Ook tevreden dankbare mensen
(waaronder ik mezelf schaar de laatste jaren)
zijn dat niet altijd Lars.
De andere gevoelens, pijn, verdriet, boos enz
zijn bij mij er ook van tijd tot tijd.
Het verschil met jou is misschien dat ik het niet meer
koppel aan verdoven en drinken.
Misschien is jouw periode dat je niet drinkt te kort,
misschien komt het doordat je niet in je oorspronkelijke omgeving bent,
geen afleiding meer aan werk.
nog niet voldoende andere bezigheden hebt,
door de therapie en dagbesteding, geen eigen keuzes aan alternatieve bezigheden? Ik weet het niet, het zijn maar suggesties hier.
Wat ik wel weet is dat een verleidelijke gedachte (verdoven) nog steeds sterk is bij jou.
Geen idee welke dingen of omstandigheden die ontkrachten gaan.
Maar dat het gebeuren gaat, mits je volhoudt, is zeker.
In therapie kun je dit samen onderzoeken.
En ook alle negatieve zooi eruit leren gooien, zodat er ruimte komt
de goede dingen die er zeker nu ook zijn, ook echt als basis te leren voelen.
Er contact mee te maken, want ook dat heb je niet geleerd al die jaren dat je dronk.
Het zou ook wel gek zijn, dat al die jaren, hup, zo maar plaats maakten voor
een tevreden en dankbaar gevoel toch? Niemand hier kreeg of krijgt dat cadeau.
Net als aan een relatie, moet je aan je eigen leven blijven werken.
Op het moment dat het vanzelfsprekend lijkt te worden, gaat er vaak iets mis
(zei de van nature luilak☺)