Pytje

Het is weer fout gegaan. Net als alle vorige keren na een maand of twee. Ik had er deze keer zoveel vertrouwen in en ik ben nu zo verschrikkelijk teleurgesteld in mezelf. Hoeveel jaren ben ik al op deze manier bezig? De aanleiding? Het gaat eigenlijk altijd op dezelfde manier. De eerste weken let ik erg goed op mezelf. Probeer hele drukke of hele spannende momenten te mijden. Dan merk ik dat de hele erge behoefte om op dit soort momenten te drinken langzaam minder wordt en ga ik ook weer meer aan. De behoefte om te drinken komt dan wel regelmatig langs, maar verdwijnt ook weer. En dan, toch ineens, lijkt hij groter te zijn dan ikzelf. Een hele hoge golf, die me dan overspoelt lijkt het. Ik heb het weer opgepakt, al was het maar omdat ik me afgelopen dagen ziek en depressief voelde. Mijn lichaam laat me op allerlei manieren weten dat het niet meer weet hoe met deze rotzooi om te gaan. Ik heb het gevoel weer van voren af aan te beginnen. Weg trots, weg vertrouwen. Ik heb mezelf weer op het weekpact gezet: na 1 nederlaag is de oorlog natuurlijk niet verloren.

Ik schreef net op het weekpact, maar hier ook maar even noteren. Ik ben al een beetje gewend aan niet drinken. Bijvoorbeeld: ik denk niet als ik wakker word: "o jee, ik drink niet meer en moet me dus verhouden tot deze dag". En gaandeweg de dag komt steeds minder vaak het blijmoedige gevoel langs dat ik over een paar uur weer "mag". Dit alles houdt me ook op de been: het is een behoorlijke winst dat dingen losgekoppeld raken van wel of niet (kunnen) drinken. Er over denken dat ik ooit weer opnieuw aan dit proces zou moeten beginnen houdt me ook echt gemotiveerd. Toch heb ik met regelmaat nog momenten, waarop ik al deze winstpunten zo overboord wil kieperen en een goed glas aan mijn lippen wil zetten. Een goed glas, rare uitdrukking eigenlijk, want het is het meest verkeerde glas voor mij. Na die eerste zou ik echt weer van voren af aan moeten beginnen. Dat toch willen heeft met zoveel dingen te maken: na een drukke dag tot rust willen komen, een moment met mijn partner willen creëren, mijn vermoeidheid overwinnen. Ik kan wel van mezelf schrikken dat ik zo dicht bij dat punt kan komen. Wat me tot nu toe altijd wel weer helpt is weten dat het allemaal minder onschuldig is dan het lijkt op zo'n moment. Bovendien gaat het moment wel steeds redelijk snel voorbij. Vroeger kon ik daar dagen in blijven hangen, werd het echt een strijd. Dat is gelukkig niet meer zo. Kortom: ik ga maand twee ook nuchter afsluiten, hoor!

Ik vind het niet moeilijker of gemakkelijker dan andere keren. Wat mij nu meer op het rechte pad houdt is de gedachte dat 1 keer de laatste keer moet zijn. Ik heb het al zo vaak geprobeerd. Eind van de week zit ik op twee maanden. Dus de gewoonte van niet drinken is er al wel een beetje ingeslopen. En dat is fijn, ik wil ook liever niet nog een keer aan dit hele proces moeten beginnen!

Je gaat nogal wat tegelijk aan, Walther. Aan de andere kant: als je al die forums gaat bijhouden, heb je vast minder tijd om je met je verslavingen bezig te houden:). Welkom hier en succes!

@Sanmiquel, ik ga nu de achtste week in. Het gaat beter en gemakkelijker dan de voorgaande keren. Net als bij jou, zo te lezen. Je zat in de vorige periode heel erg diep weet ik nog. Gaat het nu beter met je?

Hé @Sanmiquel, twee jaar geleden stonden wij ook samen op het weekpact. Gezellig! En succes natuurlijk!

Welkom Betty, ik heb ook lang gewacht voordat ik naar de huisarts ging. Eigenlijk te gek: waarom zou je je schamen? Verslaving is volgens mij volksziekte 1 en die aan alcohol maakt daar een groot deel van uit. Je staat echt niet alleen, al lijkt dat vaak wel zo. Je hebt een eerste stap gezet, top!!

Maand twee gaat onverwachts gemakkelijk. Ik heb dat wel anders meeegemaakt. Het drinken staat best ver van me af en houdt me veel minder bezig dan in de eerste maand. Ook afgelopen weekend - tijdens een langdurig etentje - had ik nergens last van. Sterker nog, ik genoot echt van de aangeboden alcoholvrije varianten. Wijn is wijn, maar alcoholvrij is er eigenlijk veel meer variatie. Ik krijg vertrouwen in een alcoholvrij leven!

Tsjaa @Oskar, rauwe wortels met geitenmelk.. een lonkend perspectief! En dan op naar een nieuw forum om daar weer vanaf te komen. Het zal wel allemaal te maken hebben met hoe kritisch ik over mezelf ben. Ik doe het in mijn ogen nooit goed genoeg. Ben me ervan bewust dat ik hier een paar open deuren sta in te trappen, want denk dat ieder mens min of meer met deze problematiek zit. Bij mij is het wat meer, bij mijn lief bijvoorbeeld wat minder. Die neemt de dingen meer zoals ze zijn. Gelukkig!

Ik zit in mijn zesde week. Er zijn al dagen dat ik geen enkele zucht (naar alcohol) meer heb. In de afgelopen week heb ik die zucht weggegeten met chocola en kaaswafels. Afgelopen weekend ben ik daar over aan het denken geraakt. Waar die vervanging toe dient. Het blijven allemaal pogingen om mezelf te troosten en te belonen denk ik. Niet dat er nu zoveel te troosten te belonen valt, maar ooit had het een functie. En daar is de gewoonte uit voortgekomen: de primaire behoefte om mezelf vol te proppen. Ik zie het nu als een uitdaging om s avonds niets meer te eten (en te drinken). Ben eigenlijk best benieuwd wat dat me gaat brengen, welke gevoelens van ongemak hier dan weer uit voortkomen. Of misschien helemaal geen gevoelens van ongemak, maar een bevrijding?

@Peetra, het aankijken tegen het stopmoment is heftiger dan het moment zelf. Ik heb er al heel wat doorgemaakt, dus ik kan het weten. Mijn advies is dan ook: houd het bij de eerste, dat is wel zo overzichtelijk

@kruidenthee67, ik heb in het verleden veel aan je stimulerende woorden gehad en je hebt, volgens mij, velen hier tot voorbeeld gediend. Nu alle energie nodig voor jezelf, sterkte in jouw proces!

Vanavond een activiteit, waar "naborrelen" een vast onderdeel is. Ik ben me er al dagen op aan het voorbereiden. Op alcoholvrij naborrelen. Zoals de meeste zware drinkers, dronk ik trouwens in gezelschap altijd heel matig. Om daarna thuis nog even los te gaan natuurlijk. Vanochtend, toen ik daarover liep te denken, kwam ik erachter dat het verheugen op de drank s avonds eigenlijk het hoogtepunt van de dag was. Nu verheug ik me dan maar op lekker in bed met een goed boek. Maar er mist toch iets in dat verheugen. Terwijl de realiteit is dat ik me voorheen dus eigenlijk verheugde op drinkend hangen op de bank en voor de buis. Hoe kan ik dan nu iets missen? Objectief slaat het nergens op..een goed boek lezen is zeker zo bevredigend. Het zal de verandering van gewoonte zijn die een gevoel van gemis doet opploppen. Jouw woorden @reboot, dat ik in rustiger vaarwater kom als ik nu doorzet, zijn hoopgevend. Dank je! Ik ga zeker doorzetten, ook vanavond!

Hallo Peetra, ik dronk ook 1 fles wijn per dag. Respect voor de manier waarop jij dit doet en volhoudt. Je schreef ook over je schaamte. Waarom toch? Wij zijn van de generatie waarin drinken, ook op jonge leeftijd, heel normaal werd gevonden. Net als roken. Waarom doen we over dat - teveel - drinken zo geheimzinnig? Jouw kinderen zullen toch echt wel weten dat je van een glaasje houdt? Is de stap zo groot om toe te geven dat je er iets teveel van bent gaan houden? Ik probeer er regelmatig eerlijk over te zijn naar mijn omgeving. Herken ook de schaamte hoor. Het gevoel mij enorm bloot te geven. Maar ik doe het omdat ik niet wil dat dit zo moet zijn. Dat we allemaal op ons eilandje blijven zitten en het daardoor extra moeilijk hebben. Succes met je laatste stap in de ontnuchtering!

Ik had het even moeilijk de afgelopen dagen. Volgens mij een bekend gegeven als de eerste weken voorbij zijn. Het lijkt al best lang geleden dat het laatste glas wijn erin ging en de (alcoholvrije) toekomst lijkt ook nog eens eindeloos. Weer gaan drinken lost dit probleem alleen niet op, want het blijft vragen om dezelfde trits aan ervaringen. Dat snap ik nu wel. Ik ben er ook weer doorheen en ga morgen gewoon de vijfde week in.

Dank je @Cleo!

Leuk om te lezen @reboot! Hoe gaat het met jou? Misschien kun jij nu mijn voorbeeld zijn?

Hoi Rosee, heb je gelijk in. Het blijft op deze manier alsmaar in mijn systeem. Ik vond dat totnutoe ook niet zo erg, omdat ik er niet aan toe was om helemaal afscheid te nemen. Of ik het nu kan, weet ik niet, maar ben wel op het punt gekomen, dat het mij verreweg de beste optie lijkt

Ja Bob, dat bedoel ik met de drank gemakkelijk laten staan, terwijl de verslaving alom aanwezig is. Ook in je dromen dus. Herken ik, toen ik stopte met roken droomde ik nog jaren van sigaretten. Zelfs nu nog wel eens (10 jaar later). Hopenlijk geniet je in je dromen nog een beetje van dat ene slokje

Het is lang geleden dat ik hier was, maar ergens in de krochten wist ik toch mijn draadje nog te vinden. Ik zit weer in een nieuwe droge periode. De laatste keer heb ik die afgesloten met voorzichtig weer gaan drinken. Dat ging een tijdje goed, maar - het zal niemand verbazen hier - stoppen na twee glazen werd wel steeds lastiger. Eind vorig jaar kwam er tenslotte een moment waarop ik aan mezelf moest toegeven dat dit experiment nooit en te nimmer zou lukken. Na twee glazen wil ik er nog twee of drie of vier. Het moet dus anders. Of ik ga door met mezelf verdoven of ik stop helemaal en geef de illusie op dat het drinken na een periode van onthouding ook wel met mate kan. Geen tussenweg te vinden. Hier zit ik dus weer. Vandaag op dag 24. Het niet drinken gaat me - net als in andere periodes - best goed af. De verslaving echter is levensgroot aanwezig. Veel gedachten zijn gerelateerd aan drank, veel activiteiten aan niet drinken. Soms ben ik er dagen van overtuigd dat ik er nooit meer aan begin, soms voelt de drank zo dichtbij dat een klein duwtje genoeg lijkt te zijn om toch weer te beginnen. Gelukkig overheerst de eerste overtuiging en verdwijnt de aandrang ook weer na een dag. Ik ben dus voorzichtig optimistisch, maar ook op mijn hoede: niet drinken is nog iets heel anders dan om weten te gaan met je verslaving, daar ben ik na alle droge periodes wel achter gekomen. Nieuwe kans met nieuwe inzichten dus....

Hé Rosee, af en toe kijk ik nog wel op het forum, maar ben niet meer actief. Ik ben momenteel best tevreden met hoe het gaat. Nog steeds drink ik dagelijks 1 a 2 glazen , in het weekend ook wel eens 3, maar ik drink nooit meer door. Ik heb geleerd om te stoppen en gewoon naar bed te gaan. Vroeger ging ik door tot ik op de bank in slaap viel of in een senseless discussie met manlief terecht kwam. Nog steeds ook ga ik iedere ochtend sporten en wandel ik veel. De aandacht is eigenlijk verlegd van doorzakken in de avond naar actief zijn in de ochtend. Net als jij zelf zegt: de lijn is dun, dat weet ik, maar aan de andere kant doe ik dit nu al zo lang dat ik wel vertrouwen heb in mijn eigen nieuwe patronen. Wat mij echt geholpen heeft is het halve jaar waarin ik niet heb gedronken. In ieder geval ga ik nooit meer groggy en aangeschoten naar bed of word ik wakker met een schuldgevoel. Dat is echt verleden tijd. En daar ben ik voor nu dankbaar voor.

Nee, ik geloof niet dat ik ben gaan drinken om iets te verdoven. Het was een gewoonte geworden omdat iedereen het deed. Net als roken. En dat het ongezond was, daar maakte ik me niet druk om, want ik kon toch de hele wereld aan. Dat beeld van mezelf kantelde langzaam. Een jonge rokende en drinkende vrouw kan nog als "stoer" worden gezien, maar een ouder exemplaar is eerder zielig. Zo keek ik ook steeds meer naar mezelf. En dus werd het tijd om de gewoontes te veranderen. Eerst het roken, nu het drinken. Bij elkaar een kwestie van een jaar of tien. Volgend jaar word ik zestig en hoop dan toch wel eens een balans hierin te hebben gevonden. Ook in het tevreden zijn met hoe het nu is. Want echt tevreden ben ik nooit over mezelf. Ik ben nu tevreden over de status quo: ik zorg beter voor mijn lijf dan ik ooit heb gedaan en geniet 's avonds toch van een glas wijn.