Herkenning alom hier. De kop die zegt niet vrij te (mogen?) zijn? Sinds ik dat een beetje kan accepteren omdat ik weet waardoor ik zo ben, ( opvoeding, ‘het gaat niet om leuk!’, gebukt gaan onder moetgevoelens) voelt het wat lichter. Kan ik er een beetje om glimlachen soms. Dat is al heel fijn. Dat het niet erg is dat ik soms zo onder mijn kop gebukt ga. Zou dat voor jou ook zo kunnen zijn?