Het was het weekend van de tranen. Ik voelde me intens verdrietig.
-Om het werk waar ik voor de keuze sta een baan aan te nemen met veel minder verantwoordelijkheden en druk, maar ook veeeeel minder geld. Ga het toch doen denk ik.
-Om hoe het leven loopt. Is gelopen. De liefde. Het verlangen, iemand wellicht nooit meer zien. Dat betreft het buitenland.
-Het gevoel/ de druk die ik ervaar als ik aan een samen met mijn partner denk.
Maar ook:
-het heerlijke gevoel dat ik (vaak) weer lekker werk, en tijd heb er dingen naast te doen
-het mooie gevoel dat een groot liefde gevoel kan brengen. Wat een mooie leraar is dit.
-het geluk dat ik wel kan voelen als ik aan mijn gezin inclusief man denk. Dat delen we dus wel. En het is ook gezellig thuis.
Er is dus veel. Ik heb een prachtige meditatie-ervaring gehad. Ik heb een bron van liefde in mijzelf ontdekt waarvan ik denk dat die onuitputtelijk is. Mensen zien een verandering in mij. Ik voel het ook. Het is een buitengewoon opwindende periode in mijn leven. En ik heb het gevoel dat dit nog maar het begin is.
Ik voel me een rijk mens. Ik besef dat drinken het echte contact met jezelf weg houdt. Wat een mooie ervaring dat ik dit kan mee maken. Stapje voor stapje uit het dal krabbelen. Ik heb ook niet zo’n haast meer.