Kohtje

Rickert, even je allereerste zinnetje: dat is dus meteen al niet waar. AA claimt niet dat het de ziekte alcoholisme kan genezen. Alcoholisme is een steeds voortschrijdende ziekte die (nog) niet te genezen is. Wel is het mogelijk de ziekte op een gegeven moment te bedwingen en dan is herstel mogelijk. Maar de ziekte zullen we altijd onder de leden houden.. (kun je bij AA twee kanten mee op, met onder de leden.. )

Je schreeuwt behoorlijk harde woorden om het onglijk van AA aan te tonen. Waarom? Je hoeft niet bang te zijn voor AA, je wordt niet gedwongen om dit programma te volgen. Alle leden van dit programma zijn lid omdat ze dat zelf willen en zo lang ze dat zelf willen..

Het 12-Stappen programma van AA is absoluut niet religieus.. niet gebonden aan enige politieke of religieuze groepering. De verwarring ontstaat als men het begrip spiritueel gelijk stelt aan of verwart met religie. Het aanroepen van een 'hogere macht' om een geamputeerd been terug te laten groeien is natuurlijk vragen om teleurstelling. Het aanroepen van een 'hogere macht' om je de innerlijke rust te geven om met (of liever gezegd zonder) geamputeerd been toch een goed leven te leiden en de moed om je leven daarop in te stellen met alle hulp die je daarbij nodig hebt is wat we leren in dit programma. Door spiritualiteit in ons leven toe te laten, dus eerlijk te zijn naar de realiteit, niet zoals we zouden willen dat ie is, maar zoals ie is en open te staan voor alle mogelijkheden die we tegen komen en bereid te zijn om dingen anders te doen dan we zo gewend zijn, kunnen we een aangenaam leven lijden, wat er ook gebeurt. Spiritueel leven is realistisch leven. Vragen mag natuurlijk altijd.. je zult misschien niet het antwoord krijgen dat je zou willen horen. Je krijgt het antwoord van iemand die de werking van dit spirituele programma aan den lijve ondervindt.

Er is één ding dat ons herstel meer dan wat dan ook zal ondermijnen: een onverschillige of intolerante houding ten opzichte van spirituele uitgangspunten. Drie onmisbare uitgangspunten zijn eerlijkheid, openheid van geest en bereidwilligheid. Hiermee zijn wij goed op weg. uit: NA-Anonieme Verslaafden; hoe het werkt (blz.21)

Dacht eigenlijk dat ik dat al gedaan had, maar bij nalezen blijkt van niet, dus dan nu nog maar: Trijsje van harte gefeliciteerd met je verjaardag

Man, o man... Je bent gewoon een bang mens. Zwakte is kwetsbaar. Een beperking in vertrouwen. Door dit soort dingen hier te delen, ontboezemingen, laat je zien dat je ontzettend veel kracht in je hebt. En moed. Je kwetsbaar opstellen betekent je open stellen.. open voor kwaadwillenden die hun sterkte halen uit de zwakte van anderen, maar ook voor je mede-zwakken.. de mensen die hun angsten overwinnen door ze met open vizier tegemoet te treden. Door je kwetsbaar op te stellen kun je zien dat iedereen kwetsbaar is, ook die zgn. sterken. Als je je verschuilt achter je angsten zul je nooit de kwetsbaarheid en schoonheid van het hele bestaan kunnen ervaren. Capaciteit is niet zo belangrijk.. de moed om kwetsbaar te zijn is dat wel.

Zonder plu is ook beter.. dansen in de regen ervaar je het best in de regen zélf, niet onder zo'n vals stukje droog onder een plu.. Heb je hulp van b.v. Tactive (online-behandeling) of mensen hier op het forum, of AA of iets dergelijks?

Ietje, dan is het nu tijd om te leren dansen in de regen.

Hots, aan verse boosheid kun je makkelijker werken dan aan geconserveerde boosheid in de potten van HAK.. dan is het wrok geworden. Wrok is hardnekkig, zit vol conserveringsmiddelen, blijft lang goed. Verse boosheid loslaten en beschouwen, kijken wat je eigen aandeel in je boosheid is zonder jezelf te sparen, meteen mee aan het werk gaan is voor mij hét middel gebleken om de wereld milder te kunnen zien. Maar ook wrok kan verwerkt worden, hoor. Je moet alleen de moed hebben om zo'n pot open te maken en meteen aan de slag te gaan. Niet openmaken en dan laten staan, dan wordt het helemaal een smeerboel..

Mooi Law.. misschien de eerste stap op weg naar je onderschrift.

Dan had ik me waarschijnlijk niet zo in het verschijnsel verslaving verdiept. Dan had ik m'n vader nog gehaat omdat ie me veel angst heeft bezorgd met z'n gezuip, dan had ik elke junk en dronkaard nog als loser en potentieel gevaarlijk bestempeld zonder er een mens in te zien en daarnaast dan zelf misschien wel zoveel gezopen dat ik niet veel anders zou zijn, maar niet verslavingsgevoelig, dus geen alcoholist.. Tja, het komt er op neer dat ik gewoon hetzelfde was als dat ik was toen ik nog niet erkend had dat ik een alcoholist was.

Hot, kat hoeft niet hoor. Heb ik ook niet.. de kattenpoepvoorzieningen hier in de stad zijn goed.. 't Stikt hier in de stad van de (belastingvrije)katten die overal en nergens hun uitwerpselen rondstrooien, vooral in de vele geveltuintjes en bloembakken en onder geparkeerde auto's..

Gisteren ook weer naar "Verslaafd" gekeken. Voor mij werkte het niet, zo'n opname omdat de familie het wilde.. voor mij begon het pas te werken toen ik het zelf wilde omdat het leven me totaal ontglipte.. toen iedereen me los had gelaten en ik op mezelf was aangewezen. Zo'n interventie zou me alleen maar in verzet brengen, misschien ondergronds, (helemaal als er ook nog zo'n hele tv-ploeg mee zou kijken) maar ik zou in verzet gaan. Tot iedereen me zo beu zou zijn dat ik uiteindelijk op datzelfde punt uit zou komen waar ik totaal ontredderd zélf de keuze zou maken het anders te willen doen. Niet onder druk van een tv-programma en allerlei mooie beloftes die ik uiteindelijk toch niet waar zou kunnen maken. Maar de show is een mooi portret van Jim Geduld, dat wel. Laat mooi zien hoe irritant gedreven een herstellend verslaafde kan zijn en daar herken ik dan weer een hoop van mezelf in.. Twaalfde Stap werk, de boodschap uitdragen naar de verslaafde die nog lijdt doe ik vaak ook nog veel te schreeuwerig.. Da's het enthousiasme dat voortkomt uit het gevoel bevrijdt te zijn van die enorme obsessie om te moeten drinken.. puur enthousiasme. Dat moet ik nog leren in te tomen. Niet schreeuwen en anderen proberen te kneden naar het model dat mij zo goed heeft geholpen, maar gewoon laten zien wat ik nu ben en mijn ervaringen meedelen als zijnde MIJN ervaringen.. Niet minder, maar beslist ook niet méér. Dan zou het een interventie worden.

Mijn hond is gek op kattenpoep, ik ben gek op mijn hond. Moet ik nou ook gek zijn op kattenpoep? Net zoals: Piet past in z'n jas, z'n jas past in de koffer, dus Piet past in de koffer...

Vandaag is m'n hondje jarig. Elf jaar en nog lekker fris en fruitig.. hij heeft een nieuw piepvarken gekregen.. nu heeft ie er drie en is ie de wolf met de drie biggetjes.

Het is zoals het is, wijfie, en da's andere koek dan wat ik gisteren nog dacht. Spijt over wat je in het verleden niet gedaan hebt heeft geen zin. Je kunt beter kijken hoe je nu in deze situatie verder kunt, wat je nu wél kunt doen. Ik ben geen mediator maar een herstellende verslaafde. Ik kan je niet zeggen wat je met je huwelijk aan moet, maar wel dat het voor jou in elk geval van levensbelang is dat je niet gaat drinken. De omstandigheden zijn ideaal om in schuldgevoel en zelfmedelijden weg te zakken. Maar zelfmedelijden vertekent je kijk op de realiteit. Nee, je laat iemand niet verrotten, helemaal niet als je al zo lang bij elkaar bent, ook niet als je niet (meer) van iemand houdt. Je kunt niet meer dan je best doen, zowel voor hem als voor jezelf. Stel je eisen niet te hoog, vooral niet voor jezelf.. Doe dát wat je eigen gemoedsrust ten goede komt. Sterkte en liefs, koh.

Wát lukt er nou niet, Wijfie. En wat moet er dan per sé lukken?

Toine, als je je dan focust op die kleine mooie dingen, blijkt het leven ineens gewoon **Prachtig** en gaat het dáár ook over. Eindigheid, pijn, leegte zijn dan het cement dat samen met de kleine mooie dingen de muur vormt die intens leven heet.

Is dat je er geen alcohol bij drinkt nou niet juist die ene grote bijwerking van Baclofen waar iedereen voor gaat?? Ik bedoel, Baclofen zélf maakt je het drinken niet onmogelijk. Het verslapt op de één of andere manier je spieren, je spanningen.. bijwerking: geen zucht tot drinken of coke gebruiken..

Hier kan ik mij wel in vinden. Hoewel ik me ook niet verveel als er even geen ergernissen zijn. Ik hoef geen ergernissen te zoeken, ze komen me altijd vanzelf tegen, ik kan er eigenlijk gewoon niet omheen. 't Stikt van de ergernissen om me heen. Dat komt natuurlijk doordat ik zelf zo ergerlijk veel tekortkomingen, karakterstorinkjes heb, en aangezien de samenleving me constant een spiegel voorhoudt en ik geleerd heb in die spiegel te kijken, zie ik steeds vaker die eigen tekortkomingen die anderen mij voorhouden met hun -in mijn ogen- ergerlijke gedrag. Zo kon ik mij altijd heel erg ergeren aan de opmerking: "als jij je aan mij stoort, ligt dat aan jou, niet aan mij.." Lekker makkelijk.. als jij je dus storend gedraagt, dan ligt dat aan mij.. Hahahahahaha..... hahaha............. haha.................................. hah?.........ha?????...... Verhip, ja. 't Is nog waar ook. Ik herken in jouw storende gedrag precies datgene wat me in mezelf zo stoort, wat het voor mezelf onmogelijk maakt om mezelf, om eerlijk, om echt te zijn.. Ik verstop me vaak achter allerlei slinkse, zorgvuldig opgebouwde, onechte eigenschappen om beter te lijken dan ik werkelijk ben, groter te lijken dan ik ben, machtiger te lijken dan ik ben, kortom om te laten lijken of ik belangrijker ben dan een ander. Feilloos zie ik deze eigenschappen van mezelf weerspiegeld in het gedrag van anderen.. door dit nu niet te zien als slechte eigenschap van een ander maar als spiegelbeeld van mezelf, weet ik nu dat er werk aan de winkel is.. dat ik m'n morele inventaris/balans waarop ik mijn goede en slechte eigenschappen heb staan (stap 4) weer tevoorschijn moet halen, dat ik anderen kan veranderen door mezelf te veranderen.. En mezelf veranderen kan ik alleen door anders naar de wereld te kijken, misschien wel precies tegengesteld aan de manier waarop ik dat gewend ben te doen. Ja Hot, met ergernissen hoef je je nooit te vervelen. Ik kan er m'n voordeel mee doen mits ik me niet blijf ergeren maar aan mezelf ga sleutelen.

Hallo JosjeMike, Dat van die ene slok illustreert op een heel treffende manier wat de waanzin van verslaving inhoudt. Het is net zo waanzinnig als wanneer je je hand zou branden aan de kachel en je -nadat je brandwond bijna genezen is- tóch nog een keer je hand tegen die kachel aanhoudt om te voelen hoe het ook al weer was.. Die kachel valt echter niet onder de noemer "verslavende middelen", dus dat láát je wel. Alcohol heeft echter de eigenschap verslavend te zijn, en daar steekt de ziekte "verslaving" dan de kop op. Een ziekte die zowel lichamelijk is (het onvermogen om te stoppen met gebruiken als we eenmaal zijn begonnen), mentaal (de obsessie, of het alles overweldigende verlangen om te gebruiken, zelfs wanneer we ons leven aan het verwoesten zijn) en spiritueel (onze totaal egocentrische houding). Dat jij het bij één slok hebt kunnen houden siert je. Dat betekent dat je met je herstel bezig bent en je dingen afvraagt op het moment dat het nodig is. Fijn dat je een sponsor hebt. Ik hoop dat je (samen met je sponsor) blijft werken aan je herstel, dat je je bewust blijft van de enorme macht die alcohol heeft, dat je je bewust blijft van het feit dat alcoholisme, hoe goed je je ook voelt en hoe goed het ook gaat, nooit verdwijnt. Bij mij steekt nog steeds (na 5 jaar in herstel) de vraag af en toe de kop op: "hoe was het ook alweer?" Dank zij het werken met het 12-stappenprogramma weet ik steeds ruim op tijd het antwoord: "het was waanzinnig, idioot, totaal geschift"....

Toine, humor is zeer zeker belangrijk. Ik was als alcoholist erg goed in het belachelijk maken van m'n eigen zelfvernietiging, niet zozeer omdat ik het zo grappig vond, maar om de realiteit maar niet onder ogen te hoeven zien. Niet alles is met een grap en een grol weer goed te maken. De onderliggende toon is, wat betreft drugs/alcoholverslaving altijd doodernstig. Ik heb een dodelijke ziekte als ik er niets aan doe, en ik heb in het verleden door mijn ziekte ook anderen in (levens)gevaar gebracht. Voor mij is het van levensbelang dat ik de ernst van de situatie blijf herkennen. Als ik dat doe, als ik mijn ziekte begrijp, dan komt er genoeg ruimte voor grappen en grollen. En dan kan ik zelfs mijn eigen verslaving soms best grappig vinden.

Wijfie, ik vind het moeilijk om op je te reageren. Ik benijd de situatie waarin je zit niet. Ik benijd jou niet, ik benijd je man niet. De narigheid druipt er aan alle kanten vanaf. Uit wat ik zo in de loop van de jaren van je gelezen heb, heeft je man het niet altijd even gemakkelijk me jou gehad, daar heb je wel eens over geschreven. Jij hebt de ziekte alcoholisme en dat werd/wordt door je man niet altijd goed begrepen. Hoezeer verlangde je niet naar een beetje begrip van zijn kant, naar vergeving en steun in je pogingen om niet meer te hoeven drinken. Het lijkt er nu op dat jij de ziekte van je man niet begrijpt. Boosheid is funest als het om begrip, empathie voor de ander gaat. Ik lees in je berichten van de laatste tijd bijna niets anders dan boosheid, zowel van jou als van je man. Alsof jouw en zijn ziekte tegen elkaar moeten worden uitgespeeld tot één van de twee het loodje legt. Alsof jullie op wraak uitzijn door te laten zien wat de één de ander en de ander de één heeft aangedaan of aandoet. Dat hij niet kan aanvaarden dat hij ziek is, wat volgens mij blijkt uit zijn hele doen en laten, wil niet zeggen dat jij daarom maar boos op hem moet zijn. Probeer de gedachte dat jij verplicht bent om voor hem te zorgen nu eens los te laten en probeer je nu eens in te leven in zijn verwarde, angstige manier van denken. Je weet als alcoholiste heel goed hoe het voelt om alleen te staan en je onmachtig te voelen. Als er iets van liefde voor hem in je zit (en daar ben ik van overtuigd) dan probeer je zijn verwarring en angst te verlichten door er gewoon voor hem te zijn, niet omdat je dat moet, maar omdat je van hem houdt. Verwacht dan niet meteen dankbaarheid, misschien heeft hij je nog veel te vergeven en heeft dat veel tijd nodig. Maar door er gewoon voor hem te zijn als hij dat nodig heeft, zonder er meteen beloning voor terug te verlangen, door zelf liefde te geven, door je dienstbaar op te stellen, zul je je waarschijnlijk al veel beter gaan voelen dan wanneer je steeds uit boosheid en een vals plichtsgevoel handelt. Je kunt je man niet veranderen, dat kan hij alleen zelf. Maar jij kunt wel jezelf veranderen. "Verander de wereld en begin dan bij jezelf" werkt echt. Nu ben je 's avonds vaak (dood)moe en boos, dat kun je veranderen in moe maar voldaan. Liefs, Koh.

moet je even wachten, VM.. iets langere berichten misschien. Nu zie ik ook niks verschijnen. Ja, nu pas.. Na ruim een halve minuut of zo. Onder in dat lichtblauwe kader wat om je typbericht heen zit..