Pytje

BJ, ik volg je met interesse en vind het knap dat je heel erg je eigen weg volgt. Gisteren schreef ik het verhaal van mijn vader op de tijdlijn van Ben: een zeer verslaafde roker, die toch in de laatste tien jaar van zijn leven het roken wist te minderen tot 1 of 2 peuken per maand. Hij had daar uiteindelijk een vorm van discipline bij, die ik volledig mis. En hij had mijn moeder op zijn nek, die elke vorm van middelengebruik walgelijk vond. Overbodig om te zeggen dat ik op mijn vader lijk, behalve die discipline dan. Ik dacht vaak: zo blijf je toch bezig met die sigaret, maar dat was toch niet zo. Net als jij nu zegt: in 99 procent van de tijd denk ik helemaal niet aan drank. Ga zo door!

Ook ik heb het einde gehaald! Met respect voor je enorme strijdlust.... die zal je brengen waar je wilt zijn.Succes!

Gaat echt gebeuren, Ajna! Ik had dat gevoel ook niet in de eerste tijd. Volgens mij komt dat doordat je nog zo onzeker bent over de vraag of je het redt zonder de alcohol. Daar word je een beetje zenuwachtig en gespannen door. Komt vanzelf!

Ik heb een fijn weekend gehad en kon me heel goed ontspannen. Misschien zelfs wel beter dankzij het feit dat ik geen alcohol heb gedronken.Nee; laat ik het misschien er maar afhalen. Ik heb wel zeker een beter weekend gehad dankzij het feit dat ik geen alcohol heb gedronken. Alles bewuster meegemaakt. En het is rustiger in mijn lijf. Op naar week 6!

Het tweede weekend is al een stuk gemakkelijker, Tessa. Je hebt nu ontdekt dat het toch leuk kan zijn zonder alcohol. Dat neem je weer mee in de nieuwe week.

Klinkt goed, Koen! De energie komt terug. Houden zo!

Pfff, ik vond het even lastig gisterenavond. Restaurant binnenkomen, aan een tafeltje gaan zitten en dan de vraag: wat wilt u drinken? Alle registers gaan open, alle receptoren staan op scherp...En ik hoor mezelf vragen: "heb je Crodino?" Crodino, mijn houvast in bange dagen. En het antwoord was "nee". Grrrr, complete opstand in mijn hoofd inmiddels. Overal om mij heen zie ik mensen met een glas met hele lekkere, maar foute vloeistof. En ik zeg: ........................................ "doe mij maar een Radler dan". Hihi, avond overleefd.

Goed bezig, Tessa. Op naar een alcoholvrij weekend. Gaat je lukken!

Hé Dave, leg het niet buiten jezelf. Zo is er altijd wel een reden om het moeilijk te hebben: salaris binnen, salaris bijna op, zon schijnt, verjaardag, ga zo maar door. Ik sluit me aan bij Francoise: lees je eigen introductie nog eens en ga je salaris aan iets anders besteden!

Hieperdepiep, 4 weken! Dit weekend gaan we (partner en ik) een weekendje uit. Wandelen, shoppen, sauna, lekker eten. Een extra uitdaging om dit zonder alcohol te doen. Ik zag er deze week een beetje tegenop, maar heb er nu alle vertrouwen in dat het gaat lukken. Ik heb er goed over nagedacht hoe ik dat ga aanpakken en dat is tenslotte het halve werk! Fijn weekend iedereen!

Hallo Bilo. Welkom! Ik ga even in op je AD. Ik heb ook jaren AD en alcohol naast elkaar gebruikt. En ook ik dacht al die jaren dat het kon en dat de alcohol mij wat meer "vrolijkheid" bracht. Ik ben nu twee jaar bezig om mijn alcoholgebruik aan te passen (dwz dat ik in langere periodes niet gedronken heb) en in die tijd ben ik langzaam gaan zien dat de depressieve gevoelens juist werden versterkt door de alcohol. In de periodes dat ik wel dronk was ik labieler dan in de "droogstand". Het feit dat je jezelf teleurstelt, het feit dat je zo verschrikkeijk moe van jezelf wordt, kan natuurlijk ook niet zorgen voor echte geluksmomenten als je de fles openmaakt. Misschien kortstondig, maar dat legt geen fundament.. Veel succes, Bilo!

Het is al weer normaal om 's ochtends wakker te worden zonder droge mond, zonder maagzuur en zonder erge dorst. Het is alweer normaal om 's avonds zonder onvaste stap de trap op te gaan. Ik kon altijd aan het klikken van mijn eigen hakken horen hoe erg het was. De voordelen wennen snel en ach...de nadelen ook. Het is een kwestie van de aanvallen van verlangen verdragen en dan weer doorgaan met waar je mee bezig bent. En, belangrijk, niet te ver vooruit kijken. Niet jezelf met een mooi glas wijn op een zonnig terras zien zitten als de lente straks begint. Realistisch blijven: ja een mooi glas wijn, kan, maar dat worden er twee en drie en vier en dan wordt je weer wakker met een droge mond, maagzuur en hele erge dorst. Ken uzelf

Hoi Lisette, heb net even je verhaal zitten lezen. Met heel veel respect voor hoe je je strijd voert!! Ik moet bij jouw verhaal heel erg denken aan het boek "Ik ben Lois en ik drink niet meer". Ken je het?

Welkom Rosee!

Bumperjim, jij kunt nu dus serieus na twee glazen stoppen? Petje af! Ik heb dat in december geprobeerd, maar was een onmogelijke opgave. Het maakte bij mij ook niet echt uit of er een schroefdop of kurk op de fles zat. Dat zijn van die trivialiteiten, waar een beetje alcoholist zich niet mee bezighoudt toch?

Francoise, ik snap dat wel die weemoed. Goed ook dat je het zo benoemt. Het is wat anders dan direct verlangen naar drank. Als je het herkent kun je het ook aanpakken volgens mij. En ook die armlengte snap ik, Kruidenthee. Ik zag dat mijn man geheel intuïtief de fles wijn een kilometer bij mij vandaan zette zonder dat ik hem daarom gevraagd had. Moest er wel om lachen. Tenslotte heb ik wel gekkere dingen gedaan voor een borrel dan een paar meter extra lopen. Amethist, petje af voor hoe je ermee bent omgegaan!

Goed idee! GA voor jezelf iets feestelijks maken. Je bent de drie weken tenslotte voor bij. Het wordt alleen maar gemakkelijker.... Op naar de drie maanden.

Vandaag een mijlpaaltje bereikt: 3 weken! Een goed begin van de rest van een alcoholvrij bestaan. Gisterenavond was het lastig. Mijn man vroeg of ik er last van zou hebben als hij een glas wijn nam. Nee, zei ik. Het is niet dat ik dan ook wil drinken, maar het haalt me uit de concentratie die ik iedere avond nodig heb om het moeilijke moment te doorstaan. Aan de andere kant wil ik hem ook niet gaan zitten betuttelen omwille van mijn eigen proces. Misschien moet ik het er maar eens gewoon over gaan hebben wat er dan met mij gebeurt. Bij een goed glas tomatensap.....

Hallo Dave, wat een eerlijk verhaal! Alles kapot gegaan door de alcohol en denk je "stiekum aan een paar biertjes thuis". Het is niet Dave, die daar aan denkt, het zijn gewoon de gruwelijke duiveltjes in je hoofd, die jou doen denken dat er alcohol in moet, Niet aan toegeven! Je kunt ze verslaan! Zoek eventueel hulp een aanvaard de hulp hier. Heel veel succes!!!

Welkom Koen. Soms is er geen andere uitweg meer en kies je in één keer voor de enige, juiste afslag. Voor jou de weg zonder alcohol. Heel veel succes!

Top Bumperjim! Op dit soort momenten komt het er toch op aan. Zijn je emoties, zoals de boosheid die je gisteren voelde, sowieso dieper/heftiger sinds je niet meer drinkt?

Dank jullie voor reacties. Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om en vertelt het wel of niet in zijn omgeving. Het zal ook afhankelijk zijn van het vangnet, dat je uiteindelijk nodig denkt te hebben. Gisterenavond ook op doorgesproken met een vriendin. Zij zei dat ze mijn openheid heel erg waardeerde, maar ook wel begreep dat het moeilijk is om te vertellen, omdat een verhaal zich altijd doorvertelt en welk beeld wordt er dan van je gecreeerd? Zeker in een wat kleinere gemeenschap, zoals die waarin ik woon. Ja, dat is zo. Mensen moeten altijd wat te praten hebben omdat ze er dan zelf wat positiever en met wat betere eigenschappen uitspringen. Niet alleen andere mensen, ook ikzelf doe daar aan mee. En dat maakt het ook weer relatief; echt goed doen we het nooit met elkaar waarschijnlijk. Maar ik vind het net zo lastig om er besmuikt over te moeten doen en om smoezen te moeten bedenken waarom ik niet drink. Amethist, jij hebt het ook aan je naaste omgeving verteld. Heb je daar spijt van gehad?

Hallo allen, (Kohntje, hier is de kerstvrouw weer:) Dag 17 en weer een weekend verder. Het begint weer te wennen. Het is niet meer: "ik neem een wijntje, o * nee, ik neem een tomatensapje", maar meer "neem ik een tomatensapje of een Crodino?" Ik tel mijn zegeningen...Ik slaap weer normaal en mijn hart slaat minder op hol bij het zien van een fles wijn. Afgelopen week heb ik mijn beste vriendinnen verteld dat ik verslaafd ben aan alcohol. Toen ik een paar jaar geleden de online-cursus bij Tactus deed, heb ik er ook iets over gezegd, maar meer omkleed met mitsen en maren en het-valt-echt-wel-mee-dingen. Nu heb ik ze voor het eerst de naakte waarheid laten zien: een fles per dag, in slaap vallen op de bank of onredelijk worden naar mijn partner. Het lucht in zekere zin op, maar het geeft ook een werkelijk naakt gevoel; het maakt de zaken een beetje onomkeerbaar. Niemand gelooft nu mijn het-valt-wel-wel-mee-verhalen nog, mocht ik ze weer eens op gaan hangen. Wel geeft het het gevoel dat ik mezelf nu serieus neem. Met het hardop zeggen tegen anderen dat ik een alcoholiste ben, zeg ik het ook tegen mezelf. Een nette alcoholiste, zorgzaam voor haar omgeving, hardwerkend en creatief, maar aan de andere een kant een mens, dat het al dertig jaar nodig heeft om het leven met behulp van alcohol hanteerbaar te houden. Ik zie het vaak voorbijkomen hier: de schaamte. Het is bij mij niet anders. Stopen met roken maakte mij moedig en stoer; dat flikt ze toch maar (na 999 pogingen). Alom lof. Nu zijn de reacties veel diverser (van ongeloof tot ontkenning tot bemoediging). Uiteindelijk roep ik die reacties natuurlijk zelf op door er lange tijd niet over gesproken te hebben, maak ik er iets veel groters van dan het in werkelijkheid is. Wij, alcoholisten, zullen het voor een deel wel zelf in de hoek van de schuld en de anonomiteit houden door altijd te doen alsof er geen probleem is. Zeg je dan na dertig jaar: "mensen, ik heb het nooit verteld, maar zo zagen mijn avonden eruit", dan is het misschien wel te begrijpen dat de reacties nogal verschillend zijn. Laat ik dus maar eens hardop gaan zeggen: ik ben er verdomde trots op dat ik de strijd met de fles ben aangegaan en er mee naar buiten ben gekomen!

Ik gebruik ook de app easy quit drinking. Grappig om te zien hoeveel dagen je al gestopt bent, hoeveel tijd dat aan je leven toevoegt (flauwekul natuurlijk) en hoeveel je bespaart (wat in mijn geval dan weer uitgegeven wordt aan wat-ben-ik-toch-goed-bezig-beloningen).... Maar als ankertje op je telefoon geen gekke app verder.

Hoi Ansie, wat mij helpt: iets in mijn handen hebben (en dan bedoel ik iets anders dan het glas:). Wol, klei, puzzel, smartphone, het maakt niet uit. En wat voor mij helpt, maar voor sommige anderen juist weer niet denk ik: doe iets non-alcoholisch in een wijnglas. Verder is het een kwestie van de moeilijke momenten het hoofd bieden; het is even moeilijk, maar het went best snel! Heel veel succes!