tsja.

Overigens weet ik ook weer niet of ik alles hier moet gaan opschrijven. Doseren blijft lastig. Zwijgen of overstromen.

[bumperjim]

16 minuten geleden zei Oskar:

 

Overigens weet ik ook weer niet of ik alles hier moet gaan opschrijven. Doseren blijft lastig. Zwijgen of overstromen.

Doe t maar want vaak worstelen anderen met soortgelijke problemen. De dagdraad domineren mag best als t maar niet voortdurend is 😁

[Yana]

Lusteloos en onrust, dat heb ik ook. Ik probeer het er te laten zijn en het niet eindeloos weg te bonjouren door te scrollen ofzo. Ik vind dat best lastig eerlijk gezegd.

Kun jij het soms ergens toe herleiden?

[Yana]

20 uur geleden zei Bob:

Als ik besloten heb dat het niet oplosbaar is denk ik  als het later weer terugkomt "O, daar heb je het het weer. Nou ja, dat heb ik wel vaker" en ga ik over tot de orde van de dag.

Ik weet niet hoor, Bob.
De laatste tijd voel ik veel verdriet om mijn broer die is overleden.

Om dan te denken: "nou ja, dat heb ik wel vaker" en over te gaan tot de orde van de dag lijkt me misschien niet helemaal een goede manier om er mee om te gaan.

[Oskar]

Er is natuurlijk niet één aanpak die voor elk type negatief gevoel is aan te raden. Soms kun je het glimlachend observeren, soms moet je even bijsturen, soms moet je ermee in therapie. 

[Bob]

Als je broer is overleden is het volkomen normaal en zelfs vanzelfsprekend om daar verdriet over te hebben. Ik weet dat uit eigen ervaring. Els Noorlander ging daar in haar lezing ook op in.

[Etty]

Dat opmerken van gevoelens wordt makkelijker door oefening @Oskar. 

Eens met @bumperjim, ik vind het fijn als mensen hun binnenwereld verkennen en erover schrijven.  Het van een ander lezen kan een spiegel zijn en je net weer even een zetje geven.  

Ons gevoelsleven is misschien wel vergelijkbaar met het weer op een halfbewolkte dag met hier en daar een bui. Dat las ik ergens en dat vond ik wel een goede vergelijking.  Als ik de lucht zou bestuderen en net zo in verzet zou gaan tegen het tijdelijk verdwijnen van de zon als tegen mijn eigen emoties, dan zou ik zien hoe absurd dat is.  

Het verzet is het allerergst vind ik, niet de emoties zelf.  Verdriet en rouw toelaten voelt zelfs prettig. Als een opluchting.  Zoals een kind dat wordt getroost in plaats van afgekocht, afgekeurd, of afgeleid.    De betekenis die ik eraan geef, die is pijnlijk: 'het zal altijd zo blijven, ik ben een loser, niemand houdt van me, ik wil een borrel enz" 

[Oskar]

31 minuten geleden zei Yana:

Kun jij het soms ergens toe herleiden?

Soms wel. Ik merk bijvoorbeeld dat donker en droevig weer mijn stemming negatief kan beïnvloeden. Dat vind ik stom en daardoor ben ik geneigd die invloed weg te wuiven of te bagatelliseren, maar dat helpt niet.

Of: het is momenteel nogal onrustig op het werk, met veel wisselingen en tekort aan personeel. Ik ben nogal gehecht aan een vaste vertrouwde structuur, dus ook dat levert onrust op. Maar omdat ik tevens stoer en onafhankelijk wil zijn laat ik die vaststelling minder snel toe. Of ik besef me niet eens welke invloed het op mij heeft.

Twee kleine voorbeelden. Niet bedoeld  om specifiek op in te gaan, maar als illustratie van zaken die zich onbewust buitenproportioneel in mijn hoofd kunnen opblazen als ik er aan voorbij wandel. De bewustwording ervan en het spreken erover leveren al veel opluchting op. Een kind kan de was doen. Maar je moet wel weten dat ergens een wasmachine is.

30 minuten geleden bewerkt door Oskar

[Etty]

Soms is het heel helder wat er scheelt, dan is er iets in de buitenwereld aan de hand. maar als alles op rolletjes lijkt te lopen,  dan helpt het me om me af te vragen wanneer ik me nog niet zus of zo voelde. Dan kom ik vaak wel bij de aanleiding.  Er was iets wat mijn hersenen waar hebben genomen als 'gevaar' en wat een reactie heeft opgeroepen.   Die waarneming  kan zo futiel zijn dat ik niet geloof dat ik me daar nou druk om zit te maken.  Die zelfafwijzing zit dan in de weg, maar is goed om ook op te merken.  

Ik blijf niet te lang zoeken, als ik er niet achter kom dan ga ik iets doen, dan verdwijnt het vanzelf . Het blijft een oefening en hoeft niet perfect.